Beware of the Class President (To be published!)

Epilogue - If

"AYAW MO BA NG BAGONG KAPATID?"

Bumukas ang pinto ng kuwarto ko. Si Papa.

We lived in a bungalow that my mother owned. It wasn't that big, but it wasn't small either. It had four bedrooms. Isang master's bedroom, dalawang kuwarto na tag-isa kami ng kapatid ko, at isang extra na kuwarto para tambakan. Pero ngayon ay meron ng gagamit ng extrang kuwarto na iyon.

"Joachim," tawag sa akin muli ni Papa. "Hindi ka ba talaga lalabas para batiin ang bago mong kapatid?!"

Mataas na ngayon ang boses ni Papa. Napabalikwas ako ng bangon sa aking kama. Wala akong pakialam kahit tayo-tayo pa ang buhok ko mula sa pagkakahiga, basta ako lumabas at pumunta sa aming katamtamang laking sala. My younger brother, Julian, was already there.

Pero hindi si Julian ang dahilan kaya ako pinalalabas ni Papa, kundi iyong mag-ina na ngayon ay nakaupo sa sofa. Sa paahan ng mga ito ay may dalawang maleta. The woman smiled at me. She looked about the same age as my mother.

The girl beside her kept her head down the whole time.

Bata siguro ito sa akin ng mga lima o apat na taon, at dalawang taon naman kay Julian. Maiksi ang buhok, may suot na pink na headband, naka-dress na pink din. Nagsalubong ang mga kilay ko dahil hindi talaga ito sa akin tumitingin.

"Ang batang ay si Kena," sabi ni Papa na may saya sa boses. "Anak siya ng Tita Karen niyo na bago kong asawa."

Bagong asawa? Kailan pa siya ikinasal ulit? Baka bagong kinakasama.

Even then, I couldn't understand what gave him the right to bring a new family into my mother's house. I was still a kid, sure, but I wasn't stupid. I had been reading books, so I knew this house wasn't conjugal property. It belonged to our mother. When she died, her share went to Julian and me.

Nakita ni Papa ang dilim sa ekspresyon ko. His smile disappeared. He shot me a warning glare before I could even say anything. "Bata ka pa, Joachim, maiintindihan niyo rin ang nangyayari. Sa ngayon, maging mabait kayo ni Julian kay Kena, dahil sila ng mama niya ay ang ating bagong mga kapamilya."

"Kena, batiin mo sila," utos naman ng babaeng kasama ng bata. "Anak sila ng Tiyo Randy mo."

Tiyo? Si Papa? Bakit di pa nila sinagad? Sana pinatawag na rin nilang 'papa' si Papa sa batang ito.

Nang tumingala sa akin ang batang babae ay parang sandaling nag-blangko ang paligid. Her mom was pretty, so I already expected her daughter wouldn't be ugly. But I wasn't expecting...that kind of face. Parang mukha ng manika!

I knew I wasn't the only one who noticed.

Julian glanced at her from the corner of his eye. At hindi lang si Julian... May iba pa.

AND I TURNED OUT TO BE RIGHT.

Ilang beses kong nahuhuli si Papa na nakasunod ng tingin sa batang si Kena. Minsan ay nakasunod pati ito kahit pupunta ang batang babae sa banyo.

Nang makarinig ako ng bumukas na pinto ay lumabas ako ng kuwarto kahit gabing-gabi na. Tama ako, lumabas ng kuwarto si Kena. Gamit niya ang dating extra lang naming kuwarto. Naglakad siya papunta sa kusina kung saan naroon ang banyo.

I followed. I sat quietly on the couch in the dark living room like a guard. Habang nakaupo ako sa sofa ay nakita kong lumabas din ng kuwarto si Papa. Palingon-lingon ito sa paligid, at akmang pupunta sa banyo nang bigla ay tumikhim ako.