Beauty And Baby

BAB 9

Forgotten Business?

Ellaine

I am back to work again. At ngayon ay mas panatag na ang isip ko but at the same time kinakabahan ako. Hindi ko alam kung bakit pero kinakabahan ako.

"Maam, Mr. Hermoso wanted to see you at his office." the secretary of Mr. Hermoso said to me. Tumango ako sa kanya.

"Susunod ako." nagligpit muna ako ng gamit ko sa table.

"Ayan na naman ang kabit." this guys really wanted me to hear what they are talking. Hindi man lang nag-abla na hinaan ang kanilang mga boses.

Some people really have this crab mentality which whenever there are people who is more successful then them they wanted to drag them down. Napakasaklap lang dahil minsan ganoon ang ibang tao. Bakit hindi na lang sila maging masaya sa tagumpay ng iba?

Pero hindi naman natin control ang isip ng bawat tao at hinfdi natin alam kung ano bang mga nasa isip nila.

Hindi ko na pinansin pa ang mga katrabaho kong puro chismiss lang naman ang inaatupag. Hindi ko na sila pag-aaksayahan pa ng oras dahil wala naman akong pakialam sa kanila. Bahala sila sa buhay nila, mamuhay sila palagi ng may inggit sa kapwa.

I entered at the office of Mr. Hermoso. Pagpasok ko pa lang ay iba na ang tingin niya sa akin.

Nakakunot ang noo ko sa kanya. He seems bothered right now.

"Pinatawag niyo raw ako?" he is so serious right now. Pinagsiklop niya ang dalawang kamay at ipinatong ito sa kanyang baba.

"Is your grandmother Erlinda Ybañez?" nagtatakang tumango ako sa kanya. Then I remembered the time when lola said about her first love. I don't know what to feel. Nae-excite ako na isiping sa panahong ito ay nagkatagpo pa ni lola ang first love niya and probably her great love because she keeps the locket everywhere she goes.

"Yes po, sir. Bakit po?" pinakatitigan ko si Mr. Hermoso, his expression seemed to be shock but at the same time he is smiling.

Sa buong buhay na nandito ako sa kompanya niya at sa mga araw na nakakasama ko si Mr. Hermoso, sa totoo lang ay ngayon ko pa lang siya nakitang nakangiti na maaliwalas ang mukha at mukhang magaan sa pakiramdam na ngiti.

He then clears his throat and then look at me.

"Kaya pala naalala ko siya sayo. All this time I have been looking for her but then her granddaughter was just right here, working with me." tinignan ko lang si Mr. Hermoso. I didn't answer him because he is more like talking to himself than me.

"Maaari ko bang makita ang lola mo?" I smiled at Mr. Hermoso.

"Pwede naman po. Nasa bahay lang naman ang lola ko." tumango siya sa akin at tila nabalik sa malalim na pag-iisip.

Hindi na lang ako nagpaalam at umalis na sa office niya. He seemed still very in love with my lola up until now.

Para sa akin, kung meron man akong pag-ibig na dapat hangaan ay ang pag-ibig noong unang panahon. Love before was so true, honest and long lasting.

Iyon bang hindi basta basta binibitawan ang mga salitang mahal kita kung hindi mo naman talaga mahal ang isang tao.

People in modern generation seems to not give importance to that powerful words. Nakakalungkot isipin na sa panahon ngayon it was so easy to say iloveyou's even if you didn't really feel that towards the person.

Sometimes people are just saying that because they felt the need to say it, not because they really felt it.

Kung sana siguro hanggang ngayon ay ganoon pa rin magmahal ang mga tao, people will be marrying their first love's I think.