Chapter 12
Rosh and Rush
Cleo's PoV
I stared at both of the boys in front of me with shock. One was slouching with his back, avoiding my gaze with his hands fidgeting. This was the one who called me "Ate Cleo" a while ago so I guessed this must be the Russhiann I knew.
Meanwhile, his twin brother did the exact opposite. He is now glaring intensely at me with his brows furrowed and arms crossed.
His gaze's intensity was familiar. Parang napagmasdan ko na ito noon pa.
"S-sorry hindi ko s-sinabi agad Cle---I-I mean Ate Cleo. I was about to tell you but I got interrupted last time." Nakatungong sabi ni Russhiann habang nagkakamot pa sa batok.
"Ba't ka ba nagsosorry Rush? You know damn well that it wasn't your fault!" Galit na sabi ni Rosheen.
"Rosheen, tumahimik ka nga diyan. Kasalanan ko." Russhiann faced his brother.
They continued arguing in front of me. Even if their faces are identical, I could see the difference between their personalities. Rosheen was fierce, arrogant and tactless. His actions showed his straight-forward and hot-headed personality. Russhiann on the other hand, gives a calm, humble and shy impression.
Ang laki ng pagkakaiba ng ugali nila.
"Sorry Ate. I promise I will explain later." Russhiann faced me with an apologetic look and left to talk with Rosheen.
Twins, huh?
---
"So all this time, si Rosheen pala 'yung nakikita ko sa school?!" Gulat na saad ko kay Russhiann na nakaupo sa tabi ko. Tumango naman siya. Nandito kami sa garden nag-uusap. Umalis na raw si Rosheen kanina may pupuntahan lang raw.
Weh? Baka may date.
"Sorry hindi ko agad nasabi. Naisip ko kasing baka malito ka sa amin at makadagdag pa kami sa mga isipin mo." He sincerely said.
"Mas nalito kaya ako! Alam mo bang iniisip ko kung bakit bigla bigla kang nagagalit sa akin sa school? Yun pala may kambal ka!" Napafacepalm ako.
"Sorry talaga ate. Hindi na mauulit." Nagulat ako nang bigla siyang tumungo sa harapan ko.
Is this his way of apologizing or showing respect?
"U-uy ayos lang. Umayos ka na diyan." He looked at me and finally smiled from what I said.
"Thank you Ate!" Nakangiti na si Russhiann at parang batang tuwang-tuwa dahil hindi ako nagalit sa kanya.
Kung si Rosheen 'yung nasa school, ibig sabihin hindi siya pumapasok.
"Bakit hindi ka pumapasok sa school?"
"Ah, hindi naman sa hindi ako napasok. Uhm sakitin kasi ako kaya minsan lang nila ako papasukin."
"Ha?! May sakit ka ngayon?!" Nagulantang ako sa sinabi niya.
He gave me a shy nod. Napatingin ako sa kanya ng mabuti. Malamlam ang mga mata niya at mas maputla ang balat niya kaysa kay Rosheen. Napansin ko din ang kapayatan niya.
Unconsciously, I grabbed him by the shoulder and checked his temperature through his forehead and neck. He chuckled as he saw how worried I am.
"Kumpara kay Rosheen, mahina ang katawan ko. Madali akong mapagod at mas mabilis akong tamaan ng sakit. Kaya magmula bata palang kami ay ingat na ingat siya sa akin." Ngumiti siyang muli sa akin at tinanggal ang kamay ko na nakalagay sa leeg niya. Naramdaman kong mainit ang palad niya.
BINABASA MO ANG
Miracle in Isla Mysterios
Misteri / ThrillerWhat will you do if you woke up and found out that you're trapped in a world of danger? Kahit ayaw mo, kahit gusto mo nang tumakbo, wala ka nang iba pang mapupuntahan kundi dito. One wrong move and you'll die. Break the rule and you'll regret it. S...
