_လူဆိုတာ မွေးလာထဲက ဘ၀တေသတ်မှတ်ပြီးသား
_ကျွန်မတော့ချမ်းသာတဲ့မိဘဆီသွားချင်တယ် ဆင်းရဲတဲ့မိဘဆီမသွားချင်ဖူး
_ပျော်စရာကောင်းတဲ့မိသားစုဆီသွားချင်တယ် မိဘစုံစုံလင်လင်နဲ့နေချင်တယ်
_ဒီလိုတေအထွန့်တက်နေလို့မရဖူး ကံစီမံရာပဲ" ဒါပေမဲ့ ကိုယ်တိုင်ပြုပြင်နေထိုင်ရင်တော့
ရောက်ရာဘ၀မှာ နေသားကျလာမှာပါ"
"အော် ကျွန်မနာမည်က ဂျန်းနီရူဘီဂင်"
"အထက်တန်းအောင်ထားပေမဲ့ ကောလိပ်ဆက်မတက်ဖြစ်ခဲ့ဖူး ၂၃နှစ်ဆိုတော့ ကျွန်မအသက်ကငယ်သေးတယ် ပြီးတော့"
_ကောင်မလေးတစ်ယောက် အိမ်မက်မက်ရင်း အိမ်မက်ထဲ၌ထိုစကားများကိုပြောနေသည်
"ဘုန်း"
"အ"
ဂျန်းနီ,ဟာ ငါ့အကြောင်းငါကြွားလို့တောင်
မပြီးသေးဖူး လန့်နိုးရတယ်လို့
"ဖိနပ်အသစ်၀ယ်မှဖြစ်မှာလို့ သူငယ်ချင်းတေကြားမျက်နှာငယ်လှပြီ"
_အိမ်ရှေ့မှ အငယ်မ ဆိုမီရဲ့အော်သံကြောင့် မျက်နှာတောင်မသစ်နိုင်ပဲ ဂျန်းနီရှေ့ထွက်လာတယ်
ဒေါ်ရူဘီ,အဲ့ဒီဖိနပ်ကအသစ်ကြီးလေ ဘာကိစ္စထပ်၀ယ်ပေးရမှာလဲ ဒီသောက်ကလေးကတော့
ဂျန်းနီ,အမေ စောစာစီးစီး မဆဲနဲ့လေ ဘာဖြစ်နေတာလဲ
ဒေါ်ရူဘီ,ညည်းညီမပေါ့ ဖိနပ်အသစ်ထပ်၀ယ်ခိုင်းနေတယ် အပိုတေ
ဆိုမီ,အားကစားအချိန်အတွက် ဖိနပ်၀ယ်မှဖြစ်မှာလို့ ပိုက်ဆံပေးပါဆို
ဒေါ်ရူဘီ,မရှိဖူးဟေ့ အသားသာလှီးယူသွား
ဂျန်းနီ,အမေကလည်း ကလေးကိုကောင်းကောင်းပြောပါ အငယ်မရယ် အမကြီးတို့အလှည့်တုန်းကလည်း အားကစားချိန်ဆို တစ်နေရာရာသွားအိပ်နေလိုက်တာ မလိုပါဖူး
ဒေါ်ရူဘီ,အေးလေ ငါ့သမီးကြီးဘယ်လောက်တော်လဲ နင်ကြည့်
ဆိုမီ,အမကော အမေကော ကောလိပ်တက်ဖူးလို့လား အေးပေါ့ မတက်ဖူးတော့ ဒါတေဘယ်သိမှာလဲ ကျစ် စိတ်ပျက်လိုက်တာ
