EA II: Battle Between Two Kingdoms

chapter 24: he's back

a/n: woah! hi guys! hindi ko po akalain na magagawa ninyo ang challenge ko haha. as promised maagang update. sana maenjoy ninyo! ^_^

Chapter 24: he’s back

Nicolo’s POV

 

Hindi pa din ako makapaniwala. Hindi pa din ako makapaniwala na isang taga diablerie pala ang taong hinahangaan ko. She seems kind and ofcourse, looks kind kaya naman hindi kapanipaniwala na si Heira ay isa sa mga taga diablerie. she has that innocent looks to be a bad guy.

Minsan na nga lang magkagusto, napasama pa sa diablerie. Haist. Ang swerte kaya niya kung tutuusin. Ang manliligaw niya ay isang gwapo, macho, element holder, at gentleman na dating tagabuhat ng mga nahihimatay na kaibigan sa clinic. Kung nandito lang si Roshan, sa kanya ko lang masasabi ang mga saloobin ko.

Speaking of Roshan, namatay siya, sumakabilang buhay nung wala ako. Narinig ko ang balita pero ni isang patak ng luha walang tumulo. Ni isang kalungkutan wala akong naramdaman. gulat oo, pero yung feeling ng namatayan, parang wala eh. Parang, parang ayaw iaccept ng system ko na patay na sya. Parang, parang feeling ko buhay pa sya.

Ano bang meron sa akin? Aish. Malakas si Roshan at matalino. Element holder sya at matatag. Pusible bang mamatay siya sa isang iglap lang? haist. Ni hindi nga narecover ang bangkay niya eh.

“Nicolo, este Kuya. Aish! Nakakapanibago naman. Pwede bang Nicolo na lang itawag ko sayo imbis na kuya? Hindi ako sanay eh” sabi ni Micla. Napangiti tuloy ko.

“kung saan ka mas comportable, sige lang. wala naman yan sa tawag ng isang tao eh, nasa connection yan. Actions speaks louder than voice nga diba?” sabi ko. Nandito kami sa waiting room ng academy, may inaantay daw kasi si Micla.

“Nicolo, I just want to ask a question. Bakit hindi mo sinabi agad sa akin?” malungkot na sabi ni Micla. Napabuntong hininga na lang ako. Pano ba sisimulan ito?

“I am afraid. I was afraid na baka magalit ka sa akin. I am afraid na baka mas lalong lumayo ka sa akin. That time si Roshan lang ang napaglalabasan ko ng mga saloobin ko. She was the only one listening to me willingly. Siya lang ang nakakaintindi sa akin.”

“she knows everything pero ang pakiusap ko sa kanya na wag na lang niyang sabihin sa iyo dahil nga baka magalit ka lang at lumayo ang loob mo sa akin. I told her na once na nagkaroon ako ng lakas ng loob I will tell you everything. Pero hindi ko na iyon nagawa kasi nga dinukot ako ng diablerie.” Paliwanag ko sa kanya. Sana naman ay maintindihan niya ako.

Not so long ay may mag asawang pumasok sa waiting room. Their face were familiar.saan ko nga ba sila nakita?

Micla stood up and hugged that person, I mean both of them. Dumako ang tingin nila sa akin.

“Micla, sweetie, is this your boyfriend?” tanong ng lalaki. Nasamid ako dun ah. *cough* *cough*

“no dad, he’s my brother” sabi ni Micla. Dad? A baka sila ang umampon kay Micla noon. Halata sa mukha nila ang gulat sa sinambit ng kapatid ko.