A Moment Of Passion

27

KLEIV POVS

Kur mbylla derën pas nesh, dhoma u mbush me heshtje të ngrohtë. Shikova Rorin teksa rrinte pranë tavolinës, me sytë e saj që ndriçonin nën dritën e zbehtë të qirinjve, dhe ndjeva një mirënjohje të thellë që ajo ishte këtu.

 Dielli ishte zhdukur jashtë, por brenda çdo gjë ishte e ngrohtë dhe e qetë, e mbushur me aromën e qirinjve dhe muzikën e lehtë që kalohej në sfond. Tavolina ishte e shtruar me kujdes: dy pjata, dy gota vere dhe një enë me trëndafila të kuq që ishin  si simbol i kësaj mbrëmjeje të veçantë.

— E di , i thashë me buzëqeshje, — këtë mbrëmje e kam planifikuar prej ditësh. Por nuk e dija që do ishte kaq e bukur.

E pashë të buzëqeshte. Nuk ishte thjesht për tavolinën ose qirinjtë; ishte mënyra si ajo më bënte të ndjehesha i vlerësuar, i pranuar. Kur vendosi dorën mbi krahun tim, ndjeva një ngrohtësi që më mbushte gjithë trupin.

— Nuk është vetëm e bukur, Kleiv. Është ndryshe. Nuk e jam ndjerë kurrë kështu, — tha ajo me zë të ulët, duke më bërë të ndjej një paqe të papërshkrueshme.

U ngrita dhe e tërhoqa pranë vetes. Heshtja midis nesh nuk ishte e sikletshme; ishte e mbushur me ndjenja. E mbajta ngadalë, duke ndjerë çdo lëvizje të vogël që tregonte se ndihej e sigurt pranë meje.

— Më mungove, — pëshpërita pranë saj, duke mbajtur fytyrën pranë.

— Edhe ti më mungove kishim 10vite pa u pare , — tha ajo, dhe buzëqeshja e saj më bëri të ndjeja lumturi të pastër.

Ishim të dy të heshtur, thjesht duke qëndruar afër njëri-tjetrit. Një prekje e dorës, një shikim i gjatë, një buzëqeshje , çdo gjest ishte një komunikim pa fjalë, një mënyrë për të thënë: " Jam e jotja."

U ulëm pranë dritares, ku bora binte jashtë dhe e mbante gjithçka të heshtur. Më kapte dorën, dhe ndjeva çdo dridhje të vogël si një kujtesë të natës që sapo kishim kaluar.

— E di, — tha ajo pas pak, — ka diçka në këtë mbrëmje që më bën të mendoj se çdo gjë që ndodhi mes nesh, çdo vonesë, çdo mosmarrëveshje, tani ka një kuptim. Na solli këtu, bashkë.

E pashë duke më parë, dhe buzëqeshja e saj më bëri të ndjeja se çdo moment që kisha humbur pa të, tani kishte kuptim.

— Atëherë le ta shijojmë këtë moment, — i thashë. — Vetëm ti dhe unë.

Qëndruam ashtu për disa minuta të gjata. Fryma e saj, ngrohtësia që vinte nga pranë saj, heshtja e natës dhe aroma e qirinjve krijuan një ndjenjë sigurie që nuk e kisha përjetuar kurrë. Mbështeti kokën mbi shpatullën time dhe ndjeva se kjo ishte ajo qetësi që kisha kërkuar prej kohësh.

— Nuk dua ta harroj kurrë këtë mbrëmje, — pëshpëriti ajo.

— As unë, — i thashë duke e parë në sy. — Çdo gjë që ndodhi deri tani, na solli këtu.

Pak më vonë, u ulëm për çaj. Biseduam për gjëra të thjeshta, për punë, për librat që po lexonim, për planet që kishim për fundjavën. Por çdo fjalë kishte një ton të veçantë — një afërsi të ndjerë, një kujtesë se çdo gjest, çdo bisedë, ishte më e rëndësishme sepse ishim bashkë.

Kur muzika u zbeh dhe flaka e qirinjve u dobësua, ajo u mbështet mbi krahun tim dhe buzëqeshi. Një buzëqeshje që më bëri të ndjeja se gjithçka që kishte ndodhur më parë, çdo moment i largimit nga njëri-tjetri, ishte vetëm një udhëtim drejt kësaj paqeje dhe afërsie që tani ndanim.

— E di, — tha ajo, — jam e sigurt se s'ka vend tjetër ku do doja të isha këtë natë.

E mora dorën dhe e mbajta fort.

— As unë, — i thashë. — E rëndësishme është që jemi këtu, tani.

