Transcendence

Chapter 16

Boy Sabit ft. Laging Frustrated

Daemon's POV

"Hey..." Nathan whispered to Blaine and he caresses its head, "What happened?" He said gently.

Blaine still hugging and encircled his arms at Nathan's waist habang nakasubsob ang mukha sa dibdib ng lalake.

"What happened?" Nathan asked.

But Blaine can't mutter a word due to his panic attack. He's shaking and crying while he's in Nate's arms.

"Hey..." Nathan trying to get his attention, "Stop crying. I'm here. Don't be afraid. Nandito na ako." He caresses Blaine's back and trying to shush Blaine from crying and sniffling.

Biglang nagliwanag ang buong locker room dahil naibalik na ang kuryente rito, kaya kitang kita na ni Nathan ang mukha ng nakayakap sa kanya.

"Look... Magang maga na yung mata mo kakaiyak. Baka hindi ka na makahinga." He said in a calm voice.

Kumawala sa pagkakayap si Blaine. Pinunasan niya ang kanyang mukha gamit ang likod ng kanyang palad at nag-angat ito ng ulo. Agad niya din iniyuko ang kanyang ulo ng makita na si Nathan ang kanyang niyakap kanina.

"Why are you crying?" Nathan asked using his calm voice. "May masakit ba sayo or ano? What?"

"S-sorry."  Blaine replied in an apologetic tone. "Kung nabasa yung damit mo." He added pero nakatingin pa rin sa lapag.

Nathan sighs at napakahawak na lamang sa kanyang bewang.

"I-I'm okay. Don't worry ahout me." Blaine stuttered. Bakas pa din sa kanya ang takot sa loob loob nito. "I-I have to go. S-sorry ulit." He bids his goodbye at humakbang na at nagsimulang maglakad.

Pero hindi pa nakakalayo si Blaine, Nathan grabbed his wrist at mabilis na ikinulong sa mainit na yakap.

"You're not okay..." He said at mas hinigpitan pa ang pagkakayakap, "You can cry. I'm here. Umiyak ka ng umiyak hanggang maubos. I'm right here." Inilapit nito ang kanyang mukha sa bandang tenga ni Blaine and He whispered it.

He caresses Blaine's back softly, kaya bumuhos muli ang mga luha nito at iniyak sa dibdib ng matipunong lalaki na ito.

"Sure kang yun lang nangyare non?" I asked Nathan. Kung totoo ba yung kinewento niya.

"Oo nga. Kulit naman nito." Tamad na sagot nito sa akin.

"Hindi ako naniniwala na yun lang yung nangyare nung gabing yon." Aniya ko at sinamaan ko ito ng tingin.

Napaayos ito ng upo at kumunot ang noo. "What the fuck?" Iritable niyang tanong.

"Tinatanong ko lan—"

"Tarantado!" Josh cuts me off and isang mabigat na kamay ang dumapo sa ulo ko. Aba gago 'to ah.

"Gago?" Asik ko sa kanya.

"Sa tingin mo magagawa ni Nathaniel yung nasa maduming pagiisip mo?" Josh blurted out at bumalik sa paglalaro ng ML sa cellphone niya.

Tinignan ko ulit si Nathan na ngayon ay nakangisi na. Gago to ah.

"Hoy!" Pagtawag ko sa atensyon niya at tamad naman itong lumingon sa akin, "May atraso ka pa sa akin ah. Ngingisi-ngisi ka pa dyan."

"Andami ko namang atraso sayo?" Kumunot ang kanyang noo at napabalikwas ng pagkakaupo sa bench.

"Oo, madami talaga." I retorted, "Hindi mo pa sinasabi kung bakit umiiyak si Blaine kanina nung palabas siya ng gym at nakasalubong namin ni Joshua." Niliitan ko ito ng mata.