Idiot Seme

58-59

"အဲဒါ အချစ် ဟုတ်လားမဟုတ်လား ဆိုတာတော့ ငါလည်း မသိဘူး။
ဒါပေမဲ့ မင်းအစ်ကိုနဲ့ အတူရှိနေတဲ့တိုင်း ငါ အရမ်း ပြည့်စုံသလို ခံစားရတယ်။
အရမ်းလည်း ပျော်ရွှင်ရတယ်။
အထူးသဖြင့်... ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့မှုက ဘာဆိုတာကို ခံစားရတယ်။"

ယွမ်ဆွေဖုန်း သည် ကျောက်ယိလီ ၏ အတင်းအကျပ် မေးမြန်းမှုကြောင့်သာ ယခုမှ မိမိ၏ စိတ်ကို သေချာစွာ ပြန်လည် ဆန်းစစ်ကြည့်မိသည်။

ယခင်က မည်သို့ပင် ဖြစ်စေ ဝန်မခံချင်ခဲ့သော အမှန်တရားအချို့ကိုလည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ သတိပြုမိလာ‌ လေပြီဖြစ်သည်။

"အခုမှပဲ ငါ သဘောပေါက်‌ေတာ့တယ်။

ယွင်ချီ က ငါကလွဲပြီး တခြားလူတွေအပေါ် ကောင်းနေတာကို ငါ လက်မခံနိုင်ဘူး။ ငါမကြိုက်ဘူး။

သူ့ရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ အပြုံးကို တခြားလူတွေရှေ့မှာ ပေါပေါသီသီ ပေး နေတာလည်း မမြင်ချင်ဘူး။
ပြီးတော့ သူ တစ်နေ့လုံး ကပ်တွယ်နေတဲ့သူက ငါ မဟုတ်တာကိုလည်း မလိုချင်ဘူး။
အဲဒီ အရူးကသာဆိုရင်...
ဘယ်လောက်ပဲ စည်းကျော်တဲ့ အရာတွေ လုပ်လုပ် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းနေတယ်..."

ဆွေဖုန်း ပြောနေရင်း နှစ်ခြိုက်စွာ က ခပ်ဖွဖွ ရယ်လိုက်သည်။

" ကုန်ကုန်ပြောရရင်ကွာ ...

ငါ ယွင်ချီ နဲ့ အတူရှိချင်တာ အမှန်ပဲ။
တခြားလူတွေ ဘယ်လို တွေးမလဲဆိုတာ ငါ ဂရုမစိုက်‌ေတာ့ဘူး။"

နောက်ဆုံးစကားများကို ပြောနေချိန်တွင် ဆွေဖုန်း က မိမိ၏ အတွေးများထဲတွင် နစ်ဝင်သွားသပြီး မသိလျှင် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အသိပေး ပြောနေသလိုပင် ။

ထိုစကားများကို ကြားရသော ကျောက်ယိလီ ၏ ရင်ထဲမှာတော့ တဖြည်းဖြည်း မနာလိုစွာ အေးစက်သွားသည်။

ယွမ်ဆွေဖုန်း က ကျောက်ယွင်ချီ အပေါ် မိမိ၏ ခံစားချက်ကို မည်သို့ ခေါ်ရမည်ကို မသိသေးပေ။

ယခုမူ ထိုအရာက သူ့အတွက် အလွန်နက်ရှိုင်းပြီး ခွဲမရနိုင်သည့်၊ မျှဝေပေးရန်လည်း လက်မခံနိုင်သည့် အချစ်တစ်ခု ဖြစ်နေ‌ေလပြီ။