Falling

Chapter 8: Closet Encounter

Jean's POV

Kasalukuyan akong naglalakad sa hallway, kakatapos lang kasi nung meeting related sa upcoming school festival.

Gusto kong magpahinga pero hindi pwede, tinalo ko pa may trabaho sa overworked. Hays.

"Nakita mo ba siya?"

"Hindi, maghintay lang tayo dadating rin yun"

"Makakaganti narin ako dun sa President na yun!"

"Sshhh, hinaan mo yung boses mo baka may makarinig"

Napahinto ako sa paglalakad, tama ba yung narinig ko? Ako nga ba yung tinutukoy nila? Well sorry sa pag aasume pero ako lang naman ang president na maraming may galit.

Nakarinig ako ng footsteps pababa sa hagdan, sila na kaya yun? Think Jean, think, kaylangan mong mag-isip ng plano or else magkakaroon na naman ng bloodbath dito.

Tumingin tingin ako sa paligid, at sa kaswertihan ay may na mataan akong bukas na pinto. Syempre kinuha ko na ang tiyansang makapasok doon sa room

Sinara ko kagad ang pinto pagkapasok ko. Dito muna ako hanggang makaalis na yung mga yun.

Napabuntong hininga ako sa ginawa ko, I feel humiliated for backing out to a confrontation, parang hindi ako to pero siguro tama lang ang ginawa ko. Hays.

Aaahhh!

Napalaki ang mata ko sa narinig ko, did i just heard a groan? Humarap ako sa likuran ko para tingnan kung ano yung narinig ko.

Isang lalakeng naka upo sasahig ang nakita ko. He looks familiar, parang nakita ko na siya dati hindi ko lang matandaan.

"Stupid clumsiness!"

Binaliwala ko na lang yung narinig ko at lumapit, tutulungan ko sana siyang makatayo pero inapiran lang niya ang kamay ko.

"I don't need your help"

Hays. Siya na nga tinutulungan nagiinarte pa, kala mo naman kinagwapo niya yan. But again, kaylangan ngumiti.

*smile*

Tumayo na yung lalake sa kinauupuan niya, tumingin siya sakin, "Fake smile"

Parang may biglang nag-crack sa narinig ko, sinabihan niya bang fake ang smile ko? Mukha batong fake? Hays. Huminahon ka Jean, wag kang papatalo, ngumiti ka lang.

*smile*

"Ikaw yung may hawak ng tuta diba?"

Mahuhulog yata yung panga ko sa narinig ko, bakit niya alam? Wait, baka nag aasume na naman ako.

Huminga ako ng malalim at tumingin sa kanya, "Iba yata yung tinutukoy mo"

"What you so never happen"

Nanlaki ang mga mata ko, the same words, the same feelings that I said to someone before. Napabuntong hininga ako, sa isang linggong nakalipas hindi ko naisip na magtatagpo uli kami ng landas. Ang taong nakakaalam ng sekreto ko, ang taong pweding makasira sakin.