The Night When He Changed (Valdemora Series #4)

Chapter 37

Imbes na matulog ngayong gabi, naisipan kong magmuni-muni habang nasa loob. I actually don't get his point on why he decided to take me somewhere by the use of yacht. Madadala naman ako sa madaliang usapan, hindi iyong ganito.

Parang balewala lang ang nasabi kong huli naming pag-uusap kagabi, ah? Hindi talaga tumitigil hangga't hindi napapaliwanag sa akin ang side niya?

I've seen the evidence of happiness to him. Ang rason niyon para sa akin? Iyon ay ang kanyang pamilya, asawa.

He's so unlucky because he got the woman who used to accused me because of that damn ring. At ang gago, pinakasalan din iyon?

Hindi ako nakakuha ng tyansang makahingi ng tulong. My phone lost its battery life. Kaya inilagay ko na lang iyon sa table at nakuntentong igala ang paningin sa loob.

It looks new. Malaki ang kwarto at tila naging disenyo ito para sa malaking pamilya. I wonder if his parents usually celebrates their parties here? O kung kasama pa rin ba niya ang Mama niya?

Even the furnitures are all in gray color. Bukod sa puti, wala na akong ibang kulay na napansin pa. From the bedsheets, floor, everything. Tanungin na lang siya ang kulang para masiguradong may kinalaman sa akin lahat ng 'to.

Nakarinig ako ng katok sa pinto. For sure, that's him. Wala naman kaming ibang kasama rito. And if he thinks that I will let him in, that won't happen.

Inis akong humiga at nagkunwaring tulog. He won't stop until he has a chance to talk to me.

At ngayong gabi, kahit hindi pa man nag-uumpisa ang usapan namin, nawalan na kaagad ako ng gana.

Kung may mangyari mang masama sa akin dito, sisisihin ko siya buong buhay ko. I don't deserve this kind of talk with him. Sa yate na pag-aari niya? Who cares?

Nanatili akong nakinig sa walang tigil niyang pagkatok. Nakapikit na ang mga mata ko at hinahayaan ang antok na dalawin ako.

And being as the owner of this yacht, I forgot that he has all the access from everything. Nagtalukbong ako ng kumot ng madinig ang pagbukas ng pinto.

I heard his footsteps coming. Hindi pa nakatakas sa akin ang pagbuntong hininga nito. I remained pretending that I am asleep.

Ang kabilang bahagi ng kama ay lumikha ng dahan-dahang ingay, para bang iniiwasang magising ako. He sat on the other side, opposite to mine.

At sa kanyang pag-upo, hinintay kong makapagsalita ito pero hindi nangyari. Maybe he's here to give me my dinner or to give me his full attention while I am asleep? O baka nandito siya para kung sakaling naabutan man akong gising, pipiliting makapag-usap?

"I'm sorry if I brought you here. I just really want to be with you after all those years of losing you," he slowly said. At dahil nakatalukbong ako sa kumot, malaya akong nakakadilat sa loob.

Nagkunwari akong tulog na tulog kahit na nakikinig lang sa kanyang sinabi.

"I can feel that you really hate me. Sana man lang, kung makapagpaliwanag ako, magawa mo akong patawarin," I tried my best not to give him some reasons to suspect me. Nanatili akong hindi nakakagalaw hangga't hindi pa natatapos ang kanyang sinasabi.

A long moment of silence covered us inside. Natahimik na ito at tila walang maidugtong dahil sa sasabihin.

Kung alam niyang pagsisisihan ang pagkawala ko sa kanya, bakit noong una pa lang, hindi na niya ako pinagtanggol? Hindi siya obligado pero kasi, iyon naman talaga ang kailangan ko.

Isang pagtanggol niya lang sa akin noon, tatanggapin ko siya ng buong-buo, hindi aalintanain ang panlalamig niya sa akin.

I am that kind when it comes to him. Handa akong masyadong maging mabait para sa kanya. But sadly, things didn't went that way.