Rather be normal

HS12: The forbidden wood

Ik word wakker van getik op het raam van de slaapzaal. Ik kijk op en zie Yildiz verwoed tikken. Ik grinnik en open het raam. Yildiz komt op mijn schouder zitten. Ik aai haar over haar veren en pak de brief aan. Ik kijk naar het handschrift. Voor Quirijne. Ah, dat is van Joshua. Ik open de brief voorzichtig. 

Hoi hoi Quirijne!

Hoe gaat het met jou? Met mij gaat het goed! Er zijn drie nieuwe kinderen bij ons in de klas. Een meisje en twee jongens. Sophie is heel stoer, ze draagt altijd een broek. veel meisjes uit mijn klas dragen rokken. De jongens heten Job en Yerke. Ze zijn echt heel irritant. Ze laten iedereen struikelen en gooien dingen naar de juf. Dan vraag ik me echt af... Serieus? Jullie zitten in groep zes...? Dus ja. Papa en mama missen jou, denk ik. Soms dan zijn ze verdrietig. Maar dat snap ik wel! Maar ik vind het belangerijk dat jij het leuk hebt, en dat is toch zo? Tenminste, dat hoop ik dan maar. Ik heb trouwens een nieuwe rugzak! Een Rode, met een goude leeuw erop. Dat deed me aan jou denken, omdat jij in Griloedor zit! En je schreef dat dat een goud en rode leeuw is. Veel plezier op school! Hebben ze daar ook snoepjes? 

Kusjes! Joshua 

Ik hang de brief aan mijn prikbord. Ik pak een zakje en doe er een paar snoepjes in die ik heb gekregen van Puck en Dalina. Magisch snoep, dat zal hij leuk vinden. Ik geef het aan Yildiz. "Wil je dit naar Joshua brengen?" Yildiz vliegt weer weg. Naast me hoor ik Puck luid gapen. "Hoi Qui..." Ik sla haar met mijn kussen en kleed me aan. Ik loop de leerlingenkamer in. Safi en Austin zitten aan tafel toverschaak te doen. Ik ga er bij zitten en kijk ernaar. Ik snap niet hoe mensen dit kunnen. Ik snap er echt helemaal niks van. Het ziet er wel spannend uit, vooral als er een poppetje dood gaat. Of af gaat. Eigenlijk gaan ze meer dood, ze worden helemaal aan gort geslagen door de tegenstander. Maar goed, uiteindelijk wint Safi. Met zijn driëen lopen we naar beneden en gaan we ontbijten. Een meisje uit Zwadderich, Iris Fufel heet ze geloof ik, komt op ons af lopen. "Hoi. Ik ben Iris. Willen jullie geld winnen?" Ik kijk haar wantrouwend aan. "Waarom?" "Gewoon. Ik heb een weddenschap. Als jullie het durven en het overleven, krijg ik van mijn vriend Zack twee galjoenen en jullie een per persoon. Als jullie het wel durven, maar het niet overleven, krijgt hij twee galjoenen. En jullie... zijn dan dood, maar goed. En als jullie het helemaal niet durven, moeten jullie ons ieder twee galjoenen geven. Oké?" Ik kijk Safi en Austin aan. Het lijkt op een gewone kinderachtige weddenschap. "Wat moeten we doen?" "Hebben we een deal?" "Eh... Ja."  Iris grijnst. "Het verboden bos in. Voor anderhalf uur." ik grinnik. "Oké, dat durven we wel. Toch?" Safi knikt. Austin kijkt een beetje benauwd, maar knikt ook. "We doen het." "Oké. Volg mij en Zack maar." Iris wenkt een blonde jongen met een spits gezicht. "Ze doen het. Kom." Ze lopen naar buiten en wij lopen erachteraan. Safi en Austin komen naast me lopen. "Serieus, waarom doen we dit?" Ehm, oke. goede vraag. "Is grappig." We komen aan bij de rand van het bos. Zack grijnst. "Veel plezier." We lopen het bos in. "Oke, ik snap echt niet waarom we dit doen. Quirijne, waarom heb je gezegd dat we de weddenschap aangingen? Sorry, maar dit slaat nergens op." Ik weet dat hij gelijk heeft. "Sorry. Kom, we kunnen er beter iets leuks van maken. Ik heb geen zin om vier galjoenen te betalen. " Ik loop verder het bos in. We lopen best ver. Op de grond zie ik hier en daar kleine slangetjes kruipen, maar zie verder niks gevaarlijks. Opeens hoor ik getik. Het lijkt wel... hoevengetrappel. Dat weet ik wel, ik ben niks voor niks een geslaagde ruiter. Na zeven jaar paardrijden mag dat trouwens ook wel. Ik tuur tussen de bomen door. Opeens zie ik een witte, glimmende vlek. "Wat...?" het wezen staat stil en komt opeens langzaam op ons aflopen. Het heeft de vorm van een paard... Het is gewoon een paard! Of nee... Hij heeft een hoorn! Het is een eenhoorn. Naast me hoor ik Safi zuchten. "Wauw..." Austin kucht nadrukkelijk. Ik kijk om. "Eenhoorns houden niet van jongens, heb ik gelezen. Ik... ikkeeh... Wacht daar wel." Hij wijst naar een enorm dikke boom, een stuk of twintig meter verderop. "Is goed. Tot zo." Austin loopt naar de enorme boom toe en gaat erachter staan. De eenhoorn is echt bizar dichtbij... Ik dacht altijd dat dit soort dieren schuw waren en weg renden, maar deze komt gewoon op ons aflopen. Voorzichtend til ik mijn hand op, de neus van de eenhoorn is er een halve meter vandaan. Hij loopt iets verder en steekt zijn neus onder mijn hand. Ik aai hem zachtjes. Wauw, deze neus is nog zachter dan die van een paard. En die zijn zacht. Ik borstel met mijn andere hand een beetje door de lichtgoude manen. Dit is echt het bizarste wat ik ooit heb meegemaakt. Ik schrik me rot als de eenhoorn opeens door zijn knieën zakt. Gaat hij nou liggen? En ja hoor... Ik ga er naast zitten, Safi ook. Ze strijkt voorzichtig over de hals van het dier. Hij hinnikt zachtjes. Hij lijkt me veel slimmer dan een paard, terwijl die al hartstikke slim zijn. Alsof dit dier hier tegen me zou kunnen praten. Het is echt een fantastisch moment. Hij hinnikt weer zachtjes en staat voorzichtig op. Ik weet wat hij wil. Ik klim zenuwachtig op zijn rug. "Quirijne, Austin staat daar nog. Ik blijf wel hier... Tot zo. Weetje... Dit is echt bizar. Die dieren zijn hartstikke schuw, maar bij jou komt ie gewoon aanlopen en nu kan je zelfs op hem rijden." Ik knik. "Is goed. Tot straks." We geven elkaar een high five en ik begin in stap rustig weg te lopen. Op de eenhoorn. Ik hoef hem niet eens aan te sporen, hij lijkt precies te weten waar ik heen wil. We lopen door het donkere bos heen, als ik omhoog kijk zie ik hier en daar een vlekje licht, maar de bomen staan zo dicht op elkaar dat er geen zonnestraaltje de grond raakt. Ik laat de eenhoorn lopen, hij gaat in draf zigzaggend tussen de bomen door. Opeens zijn we aan de rand van het bos. Ik zie prachtige bergen, gekleurde bloemen, een beekje wat rustig stroomt... En nog ruim vijf eenhoorns! Ze zijn prachtig. Er staat ook een jonkie bij, echt, zo schattig. Eigenlijk vind ik het nu best wel jammer dat Safi, Puck, Austin en Dalina hier niet zijn. Dit zouden ze echt moeten zien. De eenhoorn waar ik nu op zit, zakt licht door zijn knieën zodat ik er makkelijker af kan springen. Ik loop voorzichtig naar de andere eenhoorns toe. Ze moeten wennen, maar al gauw kan ik ze aaien. Ik kijk om me heen. Dit is zo'n mooie plek. Echt een plek voor eenhoorns. Opeens zie ik... Ja, er zit daar iemand! Op een rots! Is dat...? Nee, het kan niet....? Ik loop er naar toe. "D...Dalina?" 

Tam tam tam taaaaaam!!! Cliffhanger! En een lang hoofdstuk. Jeey! Wat zal Dalina bij de eenhoorns doen?