Forever & Always (SLOW UPDATE)

Chapter V

Chapter 5

Hajah's POV

Pagkakita ko sa bahay ay matamlay na matamlay ang itsura ni mama. Mukha'ng nagka-away away nanaman sila'ng dalawa ni dada. Lagi naman ganyan yo'ng dalawa kaya mag-kakabati yan dalawa'ng yan.

"Mama bakit? May nangyari nanaman ba?"

"Wag mo na kami'ng intindihin ng dada mo. Ganyan lang talaga yan kapag pagod."

Umakyat ako para kausapin si dada pero nakita ko na nag-liligpit siya ng kaniyang mga gamit at mga damit.

"Bakit dada?"

Hindi niya ako pinapansin kahit ano'ng pag-papapansin ko sakaniya. Nubanaman 'to si dada ano ba namang nangyayari sa bahay na ito?

"Dada ba't ka aalis?"

Umalis siya sa harapan ko at iniwasan ako ng tingin. Hindi ko alam ko'ng ano ba talaga'ng nangyari sakanila ni mama.

"Oy! Tell me! Anak ninyo ako kaya dapat alam ko ko'ng ano'ng nangyayari sa pamamahay na ito!" sumigaw na ako at hindi ko napigilan dahil sa sobrang pag-aalala.

"Tanongin mo ya'ng mama mo!" sigaw sa'akin ni dada.

Umiyak ako dahil sa sigaw ni dada. Hindi na talaga siya lumingon pa para bumalik dito. Talaga'ng umalis na siya dala niya ang kaniya'ng kotse.

"Dada!" sigaw ko.

"Hayaan mo na ya'ng dada mo. May sarili siya'ng buhay. Okay lang na iwan niya tayo, hindi na'tin siya kailangan sa buhay na'tin." sabi sa'akin ni mama.

Dinabog ni mama ng malakas yo'ng gate namin, halos mabingi ako sa lakas.

"Ma, please sabihin mo naman! Ako lang naman ang anak niyo dito sa bahay! Wala naman siguro'ng iba pa!" hindi ko na na-iwasang sumigaw dahil ayaw talaga sabihin sa'akin. Mismo mga magulang ko pa.

Inakyatan lang ako ni mommy. Hindi pa'rin niya sinasabi ko'ng ano ba ang dapat nya'ng sabihin.

"Okay ma! Wag mo'ng sabihin! I will leave this house right now!" lakas ng loob ko kay mama.

Talaga'ng ipinamukha ko sakaniya na aalis ako ng bahay. Iniligpit ko ang aking mga gamit pero agad niya naman ako'ng hindi natiis at pinigilan ako sa ginagawa ko.

"Oo na Hajah! Yo'ng papa mo may iba'ng babae! Yo'n ang kinakatakot ko'ng sabihin sayo!" sigaw at may halo'ng iyak na sabi sa'akin.

Halata'ng halata sa sabi ni mama na matagal ng alam ni mama yo'ng pambababae ni papa. Hindi kaya'ng gawin ni papa yo'n sa'amin dahil mahal na mahal niya kami!

"Ma! Hindi ako maniniwala, hindi kapanipaniwala na gagawin ni papa yo'n!"

Pinakita niya yo'ng tinatago'ng cellphone ni dada dahil hindi ko pa ito nakikita noon.

Nakita ko na may mga text at calls si dada sa mga pangalan ng mga babae sa cellphone niya. Napa-iyak ako no'ng nakita ko iyon. Alam ko'ng hindi'ng hindi gagawin ni dada yo'n eh!

Naka-tulog si mama ng hindi niya namamalayan. Nilagyan ko siya ng kumot, tinanggal yo'ng high heels niya. Inihiga siya ng maayos.

Umupo ako sa sofa at hinintay na bumalik si dada. Binuksan ko yo'ng TV namin dahil ang dilim dilim na sa labas kaya medyo nakaka-takot.

