A Moment Of Passion

25

Ajri ishte i ftohtë, por dielli i pasdites e bënte të durueshëm. Bora e lehtë që kishte rënë një natë më parë mbulonte tokën me një shtresë të bardhë dhe të butë, si një batanije që natyra kishte shtruar vetë.

​Rori kishte veshur një fustan të gjatë, ngjyrë të bardhë qumështi, që i derdhej lehtë në trup, duke krijuar një kontrast të qetë ndaj ashpërsisë së stinës. Flokët i kishte lëshuar mbi supe dhe sytë i ndriçonin nën kapuçin e xhupit të trashë. Ajo dukej e bukur në mënyrën më të thjeshtë dhe të papërpjekur.
​Kleiv, me kostumin e tij sportiv ngjyrë gri të errët, dukej si gjithmonë pak i shpërqendruar, por këtë herë më i qetë. Ishte ai që kishte sjellë idenë për piknikun ,ndoshta për të thyer heshtjen që kishin ndarë gjate kesaj  kohë të gjatë. Ai hapi termosin dhe i zgjati kupën e parë Rorit.

​— Është çokollatë e ngrohtë... ose të paktën përpjekja ime për të bërë çokollatë, — tha me një buzëqeshje të vogël.

​— S'ka rëndësi si është. Tani për tani, është gjëja më e mirë që më është ofruar gjithë ditën, — tha ajo, duke e marrë kupën me të dyja duart.

​Heshtja që pasoi nuk ishte nga ato të sikletshme. Ishte një heshtje e butë, e mbushur me fjalë që nuk kishin nevojë të thuheshin menjëherë.

​— Mendoj shpesh për ne, — tha Kleiv pas pak. Zëri i tij ishte i ulët, thuajse i frikësuar nga ajo që do të thoshte më pas.

​— Edhe unë, — u përgjigj Rori, pa e kthyer menjëherë kokën. — Më shumë se ç'duhet ndoshta...
​Ai u kthye nga ajo.

— Nuk dua te kalojme kohen, dua te jem me ty perhere
​Ajo e pa drejt në sy, dhe për një çast,sikur nuk kishte asgjë tjetër në botë.

—  Mund ta fillojmë nga e para... 
​Dora e tij u zgjat drejt saj, ngadalë, pa nxitim. Dhe këtë herë, ajo nuk u tërhoq. Era frynte lehtë, duke tundur fijet e holla të flokëve të Rorit. Ajo uli kokën për një çast, duke parë gjurmët e tyre në borë. Duken si dy rrugë që më në fund ishin takuar përsëri.

​— E di çfarë më mungonte më shumë? — tha ai papritur.
— Çfarë?

— Zëri yt kur qesh. Ai tingull i vogël që bën në fund, si kur përpiqesh ta fshehësh.
​Rori qeshi pa dashje, duke tundur kokën.

— Ti je i çuditshëm, — tha, por zëri i saj kishte butësi.

— Ndoshta por më në fund, më mungon të jem i çuditshëm me ty.

— Kam menduar shumë për atë që ndodhi mes nesh. Dhe për pjesët që s'i thashë kurrë. Për fjalët që i mbajta përbrenda...
​Ajo ngriti sytë, duke e parë drejt.

— Si cilat? e pyet Kleiv 

​Rori e uli shikimin për një çast, pastaj tha me zë të ulët:

— Si "më fal". Si "më mungon". Si "nuk ndjehem mirë pa ty".
​Rori ndjeu një therje në kraharorteksa nxirrte keto fjale

— Tani i the, — pëshpëriti ai

— Po, — tha ajo, — por nuk dua të jetë thjesht një fjalë. Dua ta tregoj. Me kohën. Me gjëra të vogla.

​Ai u afrua pak më shumë, aq sa Rori mund të ndiente aromën e tij. Dora e tij preku dorën e saj, ngadalë, sikur po kërkonte leje. Dhe këtë herë, ajo s'u tërhoq.
​Ajo e pa në sy dhe ndjeu një ngrohtësi që nuk vinte nga dielli.

