Enigmatische Emoties

(xx) Gestolen harten

"I discover myself on the verge
of a usual mistake."
-Walt Whitman

'Wenst u ook een kopje thee, mijnheer Webb?' Het zwakke kaarslicht werd weerkaatst in zijn kopje jasmijnthee. Alan nipte ervan, in afwachting van een antwoord. 'Ah nee, u hebt waarschijnlijk liever een verse tas melk.'

Het instemmend gebabbel van de baby was even verstaanbaar als de door Enigma gecodeerde berichten.

Alan hief Rob op en liep naar de keuken. Tot zijn groot genoegen lieten de buren hem vaak oppassen op hun baby. Hij vond het ongelofelijk interessant om te zien hoe het kindje woorden herkende en probeerde na te doen, net zoals zijn machine. Daarbij had hij het gevoel dat zijn kinderwens toch in enige mate in vervulling was gekomen. In hoeverre dat ooit mogelijk was geweest. De Webbs noemden hem zelfs peter Alan.

Hij wachtte tot de melk afkoelde, met Rob balancerend op zijn arm. Hij voelde zwaarder aan dan normaal. 'Iemand heeft een groeispurt gekregen.' Alan woelde zijn hand door de flinke bos haar, gevolgd door geamuseerd gekrijs van de baby.

Hij goot de melk in een flesje en nam Rob mee naar de zetel, de kleine handjes omklemden de beker. Zijn donkere oogjes vielen dicht bij het drinken van de warme melk en gingen zelfs niet open toen er op de deur geklopt werd.

'Dat zal je vader zijn.' Alan stond voorzichtig recht in een poging de baby niet te storen tijdens het drinken.

Roy Webb stond met een grote glimlach en een pakketje in zijn handen onderaan de trap. Zijn smoking verraadde dat hij net van de opera kwam.

Alan overhandigde de baby. 'Hij was een echt engeltje, zoals altijd.'

'Ontzettend bedankt, Alan.' De buurman streek met zijn vinger over de neus van het kind. 'Zeg eens, wat was je achternaam nu ook alweer?'

'Turing.'

Er was een fonkeling te zien in de ogen van de man. 'Het schiet me net te binnen vanwaar ik je herken. We zaten samen op Sherborne, jij was die ene jongen die altijd met Christopher rondhing, zelfs ik die een jaar lager zat kende hem.' De man sloeg zijn ogen neer. 'Totdat...'

De woorden hingen tussen hen in. Totdat hij stierf. Totdat "die ene jongen van Christopher" de enige was die huilend op de schoolvloeren lag om vervolgens weer vergeten te worden.

Roy veranderde snel van onderwerp en haalde het bruine pakje vanonder zijn arm. 'Dit lag voor je deur.'

'Toch niet weer een medaille van koning,' mopperde hij, de deur sloot zich voor het fronsend gezicht van de buurman.

Van zodra Alan het pakje naar zijn gezicht bracht om het te inspecteren, wist hij wie de afzender was. De geur van goedkope aftershave drong zijn neus binnen.

Hij gooide het pakje op de salontafel en plofte met gekruiste armen op de plek waar Rob net nog zat. 'Eerder een cadeau van bedrog.'

Maar hij zou Alan niet zijn, mocht de nieuwsgierigheid het niet winnen van de afgunst.

Hij trok aan het touw van het doosje en opende het. Misschien wilde Arnold het goedmaken door hem het geld terug te geven. Hij onderdrukte dwangmatig het sprankje hoop dat hij voelde.

Binnenin vond hij enkel een koker, met een papiertje in. Had hij een antwoord geschreven op zijn emotionele brief? Zijn ogen vlogen over het strookje papier.

K adpka tlmlenAjlf neulg eamnid rAonrel ah la g leitik tiee tli eeMynma ewreaeabo sbe,kah tgnM jlf,a n

Hij wierp een blik op zijn jasmijnthee, om zich ervan te vergewissen dat er geen alcohol in zat. Zijn fronsend gezicht klaarde al snel op. Het was een gecodeerd bericht. Geïntrigeerd bracht Alan het papier dichter naar de kaars op de tafel. Wat betekende het?