Χορεύοντας στην αγκαλιά των δαιμόνων

Τιμωρια (part 2)

Χα! Σε βρήκα...

Γύρισα πίσω μου και με το χέρι μου σταμάτησα την δυνατή μπουνιά του.

Ετρεχε με τόσο πολυ ταχύτητα που τα μαλλιά μου ανεμισαν σαν τρελά πίσω απο την πλάτη μου.

Εκείνος γουρλωσε τα ματιά του.
Και έκανε να βγάλει την μπουνιά του απο την χούφτα μου που τον κρατούσε σφιχτά.

"Οχι οχι γλυκά. Δεν θα σε αφήσω τόσο γρήγορα να φύγεις. Σου είπα... Δεν ξέρεις με τι δαίμονα τα έβαλες.. "

Του είπα ενώ ενα παραφρονο χαμόγελο σχηματιζόταν στα χείλια μου.

Τραβάω την γροθιά του πρός το μέρος μου και με το άλλο χέρι μου του δίνω μια δυνατή μπουνιά στο πρόσωπό του.

Και πέφτει κάτω.
Αλλά δεν θα τον αφήσω έτσι.
Ο δαίμονας μου θέλει κι άλλα.

Ανοίγω τα κατάμαυρα και ταλαιπωρημένα απο τις μάχες φτερά μου.

Και με τις γάζες που τυλίγουν τα χέρια μου τον πιάνω και τον πετάω στον ουρανό.

Πετάω πρός αυτόν και του δίνω μια δυνατή μπουνιά στο στομάχι.
Εξαφανίζομαι απο μπροστά του και εμφανίζομαι απο πίσω του, δίνοντας του μια κλοτσιά με το αριστερό μου πόδι.

Τοσο δυνατή που πέφτει με τα μούτρα στο παχύ στρώμα απο χιόνι.
Το οποίο τωρα έχει γεμίσει με το αίμα του.

...

Πλέων δεν κουνιέται.
Και εχω αρχίσει να ανησυχώ μήπως πέθανε γιατί κρίμα είναι... Θέλω να παίξω κι άλλο.

Αλλά ευτυχώς δεν είναι νεκρός!
Προσπαθεί να σηκωθεί κι πλέων τα μάτια του είναι σκούρα γαλάζια.

Και μαύροι κύκλοι γύρω τους.
Απορώ με αυτήν την ξαφνική αλλαγή.

Επιτέλους σηκώνεται όρθιος και με κοίτα.

"Τώρα σειρά μου. "

Μου λέει καθώς σκουπίζει λίγο αίμα απο τα χείλη του που χαμογελάνε σαν τα δικά μου.

"Καιρός ήταν να ξεκινήσουμε "

Του λέω

"Πίστεψε με σε λίγο θα εύχεσαι να μην είχες γεννηθεί πριγκίπισσα. "

" Ουου με τρόμαξες τώρα... Πρίγκιπα "

Του λέω ειρωνικά και πέρνω θεση για μαχη.

Μου επιτίθεται με ταχύτητα προσπαθώντας να με χτυπήσει αλλά δεν τα καταφέρνει.

Χαζογελαω και τον προκαλώ.