-Unicode-
အများကြီး သဘောကျမိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်
➿➿➿➿➿➿➿➿➿➿➿➿➿
ပြန်တွေ့ကြတဲ့အခါ စိမ်းသက်မနေတဲ့ဒီခံစားချက်က သူငယ်ချင်းဆိုတဲ့ခေါင်းစဉ်ကြောင့်လား။ ဒါမှမဟုတ် သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ သံယောဇဉ်ခေါက်ရိုးလေးက ဒီလောက်ကိုသေသပ်ခဲ့တာကြောင့်များလား။
"ဆာရိုနာရာဆိုတော့ Goodbye လားလို့ မေးနေတယ် ပြန်ဖြေလေ"
အဂျစ်အတူးလေးကတော့ အဂျစ်အတူးလေးပါပဲ။
➿➿➿➿➿➿➿➿➿➿➿➿➿
"Hwang Hyunjin yahh ဒီလိုဆက်လုပ်နေမှာလား"
"ဘာလဲ ငါဘာလုပ်လို့လဲ"
"ငါ ရောက်ကတည်းက မင်းငါ့ကို လျစ်လျူရှုထားတာလေ"
"Yahhh မင်း ဒီကိုလာတာ ငါ့ကို ရစ်ဖို့သပ်သပ်ပဲလား ပြီးတော့ နေပါဦး လျစ်လျူရှုတယ်ပြောရအောင် မင်းရောက်တာ ဘယ်လောက်ရှိသေးလို့လဲ မင်းယူထားတဲ့အခန်းရော မင်းရောက်ပြီးပြီလား"
"အင်းးး ရောက်တာက ၁၅မိနစ်နဲ့ ၄၈ စက္ကန့်ရှိသွားပြီ ငါ့အခန်းက မင်းလိုက်ပြမှရမှာလေ"
"ဒီမှာ အဖိုးတန်ဧည့်သည်လေး ကျွန်တော်မျိုးက ကြိုဆိုရေးကိုပဲ တာဝန်ယူထားတာပါခဗျ အခန်းထိလိုက်ပို့ဖို့က ကျွန်တော်မျိုးတာဝန် မဟုတ်လို့ ဒီလောက်နဲ့ပဲခွင့်ပြုပါဦးခဗျ သာယာပျော်ရွှင်တဲ့အပန်းဖြေမှုလေး ဖြစ်ပါစေ"
"မင်းလိုက်မပို့မချင်း ဒီကမခွါဖူးဆိုရင်ကော???"
"ဒါကတော့ အဲ့ဒီဘက်ကသူရဲ့ သဘောပဲလေ ဟုတ် ခွင့်ပြုပါဦး"
ဆတ်တောက် ဆတ်တောက် ထွက်သွားတဲ့ Hyunjin က အရင်ကထက် ကြည့်ကောင်းလာတာတော့အမှန်ပါ။ Hokkaido ရဲ့ ရေကပဲကောင်းလို့လား။ အရင်ကတည်း ဖြူနှစ်ဥဖတ်နေတဲ့အသားအရည်က ပိုပြီးနို့ရောင်ပေါက်လာသလို၊ မပြုမပြင်ဘဲထားတဲ့ ဆံပင်ရှည်တို့ကို ပြီးစလွယ်ချည်နှောင်ထားပြီး ကပိုကရိုကျနေတဲ့ ဆံနွယ်လေးတွေကစ ကြည့်ကောင်းနေတာမို့ Lee Felix တစ်ယောက် ကြိတ်ပြုံးနေရတာလည်း အရူးတစ်ယောက်လို။
တူညီတဲ့သူကိုပဲ မတူညီတဲ့ခံစားချက်နဲ့ တစ်ဖန်ပြန်ပြီး သဘောကျရတာကြောင့် ရင်ခုန်သံတို့က ဆန်းသစ်သလိုနဲ့ ရင်းနှီးနေခဲ့သည်။ သေချာပါသည်။ ဒီလူသားက သူ့အပိုင်ဖြစ်မှကို ဖြစ်မှာမို့ ဟန်းဂုမြေကို အချစ်မပါဘဲ ခြေမချဖို့ Lee Felix တစ်ယောက် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။
