Promise ~

1.2K 135 4
                                        

#Unicode
နောက်တစ်နေ့ မနက်မိုးလင်းတော့ ကျွန်တော်တို့ ခရီးဆက်ခဲ့ကြတယ် ထုံးစံအတိုင်း Sehun က ရှေ့ကနေ ဦးဆောင်ပြီး သွားတယ်

ကျွန်တော့်အထင် နယ်စပ်ကို ရောက်ဖို့ သိပ်မလိုလောက်တော့ဘူးထင်တယ်...ဒါဆို... မကြာခင် ကျွန်တော်တို့ လွတ်မြောက်တော့မှာပေါ့

တစ်ဖက်က ပျော်ရွှင်နေသလို တစ်ဖက်ကလည်း ဝမ်းနည်းမှုဟာ တဆက်တည်း တိုးဝင်လာတယ်...

Hun ... သူကျွန်တော့်ဘေးမှာ ရှိနေနိုင်ပါ့မလား...
ကျွန်တော်တို့ ဝေးရမှာ ကျွန်တော် ကြောက်တယ်...

သူ့အချစ်ကို မနေ့တနေ့ကမှ ရခဲ့တာ... Hun နဲ့ သာ ဝေးရရင် ကျွန်တော် သေမှာ...

ဟင့်အင်း အဲ့လို မဖြစ်ချင်ဘူး...

"Lu... "

နားထဲကြားလိုက်ရတာတဲ့ Hun ရဲ့ အသံလေး
သိပ်ကို နားဝင်ချိုလှပါတယ်...

ဒီအသံလေးကို အမြဲတမ်း ကြားရပါ့မလား ကျွန်တော် စိုးရိမ်မိတယ်...

"အင်း Hun ပြောလေ..."

"Lu ကို ကြည့်ရတာ ပင်ပန်းနေသလိုပဲ...  နားချင်သေးလား..."

Hun ရယ် မင်းစကားကို ကြားပြီး ငါရူးရူးမိုက်မိုက် အတွေးတစ်ခုဝင်လာတယ် သိလား...

မင်းပြောသလို အနားယူလိုက်ရင် မင်းနဲ့ တွေ့ရတဲ့အချိန်တွေ ပိုကြာသွားမယ် ဆိုပြီးတော့လေ...

"Arni ...အဆင်ပြေပါတယ်...ခရီးပဲ ဆက်ကြရအောင်ပါ "

"အင်း...  ကောင်းတယ် နယ်စပ်ကို ရောက်ဖို့ သိပ်မလိုတော့ဘူး..."

"အဟမ်း...  Sehun နဲ့ Luhan ...မင်းတို့က အခေါ်အဝေါ်တွေ ဘာတေ ပြောင်းကုန်ပါ့လား...  ဘယ်လိုဖြစ်ကြတာတုန်း..."

ရုတ်တရက် မေးလာတဲ့ Lay ရဲ့ မေးခွန်းက ကြက်သီးထစရာပင်...

ကျွန်တော် ဘယ်လိုဖြေလိုက်ရမလဲ...အမှန်အတိုင်းပဲ ပြောလိုက်ရမှာလား... လိမ်ပြောရမှာလား...

ကျွန်တော့်နေရာမှာ Hun ဆိုရင်ကော ဘယ်လိုပြောမလဲ...

"ဒီမှာ Lay ... ဟန်မဆောင်တတ်ပဲ ဟန်ဆောင်မနေနဲ့...  ညက မင်းဘာလုပ်နေလဲ ငါအကုန်သိတယ်..."

WOODS [Completed]Historias para obsesionarse. Descúbrelo ahora