Ik leg mijn koffer op mijn bed neer en ren bijna naar beneden. Ik ben zo blij dat ik weer thuis ben. "Hi, mum!" roep ik uit, terwijl ik mijn moeder op het vliegveld eerder vanochtond al begroet heb. "Ik heb je zo gemist." Ik sla mijn armen om mijn moeders hals en voel hoe ze me terug knuffelt.
"Ik jou ook, Cal. Je zus heeft je ook gemist trouwens. Wanneer moet je weer weg?" Duh, wanneer mist die me niet? Iedereen mist me als ik weg ben. Okay, Cal. Stop. Niemand vind je grappig.
"Een paar dagen, ik ga zo even m'n spullen uit mijn koffer halen. Volgens mij lagen de cadeautjes die ik voor jullie heb gehaald ergens helemaal onderin." Ik druk nog een kus op mijn moeders wang en loop vrolijk weer naar boven. Eenmaal terug op mijn kamer, open ik mijn koffer voorzichtig en zucht opgelucht als alle spullen er niet uit springen. Ja, meer dan de helft van m'n spullen ligt nog in de tourbus, maar dat betekent niet dat ik dat ik weinig spullen bij me heb. Ik haal mijn kleren er voorzichtig uit en pak de kleine ingepakte cadeautjes voor mijn moeder en zus, waarna ik frons. Een blauw notitieboekje? Oh ja, die heb ik van het podium gevist voor die tussen alle andere spullen verdwijnt. We zijn altijd heel blij met de spullen die we krijgen, maar we kunnen ze niet allemaal oppakken. Of alle brieven lezen. Helaas.
Ik pak voorzichtig het boekje op en gooi hem op mijn kussen. Ik stop snel de cadeautjes in mijn koffer en leg die op de grond. Ik ga op mijn buik op het bed liggen en pak het boekje op. Voorzichtig sla ik hem open op de eerste bladzijde en begin te lezen.
Dear Michael,
This is my first letter to you. I don't know if I'll write more letters, because you won't read them anyway. Yesterday was the day, ya know. It was hard, but I didn't really have a choice. I had to show up. Luna, as the little two-year old she is, didn't really understood anything. She kept asking why her daddy wasn't here to cheer me up, like you used to. How am I ever gonna explain this to her?
Wat moet ze uitleggen dan? Even wil ik door het notitieboekje doorbladeren om het uit te vinden, maar besluit het niet te doen. Het is sowieso al slecht dat ik het überhaupt lees, niet? Maar als ik het niet zo mogen lezen, waarom is het dan op het podium gegooid? Was het voor Michael bedoelt? Maar er staat geen naam op, alleen de brieven beginnen met Dear Michael, toch? Ik zucht en besluit verder te lezen.
You don't know the answer etiher, do you? Ugh, of course not... I'm gonna stop this letter now, Luna is crying.
I love you.
Love,
Your Amalia.
Amalia? Prachtige naam. Zou er bij iemand met zo'n prachtige naam ook een mooi karakter zitten? Of een mooi uiterlijk? Vast wel. Ik blader naar de volgende bladzijde, maar sla hem dan dicht. Later weer. Eerst de cadeautjes aan m'n moeder en zus geven. Ik schuif het notitieboekje onder m'n kussen en sta op. voorzichtig pak ik de cadeautjes op en loop naar beneden. Net als ik een voet op de begane grond zet, gaat de deur open. Mijn zus loopt naar binnen en haar ogen worden groot als ze mij ziet staan.
"Calum!" roept ze vrolijk uit, terwijl ze me in een knuffel trekt. Ik lach en probeer haar zo goed en kwaad als het kan terug te knuffelen. "Ben je al lang thuis?" vraagt ze, als ze me los laat. "Hoe is de tour? Vast uitputtend, niet?"
"Het gaat goed hoor, de tour is inderdaad best uitputtend, maar wel super leuk! Ik ben net een half uur thuis denk ik, ongeveer. Deze zijn voor jou." Ik overhandig mijn zus de twee cadeautjes die ik voor haar meegenomen heb en ze glimlacht naar me. Ik glimlach terug en loop naar mijn moeder, die aan het koken is. Ze draait zich om zodra ze ons de keuken in hoort komen en begroet ons met een simpele 'hoi'. "Deze zijn voor jou, mam." Ik overhandig mijn moeder de cadeautjes en wacht ongeduldig tot allebei de personen voor me ze hebben uitgepakt.
"Thanks Cal!" Mijn zus geeft me een knuffel en loopt met de spullen naar boven, geen idee wat die gaat doen. Waarschijnlijk de spullen opbergen die ik aan haar heb gegeven. Gewoon een paar kledingstukken waarvan ik dacht dat ze ze wel leuk zou vinden en hopelijk heb ik de maat goed. Voor m'n moeder heb ik een boek en een... Ik heb eigenlijk geen idee wat ik nog meer gekocht heb voor haar. Oeps... Slechtste zoon ooit.
"Mam, ik ben boven." Mijn moeder kijkt op van haar cadeautjes en glimlacht naar me.
"Thanks voor de cadeautjes Calum." Ik glimlach nog even naar haar en loop weer naar boven. Ik pak het notitieboekje weer van onder m'n kussen en sla hem weer open. Voorzichtig blader ik door naar de volgende brief en zucht zacht. Ergens is dit zo verkeerd, niet? Maar ik wil het gewoon lezen. Ze heeft het niet voor niks op het podium gegooid, toch? Ik zucht weer en richt mijn blik er weer op. Ik kan beter gewoon kijken of er iets in staat waardoor ik haar kan ontmoeten. Het klinkt misschien raar, maar ik wil haar zo graag ontmoeten en ik weet niet eens waarom. Ik laat mijn ogen over de 1e regel glijden en glimlach bij het zien van haar bekende handschrift. Het komt me bekent voor, ik weet alleen niet waar ik het vaker gezien heb...
Dear Michael,
I haven't wrote in a while, sorry. I'm just so busy witch some stuff, college, and Luna. I know you wanted me to keep an eye on your mother, so I visited her yesterday. She was fine. I miss you, as much as she misses you. I hope you have fun, wherever you are. Luna asked where you were, again. I told her you were gone and that I didn't know when you were coming back. Because you're THAT unpredictable, or punk rock, maybe both. Yeah, probably both.
Anyway..
She started crying. It felt horrible, ya know? To see your own child crying and knowing that it was my fault. But, I wanted her to know that you were gone. When she finally calmed down we watched a movie. Frozen, one of your faves. She was singing all the songs, and I know that she'll have a beautiful voice. Just like you. I couldn't explain, but I loved it when you sang for me. It calmed me down. It still does, I listen to your covers over and over again.
I love your voice, Mike.
And, I love you.
Love,
Amalia.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Dunno when I'll update again.
Sorry
Xx
Vote? Comment? Fan?
JE LEEST
That Notebook (5SOS- C.H/M.C)
Fan-FictionCalum is een gewone jongen, behalve het feit dat hij beroemd is. Op een dag als hij on stage staat, gooit een meisje een notitieboek op het podium. Calum besluit het mee te nemen en stopt het tussen zijn spullen. Als hij na de tour thuis is en de sp...