+18

Iu afrova duke puthur buzet e saj te embla qe me bejne te shkrihem per te. Zgjata duart drejt kofshave duke i ledhatuar , duke derguar doren ngadale prane organit te saj por ndaloj dhe largohem pak nga ajo duke e pare 

Nuk ke veshur asgje poshte e pyes dhe ajo kafshon vetem buzen dhe nuk me kthe asnje pergjigje. 

Filloj ta puth akoma me me agresivitet ,e duke e prekur ne cdo cep te trupit te saj .Hodha pertoke cdo gje qe qendronte mbi tavoline dhe ngadale shtriva Rorin, hodha bluzen time ne toke dhe fillova ta puthja cdo pjese te trupit te saj . ulem ne gjunje dhe filloj ti puth kembet dhe ngadale ngjitem per me siper, i puth lepij rreth kofsheve te saj dhe ngadale afrohem drejt organit te saj e filloj ta thith si nje i uritur prej vitesh 

Fuck degjoj qe del nga goja e saj dhe vazhdoj ta kafshoj me fort , te lepij cdo gje te sajen derisa te me prishet ne goje- jepi trendafil prishu per mua , trego qe je vetem e imja dhe e pervec gjuhes vendos dhe njerin gisht brenda saj duke e bere te renkoje me shume

Rori vendos duart ne shpatullat e mija, dhe ngadale fillon te ngule thonjte e renkon emrin tim- neqoftese vazhdon te ngulesh thonjte akoma ashtu trendafil do ta fus ka5in tani dhe per inat timin i ngul akoma me fort duke me ndezur akoma me keq 

Lepij gjithcka rreth organit te saj dhe filloj ti puth barkun e duke u ngjitur me siper dhe filloj ti thith gjoksin dhe i le nje shenje jo shume te madhe rreth gjoksit ,me pas shkoj drejt qafes dhe puth e lepij cdo  cep te saj dhe i sulem buzeve te saj pandalim .

Filloj te zberthej pantallonat dhe ferkoj organin tim rreth vagines duke luajtur - te lutem fute degjoj Rorit , mos ndalo te dua brenda meje

Dreq, nuk e ke idene sa fort te dua dhe u perplasja me fort brenda saj - nuk do te nderroja me asnje tjeter

Neper dhome degjoheshin renkimet dhe ofshamat e tyre teksa benin dashuri me njeri-tjetrin.

Më vonë, kur u ngrita në mëngjes, ndjeva diçka të veçantë mbi kraharorin tim. Rori ishte zgjuar para meje. Më pa me ato sytë e saj të qetë dhe të butë që shpesh më bëjnë të ndiej një ngrohtësi të papërshkrueshme. Ajo nuk foli menjëherë; thjesht më pa, dhe një buzëqeshje e vogël u formua në fytyrën e saj.

Një dridhje e lehtë në trupin tim më tregoi se ajo ndiente të njëjtën gjë që ndjeja unë: një afërsi që nuk kërkonte fjalë. E pashë kur gishtat e saj rrëshqitën ngadalë mbi krahun tim, duke më zgjuar me delikatesë.

— Zgjohu, — pëshpëriti ajo me një buzëqeshje të vogël.

— Si ndihesh? — pyeta, duke e parë nga këndi i syrit.

— Mirë... dhe ti? — tha ajo, me një zë të qetë që më bëri të buzëqeshja.

— Më mirë se kurrë, — i thashë, duke e kapur dorën dhe duke e mbajtur fort. Një prekje e vogël, por e mbushur me gjithçka që nuk kishim thënë gjatë natës.

Pas disa minutash, u ngritëm ngadalë. Rori vazhdoi të mëmbante dorën time ndërsa bënim rrugën drejt kuzhinës. Çdo hap, çdo lëvizje, dukej se ishte e përqendruar në ne — në këtë ndjenjë që ndanim tani, e cila dukej më e fortë se çdo gjë tjetër.

Në tryezën e mëngjesit, ndamë një filxhan çaji të ngrohtë. Nuk kishim nevojë për shumë fjalë; shikimet dhe buzëqeshjet na mjaftonin. Ishte e qartë se kjo afërsi që sapo kishim ripërtërirë nuk do të thyhej nga asgjë.

— Dita do të jetë e gjatë... — tha Rori, duke buzëqeshur pak.

— Po, por tani kemi një fillim të bukur, — i thashë, duke i përqafuar lehtë dorën. — Dhe çdo gjë tjetër mund të presë pak.

Ajo qeshi lehtë dhe më pa me atë shikim të veçantë që më bën gjithmonë të ndjehem i sigurt dhe i dashur. Dhe për një çast, heshtja e mëngjesit dhe aroma e çajit më mbushën me një ndjenjë të papërshkrueshme: një fillim të ri që ishte vetëm i yni...