7. My Bestfriend

79 5 1

ni SiKuyaKimpoy

ni SiKuyaKimpoy

A/N :

This is a short chapter dedicated to the Great, Nolan Rosslord and their friendship.

CHAPTER 7 : MY BESTFRIEND

----------

"Um. Dude? Taga-MH ka diba?" Sabi niya nang ihinto niya ang kotse sa harap ng bahay namin.

"Uh-Yeah. Yeah." Sagot ko naman sakanya. That time nahihiya pa akong maki-salamuha sa ibang tao. Wala pa akong lakas ng loob na makipag-usap sa kahit na sino. To start conversations with strangers.

"Hop in. Sabay na kita. Papunta narin ako don e." Sabi niya pa. Pautal-utal naman akong pumayag dahil for the first time may nagyaya saakin na isabay ako papuntang school. At isa pa, malelate na ako 'non.

Who could forget that day? Yung una naming pagkakakilala ni Nolan Rosslord. Ang isa sa sikat na estudyante ng Montreal High School. Ang aking Bestfriend.

★★★★★★★★
2 : 25 AM

It's freaking almost 2 hours pero wala paring malay si Nolan. Pagkarating namin sa Ospital tinawagan ko kaagad ang Papa niya. Dali-dali naman itong pumunta.

These last few weeks nagtataka ako sa pagiging weird ni Nolan. He calls me everytime, even i can't answer. Hindi narin siya masyadong pumapasok sa school. Lagi siyang absent. Ngayon alam ko na. Je was calling me many times para sabihin saakin na may sakit ang mama niya. Brain Tumor. Naiintindihan ko naman na kapag tinanong ko siya kung anong problema hindi niya na ito sasabihin. Kasi nga wala ako nung panahong kailangan niya ako. Hindi na siya masyadong nakapasok ng MH dahil nga hindi niya magawang iwan ang mama niya habang ang papa niya nagtatrabaho pampagamot sa mama niya. Fuck, i wasn't there when he needed me. Anong klaseng kaibigan ako? To think na ako lang yung pinagkakatiwalaan niya tunkol sa lahat ng private issues niya yet ako pa yung laging M.I.A. i rather cut myself than seeing him like this.

Tumawag si mama dahil nag aalala sakin. I told her what happened. So she let me stey here. Maya-maya pa lumabas na yung doktor at kinausap si Mr. Rosslord.

Pagkatapos tinanong ko si Mr.Rosslord kung kmusta na si Nolan. Fuck. All he said was, "Comatose." And i had nothing left to do but hugged him. This kind of my fault. Kasalanan ko 'to. Kung nalaman ko lang kung anong nangyayari sakanya, i would have never left his side. Eh di sana okey pa siya ngayon.

"Declan, i asked him last night. If he was okay. He said he's fine. Na hinihintay ka lang niya. Darating ka daw. Hindi mo raw makakalimutan na monthsary nila ni Emilia. Ikaw raw lagi ang unang nagi-greet sakanya non. " biglang sabi ni Mr.Rosslord.

Fuck that. Oo nga. Nakalimutan ko.

"I'm sorry sir. I was doing something. I did not realize it will all come to this. Hindi ko alam yung lahat ng pinagdadaanan niya. I should have known. I suck being a bestfriend. I was like, the worst friend." Sagot ko sakanya. Letting go of that hug. That 'bro hug' nolan and i used to do.

"It's okay, son. It's not your fault. I was the one who left my family like this. Mas nagfocus ako sa trabaho para mapagamot ang nanay niya. I was wrong. Dapat na-balance ko ang family at work. Hindi ko dapat hinayaan si Nolan na gawin lahat para sa mommy niya." Sagot naman ni Mr.Rosslord.

Well, this conversation is so heavy. Ang bigat. I need to change the topic.

"Um. So. Nasaan po si Emilia?" Tanong ko sakanya.

"Yun nga e. Nagpaalam si Nolan saakin para puntahan siya pero hindi ko na alam ang nangyari pagkatapos non. "

Okay. May napansin lang ako pagkatapos niyang sabihin yon. Nung nakita ko yung kotse niya, it looks like pauwi na siya nang mabangga siya . So, bago siya umuwi something must've happen that lead to this. Or not. Yun nalang ang aalamin ko. But, i would never say that to Mr. Rosslord.
It will only lead him to more curious questions.

★★★★★★★★★★

6:35 A

"Son. Wake up." Isang kalabit na gumising saakin. Si Mr. Rosslord.

"Yea?" Pagdilat ng mga mata ko.

"Thanks for being here last night. You should go. You still have 2 hours to get to school." Sagot naman niya.

By that, i did not protest. Kailangan ko ring pumasok. Before i forgot the game.

"Just. Sir. Promise you'll call me when he wakes up. I also need to find emilia." Sabi ko sabay tayo sa sofa na hinigaan ko mula kagabi.

"I promise. Son. Now go." He said smiling. I smiled back at him as i get out of the hospital room.

-----------