Χορεύοντας στην αγκαλιά των δαιμόνων

Τιμώρια (part 6)

Παρασκευή :

Προχωράει βαριά και αβέβαια προς το μέρος μου...
Νιώθει άγχος και η καρδιά του κλωτσάει μέσα στο στήθος του...

Και πως τα ξέρω ολα αυτά? 
Γιατί τον νιώθω.
Ναι τον νιώθω.

Νιώθω το τρέμουλο στα χέρια του όσο πλησιάζει κοντά μου.
Νιώθω τον ιδρώτα στο λαιμό του και το στεγνό του στόμα.

Νιώθω την λύπη και τον θυμό στην αύρα του.
Τον δισταγμό στα βήματα του και την φωνή του να σπάει καθώς λεει

"Ελπιδα? Τι κάνεις εδω ?"

Γυρίζω το σώμα μου προς τα πίσω και τον βλέπω απο πάνω μου.

"Τίποτα το ιδιαίτερο... Απλός κάθομαι.. "

Του λεω και του χαμογελώ γλυκά.

"Ελπίδα σήκω έχουμε δουλιά "
Μου λεει με ψυχρό ύφος.

Χαμογελάω και σηκώνομαι απο την κόκκινη πολυθρόνα που κάθομαι.
Γυρίζω και τον κοιτάζω βαθειά μέσα στα μάτια του.

Του χαμογελάω ξανά και του λέω

"Είσαι πολυ όμορφος σήμερα"

Ξαφνιάζεται και κοκκινίζει ελάχιστα.

"Κι εσυ είσαι καλη. "
Μου απαντάει με μπερδεμένο βλέμμα.
Τον κοιτάζω λιγο ακόμα που προσπαθεί να βγεί απο την άβολη θεση που τον έφερα.

"Πάμε "

Είναι το μονο που λεω.
Με κοιτάζει ακόμα λίγο και ξεκολλάει κουνώντας ελαφρά το κεφάλι του.

"Ναι"

Ειναι το μόνο που καταφέρνει να αρθρώσει και κάνει στροφή πρός την πόρτα.
Χαμογελάω και τον ακολουθώ.

Βαδίζουμε πρός το δάσος με προορισμό μας τον γκρεμό που εχει λίγα μέτρα πιο κάτω.
Και πως το ξέρω?
Το ξέρω γιατί εκεί ήταν το πρώτο θύμα μου. Ο πρώτος άγγελος που σκότωσα.
Σε αυτό το μέρος εχω ζήσει τα θνητα χρόνια της ζωής μου.
Ξέρω κάθε εκατοστό αυτού του μέρους.
Ξέρω τα πάντα και αυτά εμένα.
Πιθανών όμως αυτός να μην το ξέρει.
Γι αυτό τον διέταξαν να με φέρει εδώ νόμιζαν οτι μετά απο τόσα χρόνια ίσως και να μην θυμόμουν απο που άρχισαν όλα. Αλλά έκαναν λάθος.

*Flashback*

Τι υπέροχη ημέρα έχει σήμερα!
Ο ήλιος είναι ζεστός και το αεράκι δροσερό.

Και η καταπληκτική θέα απο τον γκρεμό είναι τέλεια!
Είναι τόσο ήρεμα εδώ. Τίποτα δεν μπορεί να χαλάσει αυτή την ημέρα.