Δεν Σε Αφηνω

Θανατος

Ινας Pov

Βγαινω εξω απο το δωματιο μου σερνοντας μαζι μου την βαλιτσα μου.
Σερνοντας μαζι μου αναμνησεις που ξεπηδουν στο μυαλο μου,κλείνω την πορτα του δωματιου που τοσο καιρο αποκαλουσα δικο μου.

Ποσα πραγματα αποκαλουμε δικα μας για πολυ καιρο και στο τελος καταλαβαινουμε οτι ποτε δεν ηταν;

Σκεφτητε και μονοι σας.

Τσουπ.Ενα σκαλι.

Ενα σκαλι εγω ενα σκαλι και η βαλιτσα μου.

Μια σκεψη εγω.Αλλες χιλιες το υποσυνείδητο.

Αναρωτιεμαι ποιο ειναι πιο κουραστικο.

Να κατεβαινεις σκαλες με μια βαρια βαλιτσα στο χερι ή να σκεφτεσαι πραγματα που δεν θες;

Η απορια μου λυνεται όταν πλεον εχω κατεβει την σκαλα.

Τα σκαλια καποτε τελειωνουν.

Οι σκεψεις και τα συναισθηματα ομως ποτε.

Ή μηπως οχι;

Μια τελευταια φευγαλαια ματια στο σπιτι.

Χαμογελαω και ανοιγω την εξωπορτα.

Βγαζω το κλειδί και κλειδωνω την πορτα.

Μακαρι να υπηρχε κι ενα κλειδι για να κλειδωνες ανθρωπους στην αγκαλια σου.

Ή να κλειδωνες για να μην μπορουν να μπουν ποτε.

Να καθονται  και να χτυπανε για να τους ανοιξεις.

Να μην μπουκαρουν στην ζωη σου με το ετσι θελω οποτε θελουν.

Να καθονται εξω και να χτυπανε την πορτα.Οχι για τιποτα αλλο..μονο για τις φορες που ησουν εσυ στην θεση τους και αυτοι εκαναν πως λειπουν.

Βγαζω το κλειδι και το βαζω στην τσεπη απο το μπουφαν μου.

"Ελα ρε μωρο μου.."ακουγεται η φωνη του.

"Τωρα ερχομαι.."απανταω αμέσως.

Απαντας αμεσως.Το κανεις αμεσως;

Προχωραω προς το αυτοκινητο και ανοιγω την πορτα του συνοδηγου.

"Τα παιδια ξεκινησαν εδω και 5 λεπτα.Θα τους βρουμε στη σταση."

"Οκευ"

"Ελα ρε μωρο μου..μην στεναχωριεσαι..ενα ταξιδι τελειώνει ενα αλλο ξεκινα.."μου λεει και μου κλεινει το ματι

Και τι αν δεν σαρεσει το επομενο ταξιδι;

"Μου αρκει να μαστε μαζι.."