Chapter 23
Hindi ko alam kung paano kaming nakarating ni Damon ng ligtas dito sa dorm namin. I am really thankful that we came here safe and I'm also thankful to him.
On our way here, he showed me a secret passage at the back of the food court. Hindi ko alam na may ganoon pala rito. Akay-akay ko lamang siya nang daanan namin iyong sinasabi niya hanggang sa mapadpad kami roon sa likod ng dorm namin.
Hirap na hirap pa nga akong akayin siya paakyat sa hagdan kanina. Iyong isa niyang kamay ay nakasabit sa leeg ko, iyong isa nama'y ginamit niya upang pigilin iyong pagdurugo ng sugat niya.
Agad kong isinara iyong pintuan pagkapasok naming dalawa.
"Are you okay?" Nag-aalala kong tanong sa kanya.
"Let someone stab you and ask that to yourself." The side of my lips rose because of what he answered. Nasaksak na nga't ganito pa rin ang mga sinasabi niya.
I laid him on the divan while glaring at him. After that, I took the first aid kit at agad na pinunit ang kanyang damit. Seeing on how the blood covered his body, I can tell na malalim talaga iyong saksak sa kanya at marami na ring dugo ang nawala sa kanya.
"What are you doing?"
"I will make your wound worst." I hissed but of course, biro lang iyon. I'm just pissed.
With the help of little knowledge I have in cleaning wounds, I did what I have to do in him. Nakapikit lamang ang kanyang mga mata and every time na pinupunasan ko ang gilid ng nasaksak sa kanya ay humihiyaw ito sa sakit.
Until he fell asleep. Mas okay na rin siguro iyon para makapagpahinga siya ng kaunti. Gamit iyong kumot ko ay itinakip ko iyon sa katawan niya. I even lend him my jacket because I tore his clothes.
Seeing him sleeping, I went to the window and opened it a bit. Sumilip ako roon at tinignan ang kabuuan ng academy. There were lifeless bodies and blood splattered everywhere. I wonder if killers were gone or they were still attacking.
Sinara ko rin kaagad iyong bintana matapos kong sumilip. Pumunta ako sa may higaan ko at nakita akong alas tres na pala.
I wonder where are my friends now. I told them to just stay here pero pagkapasok namin kanina ay wala naman kaming nadatnan sa kanila.
Nalipat ang tingin ko kay Damon nang gumalaw ito. I went near him and fixed the blanket I covered in his body. May mga ilan din akong inilagay na band aid sa mukha niya.
Looking at him right now, I can't help but to pity him. If it wasn't because of him, he shouldn't be stabbed but part of me was thankful because of what he did.
I just felt sorry for him. And I felt more sorry because I thought of him as someone else. I never knew that a person who kept telling to kill me yet still saving me was him.
That masked guy was Damon Evangeles. It was not Yves Perez. It was him.
My eyes went on the doorway when I heard it being opened. Doon ay lumantad sila Caitlyn. Naroon ang mantsa ng dugo sa mga damit nila. Maging ang mga natuyong dugo ay naroon sa mga kamay nila.
"Are you guys okay?" Pambungad na tanong ko sa kanila. Tumango lamang ang mga ito saka sila dumiretso sa may higaan nila pero kita ko ang pagngunot ng kanilang mga noo nang mapatingin sila sa maliit na sala namin.
"Is that Damon? What is he doing here?" Nalilitong tanong ni Caitlyn sa akin. Nilapitan naman nina Lileth at Visel ang natutulog na si Damon.
"He was stabbed when he helped me and I can't just leave him there after what he did to me that's why I brought him here." I responded.
"Oh." Napatango-tango ang mga ito at hindi na nagtanong pa ulit. Sila Lileth at Visel naman ay napakibit balikat lamang matapos inspeksyunan iyong hitsura ni Damon.
BINABASA MO ANG
The Curse of 11:11
Mystery / ThrillerCOMPLETED Story Description: Five ladies transferred to Primoon Academy, believing that this will help them embark on a new journey in their senior high school lives. But what if the academy will really embark on a new yet different journey? A jour...
