Χορεύοντας στην αγκαλιά των δαιμόνων

Φαινομαι αλλα δεν ειμαι

Με βλέπεις να φωνάζω καί να βρίζω...
Να είμαι οξυθυμη και νευρική...

Ναί το παραδέχομαι, το κάνω...

Αλλά δεν είμαι πάντα έτσι...

Πολλές φορές ψιθυρίζω και μιλάω ευγενικά...
Είμαι απαθής και ήρεμη...

Γελάω πολύ και χαμογελώ μέχρι τα αυτιά...

Κλαίω και ουρλιάζω, ενώ τα δάκρια μου μουσκεβουν τα μάγουλα μου...

Είμαι ευαίσθητη και κλαίω...
Αλλά είμαι σκληρή καί κρύα...

Φαίνομαι χαζή και ευκολόπιστη!
Είμαι πανέξυπνη και δεν εμπιστεύομαι κανέναν...

Με βλέπεις αλλά δεν με ξέρεις...
Δεν μπορείς να καταλάβεις τι είμαι μόνο βλέποντας με...

[...]

Απόψε είμαι πολύ όμορφη...
Τόσο αιθέρια και αγνή που είναι σαν όλο το κακό του κόσμου να μην με έχει αγγίξει....

Τα κατάμαυρα μαλιά μου παίζουν ένα τρελό χορό απο καλοσχηματησμενες μπούκλες...

Χρυσή σκιά αγκαλιάζει τα κόκκινα μάτια μου...
Και έντονο ροζ φωτίζει τα χλωμά μάγουλα μου...

Δεν είναι έτσι όμως...
Καθόλου έτσι...

Καταβάθος είμαι τόσο άσχημη που αν με κοιτούσες θα πέθαινες εκείνη την στιγμή!

(...)
Είναι υπέροχα εδω!
Τόσο υπέροχα που ίσως και για μια στιγμή ζέστη χαϊδεύει την κρύα και παγωμένη καρδιά μου αλλά ίσως και οχι...

Ομορφος κόσμος και υπέροχη μουσική...
Κόσμος ψεύτικος και ύπουλος...

Τίποτα δεν είναι αυτό που φένεται...
Και ποτέ ξανά δεν θα είναι...

Γιατί πρέπει να ξέρεις οτι σε αυτόν τον μίζερο και σκοτεινό κόσμο ο καθένας φοράει και απο μια διαφορετική μάσκα...

Κάποιες ειναι σκοτεινές και μαύρες και άλλες φωτεινές και χαρούμενες...

Αλλά να ξέρεις οτι πίσω απο την μάσκα σε περιμένει ένας δαίμονας...
Ισως και εσυ πίσω απο την μάσκα σου να είσαι ένας δαίμονας!
Αλλά αυτό μόνο εσυ το ξέρεις...
Και καμία φορά οχι...

[......]

Περπατάω πρός το κέντρο αυτής της πανέμορφης αίθουσας και προσπαθώ να βρώ το επόμενο μου θύμα...

Η μάλλον αυτός προσπαθεί να βρεί εμένα...

...

Και νάτος με βρήκε...