Battle [ Completed ]

Battle 21( Final )

Zawgyi

စားေသာက္ခန္းထဲမွာ ႐ွိေနၾကသည့္ ကေလးငယ္ေလးေတြရဲ႕ ထမင္းခြက္ထဲမွာ..ထမင္းေတြ လိုက္ျဖည့္လိုက္ၿပီးေနာက္..
တစ္စထက္  ..တစ္စ..ဟာလာေသာ ၀မ္းေၾကာင့္..
နီးစပ္ရာ စားပြဲ ၀ိုင္းတစ္ခုမွာ ၀င္ထိုင္လိုက္သည္...။

တစ္ျခားလူေတြ အခုထက္ထိ ..ကေလးငယ္ေတြရဲ႕ ေ၀ယ်ာ၀စၥကို လုပ္ေပးေနျကတုန္းဆိုေပမယ့္..
ဟာေနေသာ ဗိုက္နဲ႔ ဘာမွ ဆက္မလုပ္ႏိုင္သည့္..ကိုယ္အက်င့္ကို ..
ကိုယ္သာအသိဆံုးမို႔..အားနာေပမယ့္...
ဗိုက္အရင္ျဖည့္မိသည္.....။

ထမင္းပန္းကန္ထဲ ၾကက္သားဟင္းတစ္ဖတ္ ခပ္ထည့္လိုက္တဲ့ အခ်ိန္စကၠန္႔ပိုင္းေလးအတြင္းမွာပင္..
ကြၽန္ေတာ့္ထမင္းစားခ်ိန္မွန္ကန္ေရး..ဂ႐ုစိုက္
ေပးခဲ့သည့္..တစ္ခ်ိန္က ခ်စ္ရသူကို လြမ္းဆြတ္မိျပန္သည္....။

အခုခ်ိန္ သူဘာမ်ား...လုပ္ေနမလဲ...။

ဘယ္သူနဲ႔မ်ား..႐ွိေနမလဲ....။

ကိုယ္တိုင္ ေရြးခ်ယ္ခဲ့တဲ့ လမ္းဆိုေပမယ့္လဲ..ေန႔ေန႔ညည..သူ႔ကိုသာ..
လြမ္းဆြတ္မိသည္...။
တမ္းတ သတိရမိသည္.....။

ဒီလိုအခ်ိန္မ်ိဳးေတြဆို...ကြၽန္ေတာ္ႀကိဳက္တတ္သည့္..ဟင္းလ်ာေတြ ခ်က္ျပဳတ္ေကြၽးေမြးတတ္သည့္..သူ႔ကို..
သိပ္သတိရသည္...။

ဒါေပမယ့္..လိုအပ္ေနေသာ..အခ်ိန္အတိုင္း
အတာ တစ္ခုအတြက္...လြမ္းေမာျခင္းဆိုတာေတြကို..ကြၽန္ေတာ္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ၾကံ့ၾကံ့ခံႏိုင္ရမည္ေလ.....။

"Jung Min-ya...ဘာလို႔မ်က္ရည္၀ဲေနရတာတုန္း..ဘာလဲ..အစပ္မစားႏိုင္လို႔လား..."

"ဘယ္မွာ...အစပ္မစားႏိုင္လို႔လဲ...မ်က္လံုးထဲဘာ၀င္သြားလို႔လဲ မသိဘူး..အဲ့တာေၾကာင့္..မ်က္ရည္ က်ခ်င္ေနတာ.."

"haha...အစပ္မစားႏိုင္ဘူးဆို မစားႏိုင္ဘူးေပါ့ကြာ..ဘာလဲ..."

နံေဘးနားမွာ ပတ္ပတ္လည္ ၀ိုင္းကာ..ထမင္းစားေသာက္ေနၾကသည့္ ကေလးေတြဆီက အသံ ေတြ ဟိုတစ္စ..ဒီတစ္စ ထြက္လာေတာ့..ကြၽန္ေတာ္လဲ..စိတ္အာရံုေတြကို..လက္႐ွိအေျခအေနထဲ ျပန္ႏွွစ္လိုက္မိသည္....။

ကြၽန္ေတာ့္နဲ႔ ႏွစ္ေယာက္ေက်ာ္ေလာက္က..
ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္...။
ထမင္းတစ္လုတ္စားတိုင္း...႐ွဴး႐ွဴး႐ွဲ႐ွဲနဲ႔ ႏွာရည္ ေတြလဲ က်မတတ္ ျဖစ္ေနသည္...။
သူ႔ပန္းကန္ထဲ ...ၾကည့္လိုက္ေတာ့...င႐ုပ္သီး
အစပ္ေၾကာ္ နီနီရဲရဲ ေတြ..ကို ေတြ႕ရသည္...။