Veronica (Montemayor Series #2)

XIII

Forgiveness...

"It's a okay, nasolusyunan na , tumahan ka na" sabi ko sa isang housekeeping na umiiyak. Sa ganitong trabaho talaga, kailangan mong tigasan ang loob mo. Dahil kung hindi, hindi ka para sa ganitong trabaho nararapat.

"Nakausap ko na, ayos na" humihingi kasi ng extra matress ang nakapag check in don kaso bawal. Dahil ubos na din ang extras namin, lalo na at holiday ngayon.

Nagusap usap sila na magpapatuloy na sa trabaho. Tumango ako sa kanila at napagdesisyunan na umalis na dahil may trabaho pa akong aasikasuhin. Naglalakad ako sa hallway ng may lumabas sa isang room at luminga linga, isang babae na long hair at naka dress siya na pang beach style.

Nang makita niya ako ay agad akong tinawag "Miss" aniya sabay wagayway sakin. Nagderetso naman ako at tinanong siya.

"Ah, pwede po ba kaming magrequest ng maintenance, may nasira po kasi sa loob ng cr" aniya.

Heti nanaman tayo "Ah Mam, pwede ko po bang makita ang sira?" Tanong ko sakanya. Tinignan niya ang nameplate ko bago tumango.

Pagpasok ko ay dumiretso ako sa cr, at tama siya, may tagas ang lababo. Chineck ko kung pwede bang ayusin ang tubo kaso mukang di ko alam ito.

"Honey" may tumawag sakanya mula sa labas.

"Yes? Wait a minute, we are checking the sink" sigaw niya pabalik.

Tumayo ako at inayos ang damit , nilingon ko siya at nginitian "Sige mam, pasensya na po, tatawag ako ng mag aayos nito. Paki antay nalang po" sabi ko sakanya at yumuko ng kaunti.

"Salamat Mam, sige po" aniya at gumilid para makadaan ako. Lumabas ako ng banyo ng nagtanong siya ulit.

"Ah Miss, are you a crew here?" Nilingon ko siya ulit at ngumiti.

"Yes Mam, I am the Manager in Charge and I am also a share holder here" ngumiti ako. I don't mean to brag but it is something I really work hard for. And I am prouf of that.

Lumipad ang kanyang kamay sa kanyag bibig at tila ba at di makapaniwala.

"Oh my, Mam I am sorry for mistaken you as a c-crew , I -"

"Honey, let's or---" isang pamilyar na boses ang pumukaw sakin. Bumilis bigla ang tibok ng puso ko. What the hell.

"Oh, sorry, you're with someone" matigas na ingles ang kanyang pagkakasabi.

"Phoenix" aniya at pumikit na ako. I knew it. "I'm sorry, pinacheck ko kasi iyong lababo kasi diba may tagas. Eto pala yung manager nila" aniya sabay pakilala sakin.

Huminga ako ng malalim at inayos ang sarili bago siya hinarap.

He got stubles. Una kong napansin, oh my, siya iyong lalaki kanina sa front desk na nakita ko. That's why he looks so familiar. Damn.

Shocked on his face is so evident, nakanganga siya ng makita ako. He is immovable not until someone got his attention.

"Dada! Up!" A cute little child is trying to got his attention. Nilingon niya ang bata at agad na binuhat.

"Dada! Want pasta!" Sabay palakpak ng bata na naka suot ng cute na terno.

My small smile faded slowly. How nice.

"Yes baby, we will get you a pasta okay? Let's wait for auntie hya" the pretty mom said.

Bumalik ang tingin ni Phoenix sakin, ngumiti ako pabalik pero agad ding umiwas ng tingin.

"Excuse me, I got to go, tatawag nalang ako ng mag aayos ng lababo niyo" paalam ko sa mag asawa . Ngumiti ako at ganon din sila. Sinamahan ako nung asawa ni Phoenix palabas.

For some reason my breathings started going fast. Tinakbo ko na ang distansya ng elevator at hallway. Damn.

Pagkapasok ko ay agad ko din itong pinindot para sumara. Perp bago pa itong tuluyang maisara ay nakita ko si Phoenix sa gitna ng hallway. Ng magtama ang tingin namin ay agad siyang tumakbo. Pero huli na ang lahat. Nakasara na ang elevator.

Damn, no. Pagbukas ng elevator ay lumabas ako agad, ng medyo nakalayo na ako ay narinig ko ding may mga elevator na nagbukas. Malapit na ako sa front desk ng tinawag niya.

"Veronica! Wait! " those voice. Pumikit ako ng mariin. Pumunta ako sa front desk at sinabihan sila Jena na busy ako at wag muna akong iistorbohin. Nagmamadali ko pa itong sinabi kaya gulong gulo sila pero tumango parin.

Nilingon ko ang likod ko at papalapit na siya. Tinakbo ko ang opisina ko at agad na binuksan ito at sinara. Napahinga ako ng maluwag at pumikit bg mariin.

Sinandal ko ang noo ko sa pinto at umikot para isandal ang katawan sa likod ng pinto.

You know how it feels like everytime you've into a situation like this. Nasasaktan ka kahit hindi naman naging kayo, nasasaktan ka kahit wala namang naging label. And funny how you also hope for things but ended up only giving you heartbreaks.

It actually doesn't matter, may label man o wala, naging kayo man o hindi, but the moment you're attached to that person, kahit anong gawin mo masasaktan ka talaga kapag naranasan mong maloko.

And it goes and applies to everything. I sometimes wonder, bakit ba kasi kailangan pa nating ma attached bago tayo saktan? Bakit kailangan nilang magpakita ng pagmamahal o interest sayo tapos sa huli sasaktan ka din.

You know what hurts us the most? The hope that those people gave to us. They made us believe that we are all capable of being in love or being cared of. Pero sabi nga nila wala namang choices sa buhay na nasa unahan ang pagsisisi. We all learn from our own choices.

We are free to choose, but we are not free from the consequences of our choices.

Phoenix left the school the next day he confessed. Without any single word, he left. It shouldn't affect me at all, but I can't deny the feelings I developed for him.

Oo nagalit ako, nasaktan ako. But when you try .... try a little harder to ask for my forgiveness. Ibibigay ko, hindi ako maramot, hindi ko ipagkakait ang pagpapatawad. Pero kailangan ko din makita, na karapat dapat ka sa pagpapatawad.

My daddy was my first ever heartbreak, but I still chose to forgive. Because forgiveness is a sign of love. But indeed, forgiveness takes time,it takes a lot of strength for us to forgive someone.