Battle [ Completed ]

Battle 13

Zawgyi

မ်က္လံုး ႏွစ္လံုးရဲ႕ စကၡဳ အာရံုကို
မဖြင့္ရေသးေပမယ့္...
နားထဲကို ၀င္ေရာက္လာသည့္
ငွက္ငယ္ကေလး ေတြ ရဲ႕ တီတီတာတာ ဟစ္ေႂကြးေနၾကသံကို..ၾကားေနရေတာ့
မနက္ခင္းတစ္ခု ထပ္မံ ေရာက္႐ွိလာမွန္း
သိလိုက္ရသည္...။

ေကာင္းမြန္ေသာ အိပ္စက္ျခင္း
ေတြ အဆံုးသတ္ထားသည့္
ႏိုးထျခင္းတစ္ခုက ပံုမွန္လိုပင္
သိမ္သိမ္ေမြ႕ေမြ႕ေလးျဖစ္ေနသည္...။

"Chan....?"

႐ုတ္တရက္ ပုခံုးသားေတြဆီ ေရာက္႐ွိလာတဲ့
ေႏြးအိတဲ့
အထိအေတြ႕ေတြေၾကာင့္
မ်က္ခြံေတြကို ဖြင့္ၾကည့္မိေတာ့..
ကြၽန္ေတာ္ မႏိုးေသးဘူးအထင္နဲ႔
ကြၽန္ေတာ့္ေက်ာျပင္နဲ႔ ပုခံုးသားေတြကို ခပ္ဖြဖြေလးနမ္းၿပီး
အိပ္ရာ ႏိႈးရန္ ျပင္ဆင္ေနေသာ
ကြၽန္ေတာ့္ ရဲ႕ ႐ွင္သန္ရာ ..။

"hyung...ႏိုးေနပါၿပီ.."

"အဲ့တာဆို ထေတာ့..မနက္စာျပင္ၿပီးၿပီ.."

"အယ္..မနက္စာေတာင္ျပင္ၿပီးၿပီလား....?"

"ခင္ဗ်ားသာ..အိပ္ပုတ္ႀကီးေနတာ.."

"အိပ္ပုတ္ႀကီးတာ မဟုတ္ပါဘူးေနာ္...
ေျပာ..ဘယ္သူ႔ေၾကာင့္ ေနာက္က်မွ အိပ္ရတာလဲ..ဘယ္သူ အိပ္ခြင့္မေပးတာလဲ...?"

မိုးလင္းလို႔ မ်က္စိႏွစ္လံုးဖြင့္ၿပီး
မနက္ခင္း ေနေရာင္ျခည္ကို
ျမင္ႏိုင္တာနဲ႔တင္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈတစ္ခုပါတဲ့...။

အဲ့တာဆို....။
ေန႔သစ္တစ္ခုကို စတင္မိတ္ဆက္ ေနစဥ္မွာပင္
အနမ္းေတြနဲ႔ အိပ္ရာ လာႏိႈးေပးၿပီး
မနက္စာ အဆင္သင့္ျပင္ေပးထားတဲ့
ခ်စ္သူ ကို ပိုင္ဆိုင္ထားသည့္
ကြၽန္ေတာ္ ဆိုတဲ့ လူသားမွာ
ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြ ဆိုတာ အတိုင္းအဆမ႐ွိေအာင္ကိုအလုအယက္ ကပ္ညိကုန္သည္ေလ...။

"ေရာ့...သြားတိုက္ေဆး ထည့္ေပးထားတယ္..
ျမန္ျမန္တိုက္ၿပီး ထြက္လာ.."

သြားပြတ္တံ ကို လက္ထဲ အေရာက္ထည့္ေပးၿပီး အခန္းထဲက ထြက္ခြာသြားသည့္
ေက်ာျပင္က်ယ္က်ယ္...။

အရာရာ အကုန္ ဂ႐ုစိုက္ေပးသည့္
ခ်စ္သူေၾကာင့္ လက္႐ွိအခ်ိန္မွာ
ကြၽန္ေတာ္ဆိုတာ ေလဟာနယ္ထဲ လမ္းေလ်ွာက္ထြက္ေနရသလို
ေျခေထာက္ေတြ အိပ္ခန္းငယ္ရဲ႕ ၾကမ္းျပင္ထက္ကေန လြတ္ခ်င္ခ်င္ ျဖစ္ေနသည္...။
ႏွလံုးအိမ္ထဲမွာလည္း ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြက
ထပ္တိုးလို႔သာ ၀င္ေရာက္ေနသည္ေလ...။