Berceste [BaekYeol]

2.4

Sıkıcı bir gece.

6 Aralık Salı
01:17

Park Chanyeol:
Hyung
Uyandın mı?
Ben
Şey diyecektim
Hani geçen gün iç-/

Arıyor...
Byun Baekhyun

✅                                       ❌

"Al- Hyu-.. Şey yani-.."

"Günaydın Chanyeol, her şey yolunda mı?"

"Ha-hayır.. Yolunda! Yani evet! Ne olabilir ki?"

"Neden biraz sakin olup mesajda bahsettiğin şeyi söylemeyi denemiyorsun?"

"Tabii, doğru.."

"Evet? Devam et Chanyeol, departmana varmak üzereyim. Bu telefonu sonsuza dek açık tutamam."

"Özür dilerim Hyung. Yani geçen gün için."

"Hm, bunu konuşmuştuk sanki?"

"Öyle değil. Yani ben neredeyse başına dert açıyordum ve üstüne mesajını yanıtsız bıraktım. O yüzden belki bana kızmış olabilirsin diye düşündüm."

"Bak sen? Peki mesajlarımın cevapsız kalması için geçerli bir mazeretin var mı?"

"Var!.. Şey aslında yok. Yani demek istediğim senin için geçerli gelmeyebilir."

"Hadi öncelikle nedenini bana açıkla. Bu sayede benim için geçerli olup olmadığına karar verebilirim. Hm?"

"Açıklayamam."

"Neden?"

"Belki beni yargılamandan korkuyorumdur?"

"Tamam.. O halde söz veriyorum, cevabın ne olursa olsun aksi bir tepki vermeyeceğim."

"Ama hyung-.."

"Arabamı park ediyorum çocuk, hadi."

"Eğer rahatsız olur ve benimle konuşmak istemezsen anlarım hyung. Çünkü senin açından doğru gelmeyebilir. Yani demek istediğim ben yanlış bir şey yapıyorum değil. Yapmıyorum. Yani doğru bir şey de yapmıyorum. Aslında hiçbir şey yapmıyorum. Sadece hissediyorum. Ve bunu da ben yapmıyorum. Öylece oluveriyor, önüne geçemiyorum. Sanırım geçmek istemiyorum. Hyung ben özür dilerim, ne için bilmiyorum ama özür dilerim. Yani sen.. Benim elimi tuttun. Yani ben senin eline dokundum. Saçlarıma dokundun, bana güldün, benimle ilgilendin.. Ben, bu, benim çok hoşuma gitti. Güzel hissettirdi. Sana karşı hayranlığımı biliyorsun hyung. Ve ben bu yüzden sanırım çok heyecanlandım. Elime bakıp heyecanlanmaktan sana yazamadım, u-utandım.. Sanırım. Ve sonraki gün Jack hyung geldi ve ben yine yazamadım."

Omzu ve kulağı arasına sıkıştırdığı telefonu düşürmemek için çabalarken departmanın girişinde çarptığı bedenin yere saçılan dosyalarını toparlamaya çalıştı. "Chanyeol.."

Ne diyeceğini bilemeyerek duraksayıp toparladıkları dosyaları kucağına dolduran bedenden özür dileyerek ayağı kalktı. Ortada kızmasını gerektiren bir durum yoktu. Aslında rahatsız olarak kızması gerekiyordu ama içinde oluşan şey bundan tamamen uzaktı. İç çekip şaşkaklarını ovarak telefonu omzundan alıp el yordamı tutmaya devam ettiğinde asansörü es geçerek merdivenlere yöneldi. "Özür dileme çocuk, sorun değil. Ama şimdi kapatmam gerek, departmandayım. İçinde bir şeyler kurma, derslerine odaklan. Önünde zorlu bir sınav var. Tamam mı?"