G-A-Y club// larry stylinson

Flashback

Louis~
*flashback*
"Hey ben geldim"
Saat 10u çeyrek geçe annem yeni geliyordu hemde bu sabah 5 te çıkmasına rağmen.

Ona sarılmak için hızlı adımlarla salona gittim ve üzerine atlamadan yüzüne baktım.Onu bu kadar yorgun ve bitkin görmek beni üzüyordu.

"Hoş geldin anne bize yemek hazırladım"

"Sağol bebeğim"

Sofraya oturduk ve bir kaç yudumdan sonra kapının çalmasıyla korkulu bakışlarımız birbirlerini buldu.

"Sakin ol ben açarım" dedi annem ve kapıya doğru ilerledi bende korkudan onun arkasına saklanmıştım.

Kapıyı açtığından babam elindeki boş bira şişesiyle karşımızdaydı, her hafta olduğu gibi...

"Bensiz yemek mi yiyorsunuz ha?"

"Ne istiyorsun Troy"dedi annem her ne kadar belli etmesede sesinden onunda korktuğu belliydi.

"Param bitti" şaşırmadığımız bir şey değildi ama okulun ödemesini yeni yapmıştık ve annemin parası yoktu. Kafedende maaşımı haftaya alacaktım.

Annem bana döndü ve yüzümden benimde paramın olmadığını anlayınca babama cevap verdi.

"Bizdede yok" deyip babamın vereceği tepkiyi bildiğinden hızlıca kapıyı kapatmaya çalıştı.
Ama Troy ayağını araya koyup onu durdurdu ve içeri girip üstümüze yürümeye başladı.
İkimizde geri geriye adım atarak iğrenç kokan nefesi ve korkutucu ifadesinden kaçmaya çalışıyorduk.

"Ne demek yok! Bulacaksınız!"

"Yok ded-"

Annem cümlesini bitiremeden babam onun gırtlağına yapıştı ve duvara dayadı.
Alışık olduğum bir sahneydi daha doğrusu her hafta yaşanılan şeylerden biriydi.
Ben çocukken bile her akşam annemin çığlıkları gelirdi içeriden ve ertesi sabah onu gözü mor bir şekilde bulduğumda sanki dayak yiyen vermişim gibi hissederdim ama gücüm yetmediğinden bir şey yapamazdım.Şimdi 16 yaşındaydım ama hala birşey yapamayıyordum.

"B-bırak ne- nefes"
Bunu izlemekten nefret ediyordum elimle yaşlarımı sildikten sonra Troy'un kulunu tutup çekmeye çalıştım.

"Yeter artık bırak nefes alamıyor"

"Parayı getir bırakayım velet"

"Para yok dedik ya"
İstemeden sesimi yükseltmemle Troy'un yumruğunu yüzümde hissetmem bir olmuştu.

En azından annemi bıraktı diye düşünmüştüm.
Annem yere düşüp boğazını tutarak nefes almaya çalışırken Troy(yani babam) bana birkaç yumruk daha savurmuştu bile.

Artık buna alışmıştım bir kaç yumruk daha atar gider diye düşünmüştüm, çünkü hep öyle olurdu.
Ağzıma gelen kan tadıyla daha fazla dayanamayıp yere yığıldığımda annem kendine gelmişti.

"Para yoksa seni öldürmem için bahane var demek"
Dedi ve yüzüme bir yumruk daha savurdu.

Korkmadığımı söyleyemezdim, canım acıyordu üstüme çıkmıştı ve bir eliyle kollarımı tutarken diğer eliyle bana vurmaya devam ediyordu.
Bir kaç dakika daha bunu yapmaya devam etti ben artık yumrukları hissedemiyordum bile.

Annem kenarda oturmuş buna izin veriyor ve ağlayarak beni izliyordu. Hiç birşey yapmaması hep canımı sıkmıştı ama onu suçlayamıyordum çünkü biliyordum eğer mizahlar ederse Troy ona daha fazlasını yapar.