-Unicode-
ဝေးဝေးပြေးမရတဲ့ စိတ်တို့က
ချည်တိုင်မလိုတာမို့
စိတ်ချလက်ချ လွှတ်လိုက်ပါ
စက္ကူငယ် ...
➿➿➿➿➿➿➿➿➿➿➿➿➿
Dance Studio မှာ ချွေးတလုံးလုံးနဲ့သံစဉ်တွေကြား ကနေသည့် Felix နှင့် ရေဗူးကိုင်ပြီး ငုတ်တုတ်မေ့နေသည့် Hyunjin တို့ နှစ်ယောက်အနက် တစ်ယောက်က အာရုံစုစည်းနေသလောက် တစ်ယောက်ကတော့ စိတ်အာရုံလွင့်နေလိုက်ပုံများ။
Hyunjin ခမျာ တစ်နေကုန် ကလေးတွေကို ထိန်းရ၊ အစားအသောက်ကျွေးရ ၊ အိပ်ပျော်အောင်သိပ်ရနဲ့ ပင်ပန်းနေရုံအားမရလို့ သူနားမလည်တဲ့အကတွေ ကနေတဲ့ Felix ကိုပါ ထိုင်ကြည့်နေရပြန်သည်။ မလာဘူးပြောရင်လည်း ငြိုငြင်တာလား ဆိုတဲ့စကားနဲ့ အနိုင်ပိုင်းဦးမှာမို့ ပင်ပန်းတဲ့ကြားက လာထိုင်နေရသည်။
"ဒီမှာ Mr Lee Felix တစ်စိတ်လောက်ပါ ဘယ်ချိန်ထိ ကနေမှာလဲ ငါ ပင်ပန်းနေပြီ ပြန်ချင်ပြီ"
သီချင်းကိုရပ်ပြီး Hyunjin ဘေးနား ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ Hyunjin လက်ထဲရေဗူးကိုယူလိုက်ပြီး တစ်ကျိုက်မေ့သောက်ပြီးမှ
"Sorry ငါ အကထဲ အရမ်းစိတ်ရောက်သွားလို့ ကျောင်းမှာ အရမ်းပင်ပန်းလာတာလား ဒီကအပြန် ဘာစားမလဲ"
"စားတောင်မစားနိုင်လောက်တော့ဖူး အရမ်းအိပ်ချင်နေပြီ"
"ကလေးတွေက အရမ်းဆိုးလို့လား"
"မဟုတ်ပါဖူး ညဘက်တွေ အိပ်မပျော်လို့"
"ဘာတွေတွေးနေလို့လဲ"
"အင်း...ငါ မေမေ့လိပ်စာသိရပြီ"
ချွေးသုတ်နေတဲ့လက်တို့ရပ်သွားပြီး Hyunjin ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဘာမှန်းရေရေရာရာမသိရတဲ့ အရိပ်ယောင်တွေ ဖုံးလွှမ်းနေတာကြောင့်
"မဟုတ်မှ သွားရှာမှာတော့ မဟုတ်ပါဖူးနော်"
"ခုထိတော့ မဆုံးဖြတ်ရသေးပါဖူး ဖေဖေ့ကိုလည်း ပြောရဦးမှာ သူမသိသေးဖူး"
"ဘယ်မှာတဲ့လဲ"
"Hokkaido မှာတဲ့"
"ဂျပန်?"
"အင်း"
"သိပ်တော့မဝေးပါဖူး မင်းက မဆုံးဖြတ်ရသေးဖူးဆိုတော့ သွားချင်စိတ် ရှိတယ်ဆိုတဲ့သဘောပေါ့"
