Dragon Spirit

~{Hoofdstuk 11}~

De tent werd weer opengevouwen. Een straaltje licht viel naar binnen in de schemerige tent. "Misschien kunnen we nog helpen, maar onze shaman helpt niet iedereen." De jongen met groene ogen was naar binnen gestapt. Maar ze verroerde zich niet. Ze wilde die bobbelige huid niet loslaten. Niet nog een keer. "Nee, ik blijf bij haar, al wordt het mijn dood." zei ze kordaat. Er klonk wat gemompel. "Wacht hier." zei de jongen. "Ik ga nergens heen" mompelde ze tegen zichzelf. Het bleef een tijdje stil. Ze keek naar de gesloten ogen van Black. Wat zou er thuis gebeuren? Zou Roy haar missen?

De tent werd alweer opengevouwen voor ze er erging in had. Een oude vrouw liep naar binnen. Ze had een fleurig kleed om haar heen gevouwen. Ze mompelde een vreemde taal tegen haar voor ze ging zitten naast Black. Haar rimpelige handen gingen over Black's hoofd. Ze mompelde nog steeds een vreemde taal. Alice hief haar betraande gezicht op en keek geïntereseerd naar de vrouw. De jongen kwam weer naast haar zitten. "Wat doet ze?" vroeg ze aan hem. Hij suste geruststellend. Ze keek weer naar de oude vrouw die nu tegen de jongen mompelde. Hij knikte. "Je draak valt te genezen, maar daarvoor zijn speciale kruiden voor nodig. En die hebben we niet op voorraad omdat ze extreem gevaarlijk zijn." "Dus ik moet die gaan vinden bedoel je?" zei ze met geknepen ogen. De jongen knikte. Ze zuchte. "Waar kan ik ze vinden?"

Ze liep over de gevallen boomstam heen. Het was hier heel donker. Ze had een lijstje gekregen met daarop de benodigdheden voor het medicijn. Ze drukte haar zaklamp aan en scheen ermee door de bomen. Het pad waar ze op liep was vervallen en ze zag soms een paar oude ruïnes. Ze hoorde een jankend geluid. Het piepte en het jankte weer. Ze begon sneller te lopen en keek op de kaart. Ze moest hier naar rechts. Het gepiep ging over in gegrom. Ze rende snel naar de plek die de kaart aangaf. Ze kon moeilijk zien omdat het nieuwe maan was, maar zette door. Ze zag een piepklein plantje. Dat was hem! Snel knielde ze neer en begon om de plant heen te graven. Ze moest de wortels te pakken zien te krijgen want, de plant zelf was dodelijk giftig voor mensen. Het gegrom kwam dichterbij en ze keek vluchtig om haar heen, terwijl ze door groef. Ze zag de wortels en greep ze beet, terwijl ze de plant uit de aarde trok. Ze zag een gedaante uit het bos op haar afrennen. Het was erg snel. Ze deed de plant in haar tas en deed het stevig dicht. Zo snel als ze kon rende ze terug naar het dorp, maar het beest was veel sneller. Ze mocht het beest niet naar het dorp leiden, dacht ze. Ze zette zich af tegen de boom, draaide een half rondje en sprong op het beest af, dat net van plan was geweest haar aan te vallen. Ze belandde er plat bovenop, en het beest was misschien de helft van haar lengte, maar de vlijmscherpe klauwen zeiden al genoeg. Ze tilde het beest bij zijn nek en smeet hem een paar meter verderop, en trok haar mes. "Kom dan!" siste ze. Een klein beetje maanlicht scheen op het beest. Het duizelde haar. Het beest had groene, gespleten ogen en een angstanjaagende bek vol vlijmscherpe tanden. Het werd er ook niet beter op toen ze zag dat het hondachtige beest niet vier, maar zes poten had. Drie aan elke kant. De hond kwam weer op haar afrennen. Ze had die plant nodig. De hond sprong en ze boorde het mes zijn keel in. Het jankte en struikelde over zijn eigen poten voor ze hem weg wierp. Het bleef dood op de grond liggen voordat ze terug rende naar het dorp.

"Ik heb het!" Ze haalde de bebloede tas van haar schouder en gaf het aan de shaman. Ze nam het aan en begon het met de andere drankjes te mixen. "Wat is dat bloed? Dat bloed op je tas." de jongen met groene ogen kwam binnen. "Oh,.." zei ze. "...,Ik werd aangevallen." "Door wat?" vroeg de jongen met geknepen ogen. "Een of andere hond met groene ogen en zes poten." De ogen van de jongen werden groot. "Is het dood?" zei de jongen angstig. Ze knikte. "Een Skalixy zijn heilig." zei de jongen teneergeslagen. "Wat is heilig? Een Skalixy? Dat beest viel me aan!" zei ze verontwaardigd. De jongen keek haar boos aan. "Ze zijn bewakers van de plant, want hij is zo gevaarlijk dat je er de mensheid mee kan doden. We hebben je die opdracht gegeven omdat je niet wist wat het was, maar om ook nog ons geloof te beledigen..!" de jongen snoof. Een warme hand tikte haar schouder aan. Ze keek om en de shaman keek met haar rimpelige ogen naar Black. Ze reikte het schaaltje naar Alice, die het aannam. Ze wees naar het bordje in Alice's handen en dan naar Black. "Ik moet het aan haar geven?" vroeg ze aan de shaman. Die knikte. Ze stond op, ging met het bekertje naast Black zitten en opende voorzichtig haar mond. Heet subtiel goot ze het goedje, dat naar verotte eieren rook in Black's mond. Als die plant giftig voor mensen zou zijn, waarom zou het ook niet giftig zijn voor een draak?, dacht ze net te laat. "Black, wakker worden. Het is tijd om op te staan." De bewoners waren ondertussen ook in de tent komen te staan. Alice keek naar haar draak. "Wakker worden Blacky..." fluisterde ze.

---------------------------------------

Nieuw deel! Ik hoop dat je het leuk vond, tijdje geleden, I know. Maar het was erg druk met school en die stomme mensen gunnen gewoon geen uitval of minder proefwerken/huiswerk.
Ik ga proberen om sowieso meer te schrijven in de toekomst, want ik heb het gevoel dat ik dit boek een beetje verwaarloos.

DragonLovers