That Notebook (5SOS- C.H/M.C)

006 - letter seven, eight and nine

Ik word wakker van Ashton die mijn bunker binnenkruipt en tegen me aan komt liggen. Ik voel zijn armen om me heen en glimlach, waarna ik de mijne om hem heen sla. Ik mompel snel nog een 'trusten' voor ik weer in slaap val. 

De tweede keer dat ik wakker word, zit Ashton overeind, terwijl hij een klein notitieboekje vast heeft. Mijn notitieboekje, om precies te zijn. Hij slaat de bladzijde om en glimlacht kleintjes terwijl zijn ogen over de regels glijden. Zijn bril zakt lichtjes van zijn neus en hij duwt hem weer terug omhoog.

"Ash, ik heb je gezegd het niet te lezen!" Hij kijkt op en zucht. "Ik meen het." mompel ik, terwijl ik omhoog kom en het boek uit zijn handen pak. 

"Cal, het is niet eens aan jou gericht!" roept Ashton zuchtend uit. "Ze zijn voor Michael. Waar heb je dit gevonden? Weet je hoelang Michael al iets van haar wilt horen? Je kan dit niet voor hem verzwijgen!" Ik laat me zuchtend weer achterover vallen. 

"Ik weet het, maar zoals ze het schrijft klinkt het alsof ze juist niet wilt dat hij erachter komt." Ashton kijkt me aan en ik zucht. "Ik wilde eerst uitzoeken waar het allemaal over ging okay."  Ashton denkt twijfelend na en zucht dan.

"Ik ga hier spijt van krijgen, maar je krijgt een maand. Als je over een maand niet kan bewijzen dat ze niet wilt dat Mikey terug komt geef je het aan hem." Ik knik en Ashton kruipt mijn bunker uit. Hij loopt weg en ik zucht, waarna ik de bladzijde zoek waar ik was gebleven. Ik laat mijn ogen over de regels glijden en zucht, waarna ik de bladzijde om sla. 

Al gehad.

Gelezen.

Komt me ook bekend voor.

Gevonden.

Ik wil gaan lezen, maar hoor voetstappen deze kant op komen. Ik duw het boekje onder mijn kussen en kom overeind. Ik klim mijn bunker uit en zucht, zodra ik zie dat Ashton zijn bunker weer in klimt. De anderen slapen dus nog. Ik loop naar het smalle keukentje en pak een glas water. De klok geeft aan dat het ongeveer 7 uur is. We hoeven pas om 10 uur in de arena te zijn. Geïrriteerd drink ik mijn glas leeg en kruip mijn bunker weer in. Ik pak het notitieboekje van onder mijn kussen vandaan. Ik strijk voorzichtig het blad dat verkreukeld is recht en begin te lezen.

Dear Michael,

How are you? I'm okay I guess.

Luna is with your mom, she tought I looked tired when I visited her and offered to babysit Luna today. I had my doubt at first, but Luna really wanted it too, so I agreed. It's so peacefull at home right now. I like it, but don't at the same time. It makes me realize how much I actually enjoyed being with you. You never seemed to shut up Mikey, but I didn't mind. I love listening to you talking.

Have to go to work.

Write you soon.

Love,

Amalia.

"De brief eindigt hier wel heel gehaast." mompel ik in mezelf. Je kan het zien aan het handschrift, dat heel snel neer gekrabbeld is. Niet zo netjes als normaal. 

Weet je wat me opgevallen is? Nergens staat een datum bij. Op de meeste brieven staat een datum. Misschien was ze niet van plan ze te sturen? Of in dit geval het op het podium te gooien? Verder staat er ook nooit een achternaam in of zo, of een adres. Zelfs een twitter kan me helpen. Ik wil dit meisje ontmoeten. En haar helpen, wat haar probleem ook is. En sinds ze aardig op Michael gericht is; misschien kunnen ze zelfs weer bij elkaar komen. 

Het probleem bij mij is alleen dat ik maar een maand heb... Een maand om haar te zoeken, een maand om Ash te bewijzen dat zij niks meer met hem te maken wilt hebben. En eerlijk gezegd denk ik niet dat het gaat lukken. Amalia lijkt echt gek op Michael en ergens weet ik dat ze Michael nooit van Luna af zal pakken.

Ik zucht en besluit de volgende brief te lezen. Met al die gedachtes kom ik ook niet verder, right? 

Dear Michael,

I saw you. Today, with your mom. To be honest, I was shocked. I haven't seen you for ages and I don't know. You didn't saw me. Maybe fate doesn't want us together. 

Do you ever think about me? Or not? Did you forget about me that easily or do you still mis me?

ugh, gotta go.

Love,

Amalia

Ik voel mijn mobiel trillen en kijk om me heen. Als ik mijn mobiel gevonden heb zie ik dat Ashton me een bericht gestuurd heeft. Ik lees hem snel. Wanneer we in de arena moeten zijn. Ik stuur snel terug dat het om 10 uur is. Ik kijk snel hoelaat het is en zucht als het pas half 9 is. Over een uur komen ze ons pas op halen. Ik richt m'n aandacht weer op het notitieboekje en zucht. 1 bladzijde voor ik ga douchen kan nog wel.

Dear Michael,

I don't know what's going on anymore. My friends seem to ignore me. Luna is so quiet that it's creepy and the cuts on my arm are only getting worse.

Yeah I said cuts, sorry. I just really- I don't know. I needed it. Luna didn't saw them, which is good thing. I don't want her to worry or question what is it. How do you explain a four year old that your cutting? Not, she won't understand. No one does.

I don't know what to do anymore, really. If I let you read these letters, would you think I'm annoying? Ugh, probably. Why am I even asking you this. you wouldn't understand it anyway, would you?

I'm gonna talk to my "friends",

bye,

Amalia White.

White? Ik denk niet dat dat ooit in één van haar brieven heeft gestaan. Is het haar achternaam? Het is wel met een ander handschrift geschreven. Ik zucht en pak mijn mobiel erbij, misschien geeft google een beetje duidelijkheid.

"Cal, kom eens!"

Of niet...