"ျမ...စိတ္ကိုေအးေအးထားေနာ္...ငါေဆး႐ုံအုပ္ႀကီးနဲ႕ပါရဂူႀကီးေတြကိုေသခ်ာအကူအညီေတာင္းထားတယ္သိလား...သွ်န္းေလးကိုသူတို႔အေကာင္းဆုံးကယ္ေပးနိုင္မွာပါဟ...ေနာ္..."
ဆက္က ျမရဲ႕လက္ေလးကိုဆုပ္ကိုင္ကာ ေဘးကေန တဖြဖြအားေပးေနရွာ၏။ သွ်န္းတစ္ေယာက္ကေတာ့ အေရးေပၚခန္းထဲတြင္ ေသမင္းႏွင့္စစ္ခင္းေနရရွာေလသည္။
"ဆက္...ငါ..ငါသွ်န္းကိုထပ္ၿပီးအဆုံးရႈံးမခံနိုင္ဘူးဆက္ရယ္..."
ျမရဲ႕အသံတို႔က တုန္ရီေန၏။ ရင္တစ္ခုလုံးဟာလည္း ေျဗာင္းဆန္လွ်က္ရွိ၏။။
"အခုအထဲမွာရွိေနတဲ့ေဆး႐ုံအုပ္ႀကီးေရာ..ပါရဂူႀကီးေရာကငါ့ဆရာေတြ ျမရဲ႕...သူတို႔ကအရမ္းေတာ္တာ...သူတို႔သွ်န္းေလးကိုကယ္ေပးနိုင္မွာပါဟ...စိတ္ေအးေအးထားေနာ္...ျမေဘးမွာငါတစ္ေယာက္လုံးရွိတယ္..."
ျမတို႔ႏွစ္ေယာက္ ခြဲစိတ္ခန္းေရွ႕၌ နာရီအေတာ္ၾကာေအာင္ ေစာင့္ဆိုင္းၿပီးသြားေသာအခါ ႏြမ္းလ်လ်မ်က္ႏွာျဖင့္ ခြဲခန္းထဲမွျပန္ထြက္လာေသာ ဆရာဝန္ႀကီးကို ေတြ႕လိုက္ရ၏။
"ဆရာ....သွ်န္းအေျခအေနကဘယ္လိုျဖစ္သြားၿပီလဲဟင္..."
ျမက မ်က္ရည္စေတြကိုပင္ မသုတ္နိုင္ဘဲ ဆရာဝန္ႀကီးဆီ အေျပးသြားမိ၏။ ဆက္လည္း ျမေနာက္ကိုလိုက္သြားရေလသည္။
"လူနာကလက္ရွိမွာေတာ့ အသက္အႏၱရာယ္မစိုးရိမ္ရေတာ့ပါဘူး..."
ဆရာဝန္ႀကီးစကားေၾကာင့္ ျမတစ္ေယာက္ ဝမ္းသာသြားမိသည္။ ဒူးေတြပင္ ၫႊတ္ေခြသြားမတတ္။ သွ်န္းဆီကိုသာ အေျပးသြားခ်င္ေနမိသည္။
သို႔ေသာ္ ဆရာဝန္ႀကီး၏မ်က္ႏွာက သိပ္ၿပီးမ႐ႊင္လန္း။ ဆရာဝန္ႀကီးက ဆက္ရဲ႕နားနားကိုတိုးကပ္ကာ စကားေျပာလိုက္ၿပီး မ်က္ႏွာအရိပ္အကဲျပကာသာ လွည့္ထြက္သြားေလေတာ့သည္။
"အာ...ဟုတ္လား...ဟုတ္ကဲ့ပါဆရာႀကီး..."
ဆက္တစ္ေယာက္ ႏြမ္းလ်ေသာမ်က္ႏွာေလးျဖင့္ ျမကိုလွမ္းေငးၾကည့္လိုက္မိသည္။ ေပ်ာ္ေနရွာတဲ့ျမကိုၾကည့္ၿပီး ခပ္ေရးေရးေလးၿပဳံးကာသာ သက္ျပင္းသဲ့သဲ့ေလးခိုးခ်မိ၏။ ဆက္ဘယ္လိုမ်ားေျပာထြက္ပါ့မလဲ။
YOU ARE READING
မြကြေးမုံ
Romantik[Unicode] အို...မြကတော့ မှန်တစ်ချပ်ပဲ.. ကိုယ့်ကိုမဲ့ပြတဲ့ ဘယ်မျက်နှာကိုမှ ပြန်ပြုံးပြမှာမဟုတ်ဘူး... Mya Kyay Mone [Zawgyi] အို...ျမကေတာ့ မွန္တစ္ခ်ပ္ပဲ.. ကိုယ့္ကိုမဲ့ျပတဲ့ ဘယ္မ်က္ႏွာကိုမွ ျပန္ၿပဳံးျပမွာမဟုတ္ဘူး... Mya Kyay...
