A Moment Of Passion

28

Zakonisht u njihem per qetesine time, jeta ime keto kohe ka qene vetem kaos. Ardha ne Londer, babai na la biznesin ne duart tona ,njohja me Rorin, ndryshimi im ne lidhje me klubet.  Lidhja me Rorin ka qene nje nga gjerat qe nuk do kisha menduar te ndodhte. Jo se ishte e pamundur por kurre nuk do te me shkonte ne mend qe do krijoja lidhje me muaj me nje femer. Gjithmone i kam urryer keto gjera, kisha parimet e mija por te gjitha ato u shkelen qekur ne jeten time hyri Rori. Trendafili me i bukur qe mund te ekzistoje edhe pse shpohem nga gjembat e saj, gjithmone do te zgjedh ate sepse pa e kuptuar dhe vete ajo me ka qendruar prane me shume se cdo kush ne jeten time. Nuk do doja ta humbja ate, nuk e di se si mund te jetoj pa te tani, ku cdo vend ku une shkoj aroma e saj eshte atje, hija e saj eshte atje. Dua ti ofroj gjithcka kam asaj sepse e meriton, mjafton te kerkoj dhe ja sjell direkt, nuk duroj dot asnje lot ne ata sy . Do vrisja cdo kend neqoftese tentonte ta lendonte ate .

Hejj -zeri i Rorit me nderpreu mendimet

Eja e afrova me doren time . U ul ne prehrin tim dhe fillon te me puthe tek qafa

-Je mire , u bera merak kur nuk po me ktheje pergjigje

-Pse me thirre dhe me pare, me fal trendafil isha i perhumbur ne mendime

-Pse 

-Po mendoja sa i lumtur jam qe jam njohur me ty

-Ejj mos u tall tani 

-Nuk po tallem trendafil , po mendoja per ne sa te mire jemi , kurre nuk do te pendohem qe te kam zgjedhur- dhe e puth tek koka

-C eshte gjithe ky romantizem aman dhe fillon tme puthe pa ndalim ne te gjithe fytyren 

-Nuk e ke idene sa e embel je 

-Po të presim te salla eja zemer

-Po pasi me ndeze ti te vij ee -i flas por nuk me kthe pergjigje dhe largohet

Ah mer trendafil ah do merresh vet me te pastaj dhe nisem drejt salles se konferences...

Salla e konferencës ishte e mbushur me zëra të ulët, fleta, ekrane dhe drita të bardha. Prej dritares së madhe binte drita e pasdites që krijonte një atmosferë të ftohtë profesionale, krejt të kundërtën me atë që po ndodhte në heshtje mes nesh.

Rori qëndronte ulur në karrigen pranë meje, duke mbajtur një bllok shënimesh përpara, por vëmendja e saj nuk ishte as te folësit, as te ekranet e projektimit. Nuk ishte as te tema e konferencës. Ishte... te unë.

E kisha kaq afer ate dhe kjo ishte ajo që po më çmendte. Vetëm pak centimetra larg, aroma e flokëve të saj përzihej me aromën e lehtë të parfumit që mbante. E shihja me bisht të syrit, ndërsa rrihte butë lapsin mbi bllok, gjoja e përqendruar.

Pastaj, ngadalë, gishtat e saj rrëshqitën mbi karrige... duke u afruar drejt dorës sime.

E pashë, dhe ajo buzëqeshi me një shikim të vogël, pothuajse të padukshëm për këdo tjetër.

Vendosa dorën afër kofshës sime. Ajo e preku lehtë me një gisht.
Unë i ktheva butësisht prekjen, duke i prekur brendësinë e pëllëmbës. Ajo ngriti sytë drejt meje, me një shkëlqim të ngrohtë e të fshehtë që nuk e kishte ditur askush tjetër aty.

Duart tona u lidhën, por jo hapur. I mbajtëm poshtë tavolinës, ku askush nuk mund t'i shihte. Ajo i lëvizi gishtat ngadalë mbi të mitë, duke vizatuar forma të vogla, letra të padukshme, mesazhe të heshtura.

Ishte një lojë e ëmbël, e rrezikshme dhe tërheqëse.

— Mos u huto — pëshpërita me zë të ulët, pa e kthyer kokën.