Idiot Seme

44-45

"ကပ်စေးနဲလိုက်တာ။"

ငြင်းပယ်ခံလိုက်ရတဲ့ ပင်းအာ  က နှုတ်ခမ်းစူပြီး စိတ်ဆိုးဟန်ဆောင်ကာ မြေကြီးပေါ်မှာ ထိုင်ချလိုက်ကာ မြေမှုန့်တစ်ဆုပ်ကို ကောက်ယူပြီး မြေကြီးပေါ်ထိုင်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောနေသော ကိုယ်ထည်ကြီးမားသည့် အမျိုးသား၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ဖြူးချလိုက်သည်။

ကျောက်ယွင်ချီ  မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ အော်ဟစ်ရင်း မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။

'ဒီအရူးကောင်!

ဘာမှမဖြစ်ဘဲ ဒီမိန်းမနဲ့ ဒီလောက်တောင် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ကစားနေရသလား။

ဒါဆို မိမိက ခုနက သူ့အတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်ပြီး အချိန်အတော်ကြာ စိုးရိမ်ပေးနေခဲ့ရတာ က ဘာအတွက်လဲ။'

ယွမ်စွေ့ဖုန်း က စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ပြန်ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ခြေလှမ်းတစ်ချက် လှုပ်ရှားလိုက်ရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကျောက်ယွင်ချီ၏ ရှေ့သို့ ရောက်သွားသည်။ ထို့နောက် သွားကြိတ်ကာ ထိုသူ၏ နားရွက်ကို ဆွဲလိမ်ဖမ်းယူပြီး၊ ဆော့ကစားနေဆဲ အမျိုးသားကို သူ့ဘက်သို့ လှည့်ခေါ်လိုက်သည်။

"အိုး အိုး အိုး... နာတယ်!"

ကျောက်ယွင်ချီက အသံကျယ်ကျယ် အော်လိုက်သော်လည်း ယွမ်‌ေဆွဖုန်းကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပြုံးရွှင်သွားသည်။

တစ်ဖက်လူ၏လက်က သူ့နားရွက်ပေါ်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ၊ လက်ထဲရှိ ပန်းကုံးကို ယွမ်စွေ့ဖုန်း၏ လည်ပင်းတွင် အမြန်ဆင်ပေးလိုက်သည်။

ဒေါသထွက်နေသူ ခဏတဖြုတ် ကြောင်သွားသည့် အခိုက်အတန့်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ၊ ယွမ်စွေ့ဖုန်းကို ပျော်ရွှင်စွာ ပွေ့ဖက်ပြီး အဝိုင်းကြီးများစွာ လှည့်ပတ်လိုက်သည်။

"ရှောင်ယွမ်၊ မင်းရဲ့ရောဂါ တကယ်ပျောက်သွားပြီ!"

"ရပ်လိုက်!"

ယွမ်စွေ့ဖုန်းက မျက်နှာတင်းတင်းဖြင့် ဆူလိုက်သည်။