Idiot Seme

54-55

“ရှောင်ယွမ်  မင်း ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ?”

ကျောက်ယွင်ချီ က ယွမ်ဆွေဖုန်း ရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ ငိုတော့မယ့်ပုံစံ အမူအရာ ထပ်ပေါ်လာတာကို မြင်လိုက်ရတော့ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားရသည်။ သူက စားပွဲပေါ်က အရသာရှိတဲ့ စားစရာတွေကိုတောင် ချက်ချင်းပစ်ထားခဲ့ပြီး မေးလိုက်သည်။

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။”

ယွမ်ဆွေဖုန်းက အပြုံးတုတစ်ခုကို အတင်းဖန်တီးပြီး ငတုံးလေး ကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

နှစ်ယောက်သား လက်ဖက်ရည်နဲ့ မုန့်များကို စားသောက်ပြီးနောက် အဆောက်အဦးထဲမှ ထွက်လာကြလျှင် လမ်းထောင့်၌ အသက် လေးငါးနှစ်ခန့်ရှိသော ကလေးတစ်စု နပန်းကစားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ငတုံးလေးက ဆူညံစွာ ကစားနေကြသော ထိုကလေးများကို ကြည့်နေစဉ် မျက်လုံးထဲတွင် အားကျသလို အရိပ်အယောင်အနည်းငယ် ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သို့သော် အရင်တုန်းကလို ချက်ချင်းပြေးသွားပြီး ကလေးများနှင့်အတူ ဝင်ကစားခြင်းတော့ မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သူ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။

“မင်း ဒီကစားနည်းကို မကြိုက်ဘူးလား? ဒီလောက်ကြာအောင် သူတို့ကို ကြည့်နေတာ ဘာလို့သွားဝင်မကစားတာလဲ?”

“ကျွန်တော် ကြိုက်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို သွားကစားလိုက်ရင် အဝတ်အစားတွေ ညစ်ပတ်သွားမယ်လေ။ ရှောင်ယွမ် မင်းလည်း ညစ်ပတ်တာ မကြိုက်ဘူး မဟုတ်လား?”

ကျောက်ယွင်ချီက ရှက်ရွံ့သလို အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်ယွင်ချီ ကို သူပထမဆုံး တွေ့ခဲ့စဉ်က ထိုသူသည် ရွှံ့ထဲလူး၊ ဖုန်ထဲဝင်၍ နေတတ်သူဖြစ်ပြီး ကိုယ်ပေါ် ညစ်ပတ်နေသည်ဖြစ်စေ မဖြစ်စေ လုံးဝဂရုမစိုက်ခဲ့သည်ကို သတိရမိသည်။

ယခုလို အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာခြင်းသည် သူ့စိတ်ကြိုက် မကြိုက်ကို ဂရုစိုက်နေခြင်းသာမက ကျောက်ယွင်ချီ ၏ ဉာဏ်ရည်နှင့် စိတ်အခြေအနေသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်လာနေကြောင်းကို ပြသနေသည်။