Inaantok na talaga ako ng sobra, hindi ko na mapigilan. Then I recieve a message. Ang lakas ng ringtone ko tapos nasa tenga ko pa yung cellphone ko.

I recieve this kind of message.

"Hajah! Tita Beth mo 'to. Yung papa mo nasagasaan dito malapit sa'amin, tumama yung sasakyan niya sa puno at malakas yata ang pagtakbo niya. Nabalitaan lang namin din yun dahil medyo may onting kalayuan pero barangay rin namin kung saan siya nasagasaan. Umuusok yung sasakyan ng daddy mo. Sobrang lakas din ng tama ng sasakyan sa puno. Sinugod na siya sa ospital. Puntahan mo nalang siya sa ospital ng barangay namin. Alam mo naman siguro yo'n. Sorry Hajah!"

Hindi ko maiwasang umiyak ng sobra. Iyak ako ng iyak mag-isa dito sa baba. Hindi ko muna 'to sasabihin kay mama para hindi siya ma-depressed dahil may work siya, pero kahit ano'ng gawin ko malalaman at malalaman din ito ni mama.

Pumunta ako ng sikreto at hindi ko muna sinama si mama. Gusto ko sumarap muna yo'ng tulog niya bago niya ito malaman. Ayoko ma-depressed siya.

Iyak ako ng iyak sa kotse na para ako'ng nakipag-break sa boyfriend ko, pero mas masahol yo'ng mawalan ka ng dada.

Dumating ako doon at nakita ko yo'ng si Lei na nakikidalaw din sa ospital. Close na close kasi sila ng dada ko. Tinext rin siguro ni tita beth ito'ng si Lei.

Tumakbo ako at tiningnan ang kalagayan ni dada. Umiiyak ako no'n ng sobra halos bumaha na sa sasakyan.

"Dada!" sigaw ko. Si Lei lang ang nakita ko do'n tsaka yo'ng tita ko.

"Bakit wala mama mo? Hajah?" tanong ni Tita Beth.

"Ayoko po muna sabihin." hindi na nakapag-salita si Tita.

Si Lei ay speechless rin sa nangyari. Nalungkot siya ng sobra dahil close na close sila ng dada ko.

Iyak ako ng iyak habang niyayakap si dada. Hindi ko talaga mapigilan kahit nakaka-hiya dahil marami rin ang tao doon sa ospital.

Pinaalis muna kami ng doctor para i-check yo'ng kalagayan ni dada. Hinila muna ako ni Lei palayo kay dada dahil bawal ang tao pag-ginagawa yo'ng operasyon.

Pinapatahan ako ni Lei pero hindi umeepekto sa'akin. Sobra'ng sakit lang talaga, mas masakit pa sa sobra'ng sakit. Marami kami'ng kotse pero never pa naming naranasan na masagasaan.

"Gigising ya'ng si tito. Lagot sa'akin ya'n pag-hindi ya'n gumising. Mahal na mahal tayo niyan kaya hindi niya tayo iiwan." patahan sa'akin ni Lei.

"Paano pag-iniwan niya tayo? Paano kapag hindi na siya bumalik? Paano kapag mawala na si dada?" emosyonal ko'ng sabi.

"Hindi Hajah! Tiwala lang!" sabi naman ni Tita Beth.

Hinintay namin ng mahigit dalawang oras. Naka-tulog na ako ng time na'yon pero ginising ako ni Tita. Kailangan ko'ng labanan ito'ng antok ko. Kailangan ko'ng labanan.

Nakikita namin ko'ng paano nilalaban ni dada yo'ng nangyari sakaniya. Nag-simula kami'ng magdasal.

Hindi ko kaya'ng sabihin ito kay mama. Alam ko'ng mali ako pero hindi ko kaya'ng sabihin ito kay mommy. Ayoko pati siya mawala. Hindi ko na kakayanin.

To be continued...

A/N

Ang drama qu tapos bitin pa. Hahaha. Bawi ako sa Chapter 6.
Wag kayong mabibigla sa Chapter 6. Hahaha.