— Ndoshta është koha ta lejojmë njëri-tjetrin të jemi sërish, — tha me zë të ulët dhe i buzëqeshi me atë buzëqeshjen e tij të ndrojtur.

— Ndoshta, — foli Rori lehtshem duke u afruar afer tij

​Ajri rreth tyre ishte i ftohtë, por brenda batanijes, çdo prekje sillte zjarr. Ajo e ndjeu lëkurën e saj të mbuluar me rryma të imta nxehtësie sa herë gishtat e Kleivit e preknin — fillimisht në bel, pastaj duke rrëshqitur ngadalë drejt shpinës. Ai e shikoi gjatë, si për t'u siguruar se ajo po e ndjente po njësoj.

​Fryma e tij u thellua ndërsa Rori e mbështeti trupin mbi të. Fustani i saj i derdhur lëkundej lehtë dhe ai e ndjeu çdo centimetër të afrimit të tyre.​

— Nuk e dija se mund të më mungoje edhe në trup, — i pëshpëriti ai pranë qafës.
​Rori mbylli sytë, duke ndjerë buzët e tij që lëviznin ngadalë. Ai nuk e puthi menjëherë — thjesht e preku me buzë, me frymë, duke i lënë lëkurën të dridhej nën lëvizjet e tij. Vazhdonte te linte puthje percelluese ne lekuren e saj dhe pas pak ndjeu gishtat e Rorit te nderthureshin ne floket e tij dhe kjo ja shtoi akoma me shume deshiren per te. Kur gjuha e tij preku lehtë një pikë poshtë veshit, ajo nxori një dridhje që s'mund ta mbante më brenda. Ishte një thirrje e qetë, por e pastër.

​Kleiv e kuptoi. Duart e tij, të vendosura mbi kofshët e saj, nisën të lëviznin poshtë saj, ndërsa ajo nga ana tjetër gjeti zinxhirin e xhupit të tij dhe e zbërtheu, duke prekur bluzën poshtë, pastaj lëkurën e tij. Ai u dridh nën prekje.

— Ti dridhesh, — tha ajo në një pëshpëritje.
— Jo nga të ftohtit, — u përgjigj ai, ndërsa duart e tij tani rrëshqisnin poshtë pjesës së brendshme të kofshëve të saj. Ai e pa në sy. 

​— Më prek sikur s'më ke pasur kurrë më parë, — tha Rori me sytë e turbullt tashmë nga dëshira.

​— Ti ke qene gjithmone e imja dhe gjithmone do  te mbetesh e imja— u përgjigj ai.​

Ai e shtriu me kujdes mbi batanijen e butë dhe u vendos sipër saj – lëvizje të kujdesshme, jo të vrullshme. Shtresat e ftohta nën ta u harruan. Kishte vetëm duar që lëviznin, buzë që kërkonin, lëkurë që nxehej dhe një dëshirë që rritej.

Filloj te fuste gishtat mbi organin e saj ndersa Rori leshonte renkime te lehta. Fillimisht nje e me pas te dytin . 

-Dreqin trendafil je e lagur- thirri i eksituar kur e ndjeu me doren e tij 

Ne sfond u degjonin vetem renkimet qe vinin nga ajo deri ne momentin qe prishet sa e bukur dukesh ne kete forme i thote Kleiv e ndersa ajo i buzeqesh 

-Ti je me te vertet idiot i thot ajo ne momentin qe Kleiv po lepinte gishtat 

-Nuk e ke idene sa e shijshme je -flet duke buzeqeshur djallezisht dhe e shtriu trupin e saj ngadale dhe u pozicionua paralel me trupin e saj  

​Në atë pyll të heshtur, ndërsa bora binte lehtë përreth, dy trupa që dikur ishin larguar nga njëri-tjetri, tani nuk kishin më asnjë hap mes tyre. Vetëm ritmin e puthjeve, të dëshirës së mbledhur në kohë dhe të zbuluar sërish. Më në fund, ishin bashkë, nën atë heshtje të bardhë që priste ndjenjat e tyre të rifillonin.