Cassandra & Calum

17

Annem bana bakıyordu. Cassandra ellerini dizlerinde birleştirdi. Elimi onun beline doladım ve en azından 3 saniye için rahat bir nefes verdi.

"Her şey düzelene kadar Cassandra ve ben burada kalacağız."

Annem, birden babama döndü. Babam gözlerini bir saniyeliğine bile benden çekmedi. Sadece bana baktı. Kaşlarını çattı.

"Burada kalacaksınız demek."

Cassandra rahatsız bir şekilde durduğunda gitmek istediğini anladım. "Hayır burada kalıyorsun Cassandra."

Diye net bir şey söylediğimde Mali şaşırarak babama baktı. Babam ayağa kalktı. "Dışarı gel evlat."

Cassandra ile aynı anda ayağa kalktık. Cassandra tişörtümden çekiştirdi ve bana doğru fısıldadı. "Burada kalmak zorunda değilim."

Kararlılıkla ona baktım. "Sen benim yanımda olacaksın."

Ondan ayrıldığımda babam benden önce çıkmıştı. Kapıyı arkamdan kapattım. Babam ellerini beline koydu. "Burası bir otel değil."

"Cassandra'nın kalacak yere ihtiyacı var."

Babam kollarını açtı. "Neden?"

"Çünkü onu istemiyorlar."

Babam gülerek bana baktı. "Doğal olarak istemezler tabii. Bir rahibin kızına göre fazl-"

Koşarak babamın gömleğinin yakalarını tuttum. Bütün sinirim onun yüzüne baktım. Dişlerimin arasından konuştum. "Sakın o cümlenin devam ettirme David Hood. Cassandra ile ilgili herhangi bir kötü söz duymayacağım."

Babam beni sertçe ittirdi. "Bir kız için beni karşına mı alacaksın?"

"Evet çünkü o kız, ailene geri dön diyen kız. Onun için kimleri karşıma alacağımı bilmiyorsun."

Babam gerildi ve yüzüme bir tane yumruk indirdi. Kafam sağa doğru savrulduğunda hafif sendeledim. Babam beğenmişlikle elini salladı. "En azından artık yere düşmüyorsun."

Dudağımın kanamasını siklemeyerek, babama doğru koştum. Onun tam burnuna kafa attım. Benim attığım kafayla yere düştü. Burnundan akan kanı temizlerken kahkaha attı.

"Küçük Hood adam olmuş."

"Bu evden çıktığım andan beri böyleyim baba."

Onun üstüne çıkıp bir yumruk attım. Babam boğazımı tuttuğu gibi beni alaşağı etti. Üstüme çıkıp, yumruk yağdırdı. "Dövüşürken, kendi yumruklarını kullanamıyorsan hala büyümemişsindir."

Onun öğrettiği gibi dövüşüyordum. Ona sağdan bir yumruk çıkarmak üzereyken yumruğumu tuttu. "Benim gibi olamazsın Calum."

Onun gibi olmak istemiyordum. Sol yumruğumu onun boşluğuna geçirdim. Sağa doğru yığıldı dizlerimin üstüne çöküp başını tuttum. "Senin gibi olmak istemiyorum David Hood. Ben, olmak istediğim kişiyim!"

Bağırmamı kestikten sonra kendimi çimlere attım ve nefes aldım. Birden ağlamaya başladım. "Nerdeydin baba?"

Babam hiçbir şey söylemedi yıldızlara baktım ve daha çok ağladım. Bedenimde, evrenin ağırlığı vardı. Bir insanın ruhu nasıl bu kadar ağır olabilirdi? Soyut kavramlar nasıl somut ağlırlığa mutlak olabilirdi?

"Benim için kurduğun hayaller bana ait değildi. Gerçekten hukuk okumak istiyorum. Bir ünüversite öğrencisi olmak istiyorum. Dövüşten para kazanmak istemiyorum. Annemin yaşadığı korkuları karıma yaşatmak istemiyorum. Annem her gece sen tek parça gelecek misin diye tanrıya dua ediyordu. Baba, erkeklik bu değil! Oğluna bir pislik olmayı öğretmek değil! Lanet olsun, bunu istemiyorum."