The Art Of Realization

Special Chapter 5

SAVANAH

Beautiful Art of Realization

“Sabay tayo mag-lunch, Gab.” Dinukot ko ang cellphone ko sa aking shoulder bag habang nakikisabay sa kanilang paglalakad. “Ikaw ba, Sav? Sasabay ka?” tanong ni Kristina, isang OFW Nurse na katrabaho ko rito sa Norway. “Hindi na muna. Birthday kasi ni Sabrina, kailangan ko na umuwi,” wika ko at nginitian silang dalawa. Nakita kong lumungkot ang mga mukha nila nang sa pang-ilang pagkakataon, hindi na naman ako maka-sasabay sa kanilang lunch.

“Sige na nga! Basta visit kami sa inyo later!” saad naman ni Gab, gamit ang kaniyang masiglang boses. “Sure! Just text me when you’re on your way.” Nagbeso lang kami bago maghiwa-hiwalay ng landas pagtungtong sa exit. I glanced at my watch to assure that I will arrive at home at exact time. Hindi ako puwedeng ma-late! Matampuhin pa naman si Sabrina.

Maya-maya pa habang naghihintay ng masasakyang taxi, nag-ring ang cellphone ko. Pagtingin ko sa screen napa-ngiti ako nang malaman kung sino ang natawag. “Hello saan ka?” pambungad niyang tanong. Naglakad-lakad ako ng kaunti sa kinatatayuan ko bago sumagot. “Sa labas ng Oslenio,” sagot ko patukoy sa Hospital na pinapasukan ko. “Hon, kalalabas ko lang. Ikaw ba, ’asaan?” tanong ko pa.

“Sa puso mo.” I frowned and slightly trampled from what he answered. “Saan nga?” medyo pasigaw kong tanong nang naka-ngiti. I heard him chuckling in the line and slightly cough. “Just turn around.” Agad kong sinunod ang utos niya. Lumingon ako pakaliwa and I expecting to meet him but it was opposite from what I expected. I didn’t meet even his shadow. “Look to your right, Hon.” puno ng pagka-lito akong lumingon pero sa pangalawang pagkakataon, hindi ko na naman siya nakita. “Ivan! Ano ba?” Irita kong wika at rinig ko na naman ang munti niyang pagtawa.

I roamed my eyes around to check him. Hindi ko alam kung nagloloko ba ito pero umaasa ako na mahuhuli rin siya ng mga mata ko. Tanging ang mahinang pagtawa niya lang ang naririnig ko sa kabilang linya habang patuloy ko pa rin inililibot ng tingin ang mga mata ko-- “Surprised?”

Pinaghalong saya at inis ang ekspresyon ko nang maka-salabubong ko ang lalaki’ng kanina ko pa hinihintay. I keep my posture by watching him and waiting for him to get closer. “I love you! How’s your work?” Hinampas ko sa kaniya ang hawak kong shoulder bag bago yumakap ng pabalik sa kaniya. “Everything well done. And kanina pa tayo hinihintay ni Sabrina.”

Matapos ang simpleng kuwentuhan at kalahating oras ng biyahe, abot tenga ang ngiti namin habang pinaparada ang kotse na aming sinasakyan. Many years have passed and all our hard work was all worth. Finally, we bought this car by our own money and continuously giving Sabrina the life she deserves.

“Mama!” pagkababa pa lang namin ng kotse, agad na patakbong sumalubong sa amin ang isang bata’ng naka-suot ng pink dress at may hawak na manika. Agad kong ipinasa kay Ivan ang hawak kong shoulder bag at sabik na hinihintay ang pagdamba sa akin ng anak ko. “Sabrina, happy 5th birthday!” binigyan ko siya ng matamis na halik sa noo habang masiglang naglalakad papasok sa loob ng bahay.

Nasa likuran namin si Ivan, kaya mas nauna na akong pumasok sa loob. I’m just wondering why all the lights were turned off. “Is your lola Marthea already here, baby?” bahagyang nagkibit-balikat lang siya sa tanong ko. I grope the switch of light while still wondering. “WELCOME HOME!” Ganoon na lamang ang gulat ko nang sa pagbukas ng ilaw ay tumambad sa harapan ko ang buo kong pamilya na sama-sama. Wait-- is it real? I never expected them to come! Bukod kay mama Marthea at tito Jeff, narito si mama, papa, kasama ang pamilya ni ate, at kahit si Drei narito rin.

Bumitaw sa akin si Sabrina at nagtatatakbo na sa paligid samantalang kararating lang naman ni Ivan, kasunod ko. “I invited them,” bulong niya at inakbayan ako. I meet his eyes with full of emotion. “Thank you,” I whispered and gave him a torrid kiss. Maya-maya pa’y sila naman ang lumapit sa akin para salubungin ako ng yakap.

“I’m the one who cooked it all. Come, join us here!” pag-aya ni mama Marthea, na naka-upo na sa mahabang mesa. Hindi rin naman nagtagal ay sabay rin silang lahat nagsalo-salo habang ang kakulitan naman ni Sabrina ang bumibida sa kanilang harapan.

“Happy birthday my princess Sabrina. I pray for you to have a wonderful life and to reach all your goal in future,” sambit ni tito Jeff sa gitna ng aming kainan. Nagpalakpakan naman ang iilan hanggang sa sinadiyang umubo ni tito Jeff, dahilan kaya nabalot kami ng katahimikan. “And also...” tumingin sa akin si tito Jeff, at nagbigay ng simpleng ngiti bago ituloy ang kaniyang sasabihin. “I feel so sorry to you Savanah... I don’t know if you can accept my apology. Pero kung bibigyan mo man ako ng second chance as your father-in-law, aayusin ko na ang pakikitungo sa ’yo.”

He began to stand-up from his seat and walked towards my place. Naramdaman ko na lang ang pagyakap niya sa akin kaya hindi rin naman ako nag-atubiling yumakap pabalik. “There’s no reason not to forgive you, tito Jeff,” maluha-luhang wika ko. “Correction... Dad,” pagtatama niya.

I stayed on our garden to be calm while savoring the breeze. Sa nagdaang taon, maraming pagsubok ang humarang sa amin. The time when I broke up with Ivan, for my dream. I realized that I can achieve it while not breaking someone’s heart. And also... Even though we were married, hindi pa pala tapos ang laban. Isa na rin doon ang pagharap sa galit ng papa niya. Limang taon ko rin tiniis ang galit ni tito Jeff, then one day, I just woke up in a realization that... Forgiveness is for everyone.

Kung si Ivan nagawa akong patawarin nang iwanan ko siya, sino ba naman ako para hindi patawarin ang papa niyang walang hinangad kun’di ang mabuting asawa para sa anak niya. “Wait! Wala pa pala tayong family picture!” sigaw ni ate na siyang may hawak ng camera. Napangiti akong lumapit sa puwesto nila para sumali sa picture taking. “Okay, 1... 2... 3...” Nasa gilid ko si Ivan na naka-akbay sa akin. We looked at each other with a spark. I see a lot of mixed emotions in his eyes. But one thing for sure, we both falling into happiness.

So this is it! We completed the art. A painful but wonderful art of realization.