ရှင်း စိတ်ထဲခံစားရတာတွေရင်ဖွင့်ဖို့သူငယ်ချင်းရဲရင့်ကိုဖုန်းဆက်ကာလှမ်းချိန်းလိုက်သည်။အတန်ကြာတော ရဲရင့်ရောက်လာသည်။
"ငါ့ကိုသတိရသေးတယ်ပေါ့ ဒေါ်ရှင်းသန့်"
ရဲရင့်ကရောက်တာနဲ့ခနဲ့ကာပြောသည်။
"နင်ကလဲ ယောက်ျားဖြစ်ပြီး စကားကိုခနဲ့တဲ့တဲ့မပြောပါနဲ့"
"ငါကအလုပ်နဲ့မအားလို့ပါဟာ"
ရှင်း ရဲ့ရင့်ကိုမျက်စောင်းထိုးကာပြောလိုက်သည်။
"ဆိုပါဦး ထပ်ပြီးတော့ဘာကိစ္စလဲ နင့်မမအကြောင်းပဲမဟုတ်လား"
ရှင်းက အီတလီမှာကတည်းက သူခံစားချက်တွေရင်ဖွင့်တတ်တော့ ရဲရင့်ကရှင်းစကားမဟခင်ကြိုသိနှင့်နေပြီ။
"နင်ဟာလေ အရာရာနင်ပဲအားလုံးသိနေသလို ဆရာကြီးစတိုလ်သိပ်ဖမ်း တာပဲဒါကြောင့် နင်ခုထိမိန်းမ မရတာ"
"အဟက် နင်ကငါ့ကျပြောပြီး နင်ကရောအဖြစ်ရှိလို့လား ငါကဟိုနှစ်ကောင်ကိုကြည့်ပြီး စိတ်ကုန်လို့တမင်ကို တစ်ယောက်ထဲအေးဆေးနေနေတာ "
"ဟိုနှစ်ကောင်မှာဘယ်သွားသွား ဘာလုပ်လုပ် သူတို့မိန်းမသံတော်ဦးတင်နေရတာနဲ့ လွတ်လွတ်လပ်လပ်ကိုမရှိဘူး ငါဆိုဘယ်လောက်လွတ်လပ်သလဲ"
ရဲရင့်ကသူ့ဟာသူပြော သူ့ဟာသူသဘောကျပြီး ရယ်နေသည်။
"နင်ကချစ်တတ်တဲ့နှလုံးသားမှမရှိတာ "
"ဘာ"
"ငါ့မှာနှလုံးသားမရှိဘူးဘယ်သူပြောလဲ ချစ်တတ်တာမှဟိုဘက်ကမ်းတောင်လွန်တယ် မယုံရင်ချစ်ကြည့်ပါလား"
ရဲရင့်ကစတော့ ရှင်းသူ့ကိုအိတ်နဲ့ကောက်ရိုက်ပစ်သည်။
"သေလိုက်ပါလား ငါကနင့်ကိုချစ်စရာလား ငါ့မမပဲချစ်မှာပေါ့"
"နင်လဲ ဝဋ်ကြွေးပဲ ဒီလောက်နှစ်တွေပဲကြာနေပြီ ခုချိန်ထိမမေ့နိုင်သေးဘူးလား ဟိုကနင့်ကိုမှမချစ်တာ"
"မဟုတ်ဘူး ရဲရင့် မမကနင်ထင်သလိုမဟုတ်ဘူး"
"ဘာ"
ရှင်း ရဲရင့်ကိုအားလုံးပြောပြလိုက်သည်။ရဲရင့်ကခေါင်းတညိတ်ညိတ်နားထောင်နေသည်။
