𝐧𝐞𝐯𝐞𝐫𝐄𝐍𝐃𝐢𝐧𝐠 (𝐶𝑜𝑚𝑝𝑙𝑒𝑡𝑒𝑑)

Final 🥀

Unicode ver

ရပ်ဆိုင်းသွားတဲ့နှလုံးသားက
ထပ်ပြီးကြေကွဲနိုင်သေးလား?

.............................................

မောင့် ဘဝထဲက ဂျွန်း ထွက်သွားခဲ့ပြီ

စျာပနအခမ်းအနားအပြီး သုံးရက်အကြာမှာ မောင် ဆိုးလ်မြို့ကို ပြန်လာသည်။

နောက်ဆုံးချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အငွေ့အသက်တွေက မွန်းကျပ်လွန်းလောက်အောင် နာကျင်ရလို့ ထွက်ပြေးလာခဲ့ပေမယ့် အသက်ရှူနှုန်းက ဂျွန်းနဲ့ပဲ ပြည့်နေတာ ဘယ်ကိုထွက်ပြေးနိုင်မှာတဲ့လဲ..

တိုက်ခန်း​တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ကြိုဆိုတဲ့ လေထုမှာ ဖုန်နံ့မွန်မွန်က နှာထိပ်ကိုရိုက်ခတ်ပါ၏။

ခပ်ဝဝလူတစ်ယောက် လာတွဲခိုနေသလို လေးလံနေတဲ့ခြေလှမ်းတွေနဲ့ ရင်းနှီး​သောအရပ်ကို လှမ်းသည်။

အိမ်..
ဂျွန်း မရှိတဲ့အိမ်က နေ​ရာထိုင်ခင်းတစ်ရပ်ထက် မပိုပါလေ

ဖုန်မှုန့်ထူထူကို နှင်ထုတ်ဖို့ရာ ပြတင်း​​ပေါက်တစ်ချက်ကို ဖွင့်လိုက်​ပြီး အိပ်ခန်းထဲကို ဝင်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်ပြာရောင်ခြယ်တဲ့ မွေ့ယာကုတင်ကိုတွေ့တာနဲ့ နွမ်းချိနေတဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ကုတင်​ပေါ် ပစ်လဲပစ်လိုက်၏

ပင်ပန်း​နေပြီ
အသက်ရှူနေရတာကို မုန်းတီးလောက်သည်အထိ အခုချက်ချင်းပဲ ဘဝကိုလက်လျှော့ချင်နေပြီ

လေပြင်းတစ်ချက်ကိုမှုတ်ထုတ်ရင်း မျက်နှာကြတ်ကို မူတည်ကာ လက်ဖဝါးကိုဖြန့်သည်။

လက်သကြွယ်ပေါ်က အဖြူရောင်ကြယ်တစ်ခြမ်းက ဘယ်တော့မှအပြည့်မဖြစ်နိုင်တော့မယ့် နှလုံးသားနဲ့ အဖြစ်ချင်းတူနေသေးရဲ့..

မျက်လုံးနှစ်ဖက်ကိုမှိတ်ချလိုက်ပြီး လက်ခုံကို မျက်ခုံးတန်းနက်နက်ထက် ကန့်လန့်ဖြတ်ကာ တင်လိုက်သည်။

လေပြင်းတစ်ချက်ကို ရှူသွင်းလိုက်တော့ စူးဝါးစွာနာတဲ့ နှလုံးအပေါက်။

ငိုချပစ်လိုက်ချင်ပေမယ့်
ငိုလို့မရတဲ့မျက်ရည်တွေ။
ခံစားချက်တွေက ဗြောင်းဆန်နေသလို ဗလာကျင်းဖြစ်နေပြန်တယ်။