Dragon Spirit

~{Hoofdstuk 9}~

Vrolijk liep ik mijn huis in. 'Mam? Ik ben thuis en ik heb goed nieuws!' riep ik door het huis. Ik maakte aanstalten om de brief te pakken tot mijn oog viel op mijn moeder die met rode, verdrietige ogen aan de keukentafel zat. 'Mam, gaat het wel goed? Wat is er?' zei ik terwijl ik mijn hand op haar schouder legde. Ze schrok op en ik sprong achteruit. 'Papa..Max..vliegtuig..' zei ze met een beverige, schokkende stem. 'Wat is er met Max en papa? Is er iets gebeurd?' vroeg ik, nu ook een beetje bezorgd. 'Vliegtuig..' zei mijn moeder. Ik fronsde. 'H-het.. vliegtuig...' Ik schudde mijn hoofd. Wat was er nou? 'Het vliegtuig is..Gekaapt en neergestord, er zijn geen overlevenden...' zei mijn moeder. De tranen stroomden over haar wangen. Éen zin, met ongelovelijk veel betekenis. Ik liet mezelf op de grond zakken. Met ogen werden wazig en een traan drupte doelloos over mijn wang. Al die herrineringen. Weg. Urenlange vreugde. Weg. Mijn lief broertje. Weg. Mijn vader... Ik zuchte met een trillende stem. Weg. 'Z-zijn.. Zijn ze..' vroeg ik met een trillende stem. 'Dood, weggevaagd, verloren. Ja.' vulde ze fluisterend aan. Mijn hoofd zakte op mijn knieën en ik kond de tranen niet meer bedwingen. Hevig gesnik kwam uit mijn mond en ik had mijn adem niet onder controle. Ik stormde naar boven, mijn kamer in, deed de deur op slot, griste de foto van mijn broertje en vader van mijn bureau en viel op mijn knieën. 'Papa..' zei ik terwijl ik mijn vader's lachende gezicht streelde. 'Max....' Ik legde mijn voorhoofd tegen de foto aan. Ik zou ze nooit meer zien. Nooit meer het grappige lachje van mijn vader als ik een grapje maakte. Nooit meer die irritante woordjes van mijn broertje als ik mijn huiswerk maakte. 'Rest in peace..' zei ik fluisterend. Ik zag vanuit mijn betraande ooghoek dat iemand tegen de deur bonkte. Ik stond op en deed de deur van het slot. Black liep langs me de kamer in en ging zitten. Ze keek naar de foto en maakte een medelijdend geluidje. Ze voelde mijn verdriet waarschijnlijk ook binnenin. Ze was uiteraard mijn Spirit Dragon. 'Wat moet ik doen Black? Ik wil zo graag bij de defensie, maar ik kan mam niet alleen laten. Ik kan het gewoon niet..' zei ik tegen haar. Ze drukte zich troostend tegen me aan. Ik keek om me heen. Waar was mijn rugzak? Toen besefte ik dat ik het beneden had laten liggen. Ik liep de trap af naar beneden, half struikelend, half rennend. Ik liep langs mijn moeder die net een glaasje sterk ruikende drank had ingeschonken. 'Mam, ga je alsjeblieft niet volzuipen. Het zal alleen maar ergen zijn.' Ik keek op naar de tv. Ik zag de nieuwsman beelden laten zien van het wrak. Ik volgde de tekst maar amper. 'Vliegtuig...Neergestord....er.....geen...overlevenden....kaping...opzet.. Opzet?! Wie heeft dit gedaan! Ik balde mijn handen tot vuisten. Ik doe het. Ik liep naar mijn tas, haalde de brief eruit om die vervolgens uit te vouwen en op tafel te leggen. 'Er was vandaag een man op school. Hij kwam met een bevel van de defensie om deze brief aan mij te geven.' zei ik. 'Mam ze hebben me aangeboden om er te gaan trainen.' Deze woorden brachten haar tot realiteit en ze pakte de brief. Een glimlach verscheen op haar gezicht. 'Maar liefje, dat is geweldig.' zei ze zwak, maar ik wist dat ze het meende. Maar haar ogen werden weer donker. Ik wist het. Ik zou haar moeten achterlaten. 'Mam ik zal je opzoeken, elk weekend om te kijken hoe het met je gaat. Ik zal je niet in de steek laten..' zei ik terwijl ik mijn handen op haar schouders legde. Ze glimlachte weer. 'Misschien hebben ze een kokkin ofzo nodig.' ik grinnikte. 'Wat nou, het is een idee.' Ik haalde mijn schouders op. 'Het zou kunnen ja..' Ze grinnikte. 'Maar lees die brief gewoon door. Ik ga zowieso. Love you.' zei ik en draaide me om naar de achtertuin. 'Kom Black, we gaan even weg.' zei ik tegen mijn draak die het hele gesprek had gevolgd. Ik stapte de buitenlucht in en snoof diep. Black keek me medelijdend aan. Ik schonk haar een glimlach. Ik sprong op haar rug en liet mezelf slap in het zadel glijden. Ze vloog omhoog, hoog boven de wolken. Even rust, even alleen. Ik liet mezelf voorover buigen en ging liggen op mijn buik. Mijn vingers gleden moeizaam langs de wolken die hoger dan de andere zweefden. 'I wished that you would be here...' fluisterde ik zachtjes terwijl de eerste traan al over mijn wang liep.

Hallo mensen, nieuw hoofdstukje!

Het is erg kort, i know. Maar ik hoop dat je ervan hebt genoten. De nieuwe film Miss peregrine's home for Peculiar Children draait in de bioscoop! Ik heb het gezien en ILOVEIT! Dit is de soundtrack van de film en ik vond hem er wel bij passen. See ya!

Dragonlover