A Moment Of Passion

22

Kleiv ku po shkojm pyet Rori per te qindren here

Je ti ne timon nuk po te rrembej ia kthej me shaka

Rori ishte ulur pas timonit, duar të forta mbi drejtimin e makinës, duke ndjekur rrethimin e rrugëve të ngushta që Kleiv ia kishte udhëzuar. Ai nuk kishte pyetur shumë,çdo gjë dukej sikur po ndiqte një udhëzim të natyrshëm, megjithatë një ndjenjë e pazakontë e shqetësimit nuk e lëshonte. Mënyra se si Kleiv kishte pasur gjithmonë kontroll mbi gjithçka, si një mjeshtër i strategjive, e bënte Rorin të ndihej si një fije e humbur në një botë të errët që ai s’e kishte kuptuar plotësisht.

Pasi kishte kaluar disa kthesa dhe rrugë të ndërlikuara, makina arriti pranë magazinave të vjetra. Aty, pas një qosheje të errët, një portë e madhe u hap për ta pritur. Rori ndali makinën dhe pa me kujdes. Nuk e dinte se çfarë po e priste, por që kishte një ndjesi të fortë rreth saj.

Pasi dolen nga makina, Kleiv ja bëri një shenjë të afrohej.
Kleiv, duke parë se si Rori ngurroi, foli me një ton të ftohtë.
-Jane ata -tha ai -duke i kapur faqet e saj- ata që tentuan ta shkatërrojnë fëmijën që je.

Rori ngriti kokën dhe pa fytyrat e njohura të atyre meshkujve. Ata nuk mund të kishin ndryshuar shumë. Një ndjesi mërzie dhe urrejtjeje e mbushte tërësisht, por diçka tjetër ndodhi.

Kur pa Kleivin që ishte aty, duke i mbajtur ata njerëz të gjunjëzuar dhe të lënduar, një ndjenjë që kishte vite që e shtypte, mori një tjetër formë.

Kleiv e kishte bërë këtë për të. Ai e kishte sjellë këtë moment, si një lloj hakmarrjeje për të. Mallëngjimi e mbushi dhe ndjeu një lloj ngushëllimi.

Ti... bëre këtë për mua-e pyeti Rori me një zë të ngjallur emocion.

Kleiv u afrua dhe e pa me sy të shtrënguar -Për ty- tha ai, për t'iu treguar se nuk ke më arsye të kesh frikë. Ata nuk do të të prekin më, jo sa të jem gjallë unë.

Rori qëndroi një çast në heshtje, duke e përpjekur të përballonte të gjitha ndjenjat . Ajo nuk kishte pasur kurrë mundësinë të përballonte ata njerëz, ata që kishin abuzuar me të kur ishte fëmijë. Në vend të kësaj, kishte jetuar me dhimbjen, me frikën, duke u përpjekur të fshehte gjithçka brenda vetes. Por tani, këtu, përballë një realiteti që kishte ardhur në një mënyrë krejt të papritur, ndjeu diçka që nuk e kishte pritur. Një ndjenjë fuqi, por edhe një dhembshuri të thellë që i vinte nga Kleivi.

Ishte momenti që Rori kishte kërkuar, por që kurrë nuk kishte ditur si ta përballonte. Të tjerët nuk kishin mundur të kuptonin, por Kleiv e kishte parë. E kishte ditur. Ai e kishte ndihmuar të kalonte përmes errësirës së jetës dhe tani po i jepte një mundësi të re, një mundësi për të marrë hak dhe për të shkatërruar ata që e kishin shkatërruar.

Çfarë... çfarë mund të them?-flet Rori, zëri i tij duke u dridhur. -Ky... ky gjest... është më shumë nga sa kam kërkuar ndonjëherë.

Kleiv e pa me një shikim të butë, një shikim që Rori nuk e kishte parë shpesh. -Nuk është vetëm për hakmarrje,-tha Kleiv.

-Është për ty, Rori. Pse duhet ta mbash këtë brenda vetes për gjithë jetën?

Rori bëri një hap përpara dhe pa ata tre meshkuj të gjunjëzuar, të plagosur dhe të pafuqishëm. Po, kjo ishte hakmarrje, por më shumë se kaq ishte një lloj pastrimi.

Ishte mënyra që Rori mund të lëvizte përpara, të dilte nga hije të së kaluarës. Të gjithë ata vite të kaluara, ato natë pa gjumë, ata dhimbjet që kurrë nuk i kishte ndarë me askënd, tani po i shihte të shuheshin, një e nga një.

Pa menduar, e kapi një shufër hekuri që ndodhej aty pranë dhe pa asnjë paralajmërim, goditi për herë të parë. Zhurma e goditjes ishte e fuqishme, e tmerrshme. Një nga ata meshkuj bëri një lëvizje për të reaguar, por Rori e goditi sërish, dhe më pas një tjetër, duke i dëgjuar krismat e trupave të tyre që shkulnin nga dhimbja.

Kleiv, që e kishte parë këtë veprim, nuk ndërhyri, por i qëndroi pas, duke i dhënë hapësirë të shprehte të gjithë atë që kishte ndjerë gjatë gjithë këtyre viteve.

Rori ishte i verbuar nga mllefi dhe urrejtja. Çdo goditje e saj ishte një mënyrë për të shkulur më tej atë dhimbje të akumuluar, që kishte qenë brenda tij për kaq gjatë. Ajo nuk kishte ndaluar, as kur ata qëndronin të mpirë, të gjunjëzuar, të trembur.

Një nga meshkujt u mundua për t'u ngritur, por Rori e goditi një herë tjetër, më fort se më parë. -Keni shkaktuar më shumë dhimbje se çfarë mund të imagjinoni- flet me një ton të ngarkuar.

-Do t’i vrasësh tani?-pyeti Kleiv me një ton të qetë, por me një shenjë të panjohur që kaloi në sytë e tij.

Rori e pa me një shikim të mpirë, ende duke mbajtur shufrën, dhe pas disa sekondash heshtjeje, e hodhi me forcë në tokë. Një thërmijë e ngurtë dhimbjeje dhe zemërimi i kishte shpuar shpirtin, por aty, përpara atij momenti të errët,ndjeu diçka tjetër. Nuk ishte urrejtja që e kontrollonte tani, por një ndjenjë boshllëku që po kërkonte një mënyrë tjetër për të shpëtuar.

-Nuk mund ta bëj- tha Rori, zëri i tij i ngjirur nga të gjitha emocionet që po e përfshinin. -Ata e meritojnë, por nuk mund ta shkatërroj këtë... Nuk mund ta bëj këtë.

Kleiv e pa për disa çaste, duke e analizuar çdo fjalë dhe çdo reagim të saj. Ai kishte pritur diçka më shumë. Diçka më të fortë, më të ashpër, një dëshirë hakmarrjeje që të merrte drejtimin e fundit.

Por Rori ishte ndryshe. Ai e ndjeu se diçka kishte ndryshuar, diçka thelbësore që e kishte çuar atë në këtë moment, por që tani e kishte penguar të kalonte çdo kufi.

-Pra, po thua se nuk do t’i vrasësh? përsëriti Kleiv, duke i shtuar një ton të lehtë sfidues.

Rori e ngriti kokën, duke parë Kleivin me një shikim të papërcaktuar. -Nuk e di... Po, ata mund të meritojnë vdekjen, por unë... unë nuk jam ne gjendje ta bej kete.

Kleiv nuk tha asgjë për një çast, por ai mund ta ndiente se Rori kishte kaluar një kufi të rëndësishëm. Ajo që ai kishte bërë, çfarë kishte luftuar dhe duruar për kaq shumë vite, tani po i jepte një mundësi të re për të hedhur pas çdo gjurmë të së kaluarës. I duhej kohë që të kuptonte se ajo që kishte mbetur, ishin vetëm shkatërrimet e shpirtit të saj. Nuk kishte më nevojë për më shumë dhunë.

A ti vras unë flet me ironi tani e ndersa Rori vetem qesh

Epo kjo buzeqeshje per Ramielin njoftonte se Rori po buzeqeshte drejt tij ...