Let's go somewhere

H10: Ziekenhuis

Kiki:

Ik kijk naast me. Casper ligt nog steeds te slapen. Hij is gelukkig al uit coma. In totaal heeft hij er 4 dagen in gelegen.
Ik glimlach naar hem, terwijl hij diep slaapt.

Ik besluit om toch maar een arts te gaan halen. Langzaam kom ik in beweging en stap uit bed.

Ik loop richting de deur. Eenmaal buiten zie ik Fleur en Bas zitten.

'Hij is wakker' zeg ik vrolijk.

Allebei kijken ze me verrast aan.

'Serieus' zeggen ze tegelijk.
Lachend kijken ze elkaar aan.

'Ja serieus, ik ga even een doktor informeren' zeg ik terwijl ik wegloop.

Wanneer ik een dokter zie versnel ik mijn loop. In mijn beste Frans zeg ik dat Casper wakker is.

Hij knikt en zegt dat hij nog even een dokter haalt en zo onze kant op komt.

Ik zucht tevreden en loop terug. Ik plof naast Fleur en Bas neer.

'Heb je je ouders al gebeld?' vraag ik aan Fleur.

'Nee' zegt ze beschaamd.

'Meen je dat, kom op Fleur je moet ze bellen ze hebben het recht om te weten hoe het met je gaat' zeg ik verontwaardigd.

'Ja weet ik, maar ik ben bang dat ik dan niet meer verder mag met deze reis'

'Ik bedoel me moeder gaat flippen en boekt gelijk de eerste vlucht hierheen' zegt ze er nog achteraan.

'Ja je hebt gelijk, maar toch moet je ze bellen' zeg ik.

'Oke ik ga mijn best doen' zegt ze vermoeiend'

'Beloof je het' zeg ik.

'Ja' zegt ze knikkend.

Na een tijdje komen de doktoren aangelopen. Ze lopen de kamer van Casper in en blijven een tijdje weg.

'Zal ik wat te drinken gaan halen' zegt Fleur.

'Ja lekker' zeg ik, terwijl Bas ook knikt.

'Water?'

We knikken. Fleur glimlacht liefkozend en loopt dan weg.

Ik kijk naar Bas. Hij ziet er kwetsbaar uit.

'Hoelang ken je Casper al' vraag ik aan Bas.

'Vanaf de kleuterklas' zegt Bas.

'Fleur en ik ook' zeg ik glimlachend.

Het gesprek wordt niet vervolgd omdat Fleur aan komt lopen.

Ze kan nog net drie bekertjes in haar hand houden. Ik lach.

'Alsjeblieft' zegt ze terwijl ze het drinken overhandigt.

Ik glimlach dankbaar. Dan zie ik dat de doktoren naar buiten komen. Gelijk sta ik op en loop op ze af.

De vrouwelijke dokter spreekt Engels dus dat is wat makkelijker communiceren.

'Hi how is he doing' vraag ik.

'Well he's getting better, but it will take weeks before he can get out of here' zegt de vrouw vriendelijk.

Ik kijk haar verbijsterd aan. Ik bedoel ik wist wel dat het lang zou duren, maar zolang!

Mijn plan was om bij hem te blijven tot hij weer uit het ziekenhuis kon, maar jammer genoeg moeten we onze reis ook vervolgen.

Ik knik naar de dokter en zeg bedankt.