Ik verdrink in mezelf

Posters

Robbie's POV:

Ik zit nog steeds op het bed waar Matthy een paar uur geleden nog op lag. Ik zie een druppel op mijn broek vallen. Ik huil, kut. Snel veeg ik mijn tranen weg. 'I-ik ga even mijn vrienden bellen.' Zeg ik tegen Bart en Tim. Ik zie ze knikken, en loop dan de kamer uit.

Met trillende handen open ik mijn telefoon. Ik zie dat Koen me geappt heeft.

~Hey josti, eet je mee vnv? Eten pizza

Ik antwoord niet en druk op het bel-icoontje. De telefoon gaat een paar keer over en ik schiet verder in de stress, maar dan wordt er toch opgenomen. 'Hey josti, eet je nou mee?' Is het eerste wat hij zegt. 'Matthy is vermist.' Het is stil aan de andere kant van de lijn. 'Wat?' Hoor ik hem vragen. 'MATT IS VERMIST.' Schreeuw ik door mijn tranen heen. 'HIJ IS VERMIST ZONDER SPOOR MET BLOEDSPETTERS OP ZIJN KAMER.' Ik zak in elkaar. 'Rustig Rob we komen er