The Art Of Realization

Special Chapter 4

IVAN

Birth of blessing

"Astrid, anong kailangan mo?" puno ng pagtataka ang mga mata ko habang nakatingin sa babae'ng kararating lang. I was not fully moving on this scenario when she hugged me for the second time but tighter. "Akala ko tinakbuhan mo na 'ko!" pagmamaktol niya nang hindi pa rin inaalis ang pagka-yakap sa akin.

"Ivan!" malalim na sigaw ni Savanah, habang pinapanood ang nangyayaring eksena ngayon. Her eyes are full of mixed emotions while waiting for me to clarify what's happening. "Astrid, move your hands away from me," bulong ko dahil mukhang wala siyang balak na bumitaw. Hindi ko alam kung bakit ba sumulpot pa ulit 'tong babae na 'to kahit malinaw naman na sa amin noon pa lang na wala na kami. Ayaw kong manakit ng babae hanggang sa kaya ng konsensya ko kaya kahit nagtitimpi, pinilit kong hintayin si Astrid, na siya mismong bumitaw sa akin.

"Ivan..." Lumapit agad ako kay Savanah, bago pa siya makapag isip ng kung anong mga bagay sa amin ni Astrid. "Who's she?" tumingin ako sa mata ni Savanah nang magtanong siya. Before answering her question, I let out a deep breath. "Hon, meet Astrid, my ex. Siya 'yung kinukuwento ko sa 'yo before we getting married." Tumingin lang siya sa akin habang sinusuri ang mga mata ko para siguro malaman kung nagsasabi ako ng totoo.

Matapos iyon, lumipat naman ang tingin ko kay Astrid, na naka-ngiti lang kung maka-tayo sa harapan namin. "Astrid, meet my wife... Savanah," pakilala ko. I gently massage her womb for letting Astrid knows that my wife is pregnant. Hindi rin naman ako nabigo dahil sa gulat ang kaniyang reaksyon nang mapadakong ang mga mata niya sa maumbok na tiyan ni Savanah. "Oh... The woman who left you for her dreams?" Sa binitiwan niyang mga salita awtomatikong nagdilim ang paningin ko samantalang napa-yuko naman si Savanah, seems like she was slapped by the truth from what Astrid has said.

"That was already done, Astrid. If you still continue talking about nonsese things, you may go now. Thank you for visiting," wika ko at bahagyang ibinalandra sa kaniya ang daan papalabas. "Seriously, Ivan?" tanong niya nang magkasalubong ang dalawang kilay habang inis na naka-tingin sa akin. "No wonder kaya galit ang papa mo diyan. Hindi ko rin siya masisisi. Nagawa ka na niyang iwan noon, hindi ka pa rin natuto," dagdag pa niya patukoy kay Savanah.

"Done? You may go. Bye!" mapang-asar kong saad na talaga namang nakapag init lalo ng ulo niya. Umakbay lang ako kay Savanah habang pinanonood ang pag-lakad ni Astrid palabas. Bago pa siya lumagpas aa pinto, muli niya pa kaming nilingon. "You will regret being with that woman, Ivan."

Wala man lang kahit anong epekto ang tumama sa akin nang bitiwan niya ang mga huling salitang iyon. She thinks that I might hurt from that nonsense words. She's all wrong. Mas lalo kong niyakap si Savanah nang maramdaman ko ang pagdantay ng ulo niya sa balikat ko. "Don't worry. I will never regret being with you for a lifetime," saad ko at binigyan siya ng isang halik sa noo.

"Sobrang laki pala ng epekto sa ginawa kong iwan ko sa 'yo. I never expected this to happen." Sa sinabi niya, mas lalo akong nadurog. I even told her many times that is all no effect on me. What important now is we have been together eventually. Tuningin siya sa akin nang may mga nag-uunahang luha na unti-unti nang bumabagsak. "Ivan, I'm really sorry--"

"I'm so really excited for the birth of our first baby girl!" pag-iiba ko ng usapan. I can't even count how many times she gave an apology to me. Mas importante pa rin isipin na ngayong buwan na siya manganganak. "A--ah Oo, kanin ngang pagdating natin nag-umpisa na sumakit 'to," turo niya sa kaniyang tiyan at hinimas-himas ito. "You shouldn't be stressed. Remember buntis ka. 'Wag mo intindihin mga sinabi ni Astrid. Kinulang lang sa pagmamahal 'yun."

Inakay ko na siya paakyat ng hagdan papunta sa kuwarto para magpahinga. Mukhang gusto niya pa sanang maglibot pero wala na siyang nagawa nang pilitin ko siya magpahinga. "Bukas kung gusto mo papasyal tayo. I think that's good idea since you're not yet familiar here," wika ko at inalalayan pa rin siya hanggang sa paghiga sa kama. "Magluluto ako. Diyan ka lang," paalam ko bago bumaba sa kusina. "Pero Hon, seryoso, masakit na talaga." Ngumiti ako sa sinabi niya. I know it! she's about to give birth. Malapad ang ngiti ko siyang hinalikan sa noo bago magpaalam. "Babalik ako."

Nagmadali akong bumaba para magluto ng puwedeng kainin. Sa tinagal kong nakatira rito sa Norway, halos kabisado ko na lutuin ang mga pagkain na patok sa panlasa nila. Matagal na rin pala nang iwan ko ang bakery shop namin. Hindi ko pa pala nabibisita 'yun. Gusto ko sana tawagan si mama para makasama namin dito but I know her. Hindi siya sasama kapag hindi kasama si papa. Medyo nag-iinit pa rin ulo ko sa ginawa niyang pagsampal kay Savanah, kaya kahit gusto ko man din siyang imbitahan dito, mas mabuting huwag na lang. Baka lalo pa magka-gulo.

After half hour of cooking, I manage to clean up all the mess and prepare for dinner. Hawak ko ang dalawang plato nang atakahin ako ng gulat dahil sa biglang sunod-sunod na pagsigaw ni Savanah mula sa itaas. “IVAN, BILISAN MO!”

Binitiwan ko ang mga plato sa mesa at dali-daling umakyat. Because I’m in a hurry situation, I slammed the door right away. Doon ko nga namataan na naka-salampak na si Savanah sa sahig habang nakahawak sa sinapupunan.

---

“1, 2, 3, push!” Her eyes are full of pain even physically. I can’t even do anything but to hold her hand to give her motivation even she’s in painful situation. Naka-ilang ulit pa ang Doctor hanggang sa tuluyan na mailabas ang bata. Sa oras din na iyon nang tuluyang mawalan ng malay si Savanah. That's how amazed I was when I finally saw my little princess, crying out loud. “Congratulations for the new birth of baby girl!”