A-wolf

H3: De Mythe

Hoofdstuk 3: De Mythe

"Wow zie jij die blauw achtige mist ook?" Gilde Anna ineens.

"Ja, dat is toch wel vaker in dit bos" grapte Ank "of ben je bang dat dit een waarschuwing is van A-wolf".

"Ja dat is het" was de sarcastische reactie van Anna.

A-wolf is een oude mythe over een wolf die diep in een grot in de bossen leeft. De mythe is zo oud dat niemand meer weet waar de A vandaan komt. De meeste mensen denken dat het van het woord Alfa komt. Maar iedereen speculeert anders over deze mythe. A-wolf schijnt het te ruiken als er mensen in de bossen zijn. Als die mensen diep genoeg het bos in gaan en A-wolf honger heeft, zoekt hij ze op en neemt ze mee naar de grot.

Maar dat is niet alles, A-wolf is niet zoals de normale wolven die leven in de bossen, hij is humanelijker. Als hij de mensen zijn grot in heeft gesleept eet hij ze niet zomaar op. Nee A-wolf is een martelaar. Hij trekt het vel van de mensen er stukje voor stukje af, en snijd daarna de mensen in stukjes met zijn lange en scherpe nagels, waar hij elke keer de tijd voor neemt met opeten. De mensen gaan vanzelf wel dood, of ze bloeden dood of krijgen geen lucht meer. Nadat A-wolf elk kleine stukje vlees en de rest van het lichaam heeft opgegeten, begraaft hij de botten in zijn grot.

Deze mythe wordt natuurlijk door veel mensen niet geloofd. Ook Anna vindt het grote onzin. Ank is een van de mensen die mensen erin probeert te laten geloven maar ook gewoon om mensen er bang mee te maken. Anna is ook een van haar doelen maar het is haar nog nooit gelukt om haar bang te maken met de mythe.

Nu midden in het bos hoopte Ank, Anna dit keer wel bang te maken. Er was natuurlijk een grote kans met de blauwe mist en het werd steeds donkerder.

"Nee ik ben serieus, misschien zijn we diep genoeg het bos in gegaan voor A-wolf. Stotterde Ank nu heel serieus.

"Ja doe is even normaal! Er staan nooit grotten in bossen, laat staan in deze, niemand heeft er ooit een gezien."

"Dan geloof je het niet, ik vind het wel eng hoor" reageerde Ank die niet serieus genomen werd.

"Nou ja laten we dan mijn moeder maar bellen, die zal vast helemaal overstuur zijn" zuchtte Anna.

"Huh? Ik heb helemaal geen bereik!" Riep Anna verontwaardigd.

"Wacht ik probeer mijn telefoon wel even." Zei Ank rustig.

"Shit, ik ook niet" zei Ank nu paniekerig.

Dit was het moment waar toch allebij de meisjes bang werden. Ze wilden hier allebij zo snel mogen lijk weg!

Terwijl de meisjes doorliepen in de verkeerde richting, werd het bos steeds donkerder en steeg de blauwe gloed waar eerst een dun laagje van boven de grond dreef nu ook tot hun enkels.