My Life

Ik stond hijgend in de deuropening en en mijn natte haren vielen slap over mijn schouders. Vader en moeder zaten aan de keukentafel en keken me verbaasd aan. ''Is er iets mis..?'' Er ging van alles door mijn hoofd.. Allerlei verwarrende gedachtes kwamen in me op. "Ja... Alles gaat goed..'' mijn stem trilde. Mijn blik vond de klok. Het was kwart over 8!. O shit! Ik had acht uur met Daivin afgesproken.. Ik rende naar mijn kamer en stuurde gouw een smsje naar Daivin..

Lieve Daivin, Ik voel me zo beroerd.. Sorry dat ik niet om afgesproken tijd bij het winkelcentrum was, maar ik beloof dat ik er zo snel mogelijk ben! xxxxMij

Ik slaakte een diepe zucht en nam een douche.. Ik had zin om er uren onder te blijven staan, gewoon om al die nare gevoelens en die smerigheid op mijn lichaam eraf te spoelen.. Maar ik dacht aan Daivin en ik kwam onder de douche vandaan. Ik kleedde me aan en borstelde mijn haren. Mijn haar was nat en ik deed het voor de verandering in ren knotje. Ik keek keurend in de spiegel. Mijn spiegelbeeld keek me treurig aan.. Bah. Somber liep ik naar de trap. "IK GA NAAR BED!"' Ik wachtte op antwoord die niet kwam.. Zachjes sloop ik naar beneden toe.. Er was niemand in de keuken! Ik liep verder naar de hal.. En ik legde mijn oor tegen de kamerdeur.. Ik hoorde mijn ouders praten.. Zo te horen waren ze in diep gesprek. Ik zag kans het huis uit te sluipen en voorzichtig deed ik de buitendeur open.. Het liep gesmeerd en ik was opgelucht toen ik eenmaal buiten stond. Zo snel als ik kon rende ik naar de bushalte en nam de bus van kwart voor negen. Ik hoopte maar dat Daivin er nog was want ik had nog geen smsje terug gekregen en het was ondertussen al halfuur later.

Mijn hoofd knapte haast van spanning en beelden van Simon raasden door mijn hoofd. Eenmaal in de bus zette ik gedachten op een rijtje en kwam ik een beetje tot rust. Ik keek om me heen en zag dat het rustig was in de bus. Ik legde mijn hoofd tegen het raam en deed mijn ogen dicht.. Jammergenoeg werd de rust verstoort door een paar luide jonge stemmen. Ik deed mijn ogen op een kier en zag een stuk of vijf knap uitziende jongens met veel lawaai plaats nemen in de bus. Bah. Zuchtend ging ik overeind zitten en ik drukte op het stopknopje. De halte verderop stapte ik uit en ik hoorde nog net dat de jongens in de bus naar me floten. Het leek wel asof het opeens nog kouder was geworden buiten.. ik bibberde en liep snel het centrum in.

Nu het avond en donker was, bekeek ik het centrum op een hele andere manier. Ik keek mijn ogen uit naar de vele lichtjes en ik vond het er zelfs gezellig uit zien met een beetje spannende sfeer. Ik liep naar een cafee. Omdat het een doordeweekse avond was, was het er rustig. Ik durfde niet naar binnen te gaan dus stond ik buiten in de kou voor de deur van het caffee. "Wacht je op iemand?" Een zware mannenstem hijgde in mijn oor. Ik keek de man voorzichtig aan. Hij had oude kleren aan en zag er vies uit. In zijn rechterhand hield hij een fles drank vast. Rondom zijn ogen waren rode kringen te zien. "Nou?" "Eh ja.." stotterde ik. "Kijk" De man haalde een zakje met pillen onder zijn jas vandaan. "100 euro dokken en je krijgt een paar van deze pillen" Ik deed een stap naar achteren "Ik hoef die troep niet!" Ik draaide me vlug om en liep weg. Spanning gierde door mijn lijf terwijl ik het centrum verder inliep. Voor dit soort dingen werd ik dus gewaarschuwd door mijn ouders..

Het was ondertussen al kwart over negen en nog steeds kon ik nergens Daivin ontdekken. Ook had hij nog steeds niet gereageerd op mijn smsje.. Ik pakte mijn telefoon en toetste zijn telefoonnummer in. Het duurde een minuut toen er krakend werd opgepakt. "Met Daivin" klonk het vaag. "Hallo met Jody, Ik wacht op je in het centrum!" "Oh echt?" Daivin klonk verdwaasd en zei niet veel. "Kom je ook?" "Nee." "Waarom niet? Ik heb het koud! En we zouden afspreken!" Ik vond maar dat hij vaag deed.. "Oke.. ik kom eraan" Daivin verbrak zuchtend de verbinding. Ik keek verdwaasd naar mn beeldscherm. Dat was echg vaag.. In de kou bleef ik wachten tot Daivin eraan kwam. In mijn hoofd raazden allerlij beelden van Simon die er waarschijnlijk nog steeds lag en van Daivin die zo raar deed.. "He" Een tik op mijn schouder en daar was hij dan eindelijk. "Wat is er met je aan de hand?" ik keek verschrikt naar het vezicht van Daivin. Rooddoorlopen ogen en tranen op zijn gezicht. Hij stonk naar alcohol. "Er is iets gebeurd.." Mijn hoofd maakte sprongen. Eigenlijk was ik de gene die iets moets vertellen! "Wat is er dan gebeurd..?" Daivin keek naar zijn voeten en zij niks. "Nou?" Ik sloeg ongemakkelijk mn arm om hem heen. "Een ongeluk.." Daivin hief zijn hoofd weer op en keek me met verdrietige ogen aan. "Mijn ouders en broertje zijn verongelukt.." "Wat..Hoee?" Ik wist niet goed wat ik moest zeggen. "Op de snelweg zijn ze klemgereden door een vrachtwagen.." Daivin kon zich echt niet groothouden en viel snikkend tegen me aan. Ik wist niet hoe ik moest reageren dus ik nam hem in mijn armen. Doordat hij zo aan het huilen was moest ik zelf ook huilen.. "Zijn ze allemaal dood?" zei ik al snikkend. Daivin antwoorde door nog harder te gaan huilen. Ik wist dus genoeg.. Ik voelde een flinke brok in mn keel vastzitten. De verdriet van Daivin stroomde in mij over.. Ik was niet van plan om nu nog te beginnen over 'mijn' problemen. Samen stonden we daar en de kou.. en zeker een halfuur lang omhelsden we elkaar stevig. Daivin fluisterde iets tegen me, maar ik kon het niet goed verstaan. Hij trok me mee ergens naartoe. Het ging als een waas aan me voorbij maar toen zag ik dat we naar zijn pand waren gelopen. Daivin deed de deur open en trok me naar binnen. We ploften neer op de bank en huilden daar verder.. totdat we langzaam tegen elkaar in slaap domelden.