The Night When He Changed (Valdemora Series #4)

Chapter 29

Dumating ang araw ng kanyang kaarawan. Instead of going to his house, I went to school to finish my businesses in there. As usual, maaga niya akong sinundo at hinatid.

Imbes na pagkaabalahan ang mga dapat gawin sa kanyang bahay, mas pinili niyang sunduin na lamang ako.

Pagpasok pa lang ng kanyang sasakyan ay nakangiti na ako.

"Happy Birthday!" I greeted him. I was about to give him the kiss that he always wanted but he managed to start the engine and drove.

Mabilis lang ang naging kilos ko kaya sa pisngi na lang dumapo ang labi.

Something's strange to him now. Maayos naman ang kanyang itsura ngunit seryoso. I don't know what he's up to. Baka hindi niya lang nagustuhan ang mga inihanda sa kanya?

Maayos naman kami kahapon. I ended up trusting him so why he is acting like this?

Sa halip na mainis sa kanya, pinili kong intindihin ang kanyang naging kilos.

"Walang thank you man lang ba dyan?" I teased him. He sighed heavily and make his way of driving fast. Parang gusto niyang makarating agad sa eskwelahan ng ilang minuto lang.

"Thanks, Zai," I am expecting him to say that but not in a hard tone. Ang masaya niyang tono na palaging sinasabi ang pangalan ko ay nawala na. Tila mahirap na niyang sabihin ang pangalan ko ng may ganoong tono.

I cleared my throat. Masyadong tahimik ang loob ng kanyang sasakyan. It is my only way to make some noise. Iisipin ko na lang na baka hindi nga niya nagustuhan ang naging plano, na mas gusto niya ang simpleng selebrasyon lamang.

Hindi ko siya kinibo buong byahe namin. I guess, he needed some time to think for about something. Na hindi na kakailanganin sa ngayon ng ingay.

"Ingat ka," I still managed to smile and waved my goodbye to him. Tanging pagtango lang ang naisagot niya sa akin.

I waited for his car to vanish in front of me before I went inside the campus. Doon lang ako napahinga ng malalim na parang pagod.

Our exam will be tomorrow. Kinakailangan kong makapasok ngayon para sa mga idadagdag na mga lessons. I need to cooperate so that I can pass the exams.

Hindi ko naman kayang biguin ang magulang ko. All I want is a bright future for them, for us. Na balang araw ay makikita ko ang pag-ahon namin, na hindi na nila kailangang magtrabaho pa.

I was interrupted by Dahna who's excited for the said event. Sinabihan ko na lang na kung pwede ay huwag muna akong istorbohin.

Bukod sa exams at reviewers, sumasagi sa isip ko ang nangyayari kay Cedrick. Of all his birthdays, I never seen him acting like that.

Karaniwan naman kasi siyang masaya tapos laging hindi ganoon ang kanyang ekspresyon. He is totally different now. Gusto ko mang komprontahin, pero baka nagkakamali lang ako.

I studied and listened to what my brain wants. Mas pinili kong i-review doon ang mga dapat na reviewhin.

Nanatili lang itong nasa tabi ko habang kumakain. Karaniwan naman kasing break time lang ang pagkakataon naming magkita. After this, we're heading to our next subject. Tapos ay baka sandamakmak na naman ang ipa-review sa amin.

My mind can only store a bit of informations from reviewing. Kahit pasado lang, ayos na sa akin basta maipasa ko lang ngayong sem. Pahirap ng pahirap na kasi ang mga nagagawa namin.

"May sasabihin ako," her voice echoed. Hawak hawak ko ang bondpapers na naka-staple at doon lang nakatuon ang buong atensyon.

"Mamaya na. Nagre-review ako," saad ko.