My Asshole Husband

#48- I Can't

Παιδακια οσοι κανατε ονειρα για εμενα και τον καθηγητα ξεχαστε τα😢

Γιατι δεν τον εχω πια καθηγητη μου...

Και οχι δεν κλαιω, ενα σκουπιδακι μπηκε στα ματια μου.

Σοου...

Παμε πισω στα δικα μας.

M E L I N D A

Σε ολη την διαδρομη προς το σπιτι, κανενας μας δεν μιλουσε. Αλλωστε, ειπαμε οτι ειχαμε να πουμε πριν εμεις οι δυο...

Με ξαφνιαζε το γεγονός πως δέχτηκε, πως ακομα θελει να γυρισουμε μαζι στο σπιτι, μετα απο ολα αυτα που μου ειπε... μετα απο ολους αυτους τους χαρακτηρισμους που αφησε να νοηθουν για εμενα, μετα απο την υποτιθέμενη απιστία μου προς αυτον.... ηθελε ακομα να ερθω μαζι του, ηθελε ακομα να γυρισω στο σπιτι μας.

Δεν ξερω τι σκεφτοταν και δεχτηκε...

Ισως να φοβάται οταν ειναι μονος τα βραδυα...

Ίσως να μην θελει να γυρίσει στο πατρικο του. Να πω την αλήθεια ουτε εγω θα ήθελα στην θεση του....

Ισως δεν ηθελε να προσεχει μονος του τον...την Bambενα...

Ισως θα του ελειπε αν εφευγε...

Παντως, δεν μπορω να πιστεψω πως με αγαπαει ακομα οσο ελεγε πως με αγαπουσε... αμα το εκανε, δεν θα ηταν με την αλλη πριν δυο μερες,ετσι δεν ειναι;

Μολις το αυτοκινητο σταματησε μεσα στην αυλη του σπιτιου, κατεβηκα αργα απο το αυτοκινητο και αγκαλιασα αμεσως τον εαυτο μου αφου ειχε ψοφοκρυο και ετσι κατευθυνθηκα προς την πορτα εχοντας αυτον πισω μου να με παρατηρεί ασταματητα.

Μολις ανοιξε την πορτα του σπιτιου αμεσως ειδα τον Bryan και την Fran να τρεχουν προς το μερος μου εχοντας το ιδιο εξουθενωμενο βλεμμα με ολους μας.

"Δεν ξερεις ποσο μας ανησυχησες, ρε μικρο, που ησουν;"

Αναφωνησε ο Bryan καθως με πλησιασε για να με αγκαλιασει.

"Κανε ακρη ντε να την δω λιγο!"

Ειπε σπαστα η Fran αφου μολις με ειδε αρχισε να κλαιει απο την χαρα της που με εβλεπε καλα.

Σχεδον καλα...

"Π-πως εισαι;"

Με ρωτησε καθως με κοιτουσε εντονα στα ματια δινοντας μου να καταλαβω για πιο πραγμα μιλουσε και με το ζορι συγκράτησα τα δακρυα μου...

"Fran... Bryan, σας ζητω συγνωμη που εξαιτιας μου ταλαιπωρηθηκατε, σας διαβεβαιώνω ομως πως ειμαι καλα."