Zawgyi version
ၾကည္လင္ေနတယ့္ အျပာေရာင္မိုးသားေတြရဲ့
ပိုင္နက္ထဲကို ညစ္ေမွာင္မဲနက္ေနတယ့္ တိမ္တိုက္ေတြ
က်ူးေက်ာ္စျပဳလာတယ့္အခ်ိန္က ညေနေစာင္း
ျဖစ္မယ္ထင္။
ဖုန္မႈန႔္ သဲမႈန႔္ေတြကိုသူနဲ႔အတူ သယ္ေဆာင္လာတယ့္
ေလလိႈင္းေတြက သစ္ပင္ေတြရဲ့အေပၚမွာ အေျခတက်
ရိွေနတယ့္ သစ္ရြက္ေတြကို ျပင္းထန္စြာ ဆြဲကိုင္လႈပ္၍
ေျမျပင္သို႔ ေႂကြက်ေစသည္။
မိုးေကာင္းကင္ေပၚက အလင္းေရာင္လ်ွပ္စီးတန္းႏွင့္အတူညိုေဆြးေဆြးသစ္ကိုင္းေျခာက္ေတြရဲ့ အခ်င္းခ်င္းရိုက္ခတ္သံက တဂ်ဳန္းဂ်ဳန္း ဟစ္ေႂကြးေအာ္ျမည္ေနတယ့္ မိုးၿခိမ္းသံေတြနဲ႔အတူ ပတ္ဝန္းက်င္ကိုလႊမ္းမိုးထားသည္။
ေနေရာင္ျခည္တိုးမေပါက္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္
အုပ္ဆိုင္းထူထည္းေနတယ့္ ေတာအုပ္ထဲကို ဝႆန္မိုးစက္ေတြက က်ူးေက်ာ္ကာ သြန္းရြာက်လာသည္။ လူသူမရိွတယ့္ ဒီေတာအုပ္ထဲမွာ တစ္ထီးတည္းသီးျခားျဖစ္ေနသည္မွာ သံုးရက္ႏွင့္ ေန့တစ္ဝက္ရိွေနၿပီ။ အညိုေရာင္ဆံပင္မ်ားက ေတြ့ကရာေနရာ ေခါင္းထိုးၿပီး အိပ္ရသၫ့္ဒဏ္ေၾကာင့္ အျဖဴဘက္ကို ကူးလုနီးနီးျဖစ္ေနသည္။ ခပ္အုပ္အုပ္ျဖစ္ေနေသာ ညိုစင္းစင္းဆံပင္မ်ားကလည္း မိုးေရစက္မ်ား၏ အာဏာျပမႈေၾကာင့္ တစ္ေခ်ာင္းခ်င္းစီျဖစ္ကာ စိုထိုင္းထိုင္း။
လက္မွာက်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ကိုင္ထားတယ့္
လက္ဆြဲအိတ္ထဲမွာလည္း စားၿပီးသား မုန႔္အခြံေတြနဲ႔
ေရတစ္စက္ ႏွစ္စက္ေလာက္ရိွေတာ့ေသာ ေရဗူးအလြတ္
တစ္ဗူးသာရိွသည္။
မၫွာတာစြာ ရြာခ်ေနသၫ့္မိုးေၾကာင့္ မိုးေရတို႔နစ္ရႊဲေနသၫ့္တီရွပ္မွာ ရႊံ႔ေစး၊ သဲမႈန္မ်ားႏွင့္ သစ္ရြက္အပိုင္းအစ စေသာအမိႈက္သရိုက္ေတြေၾကာင့္ ေျဗာင္းဆန္ေအာင္ညစ္ေပေနသည္။
သူ႔အေတြးထဲမွာ ေသေသခ်ာခ်ာကုပ္တြယ္မိေနတာက
စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ျဖစ္ရန္ လူဦးေရထူထပ္ၿပီး
မြန္းၾကပ္ဖို႔ေကာင္းတယ့္ ဆိုးလ္ၿမိဳ႔ကေန ဘိုးဘြားေတြရဲ့
ဇာတိျဖစ္တယ့္ ဂ်ယ္ဂ်ူသို႔ထြက္လာခဲ့ေသာ ခရီးစဉ္ျဖစ္သည္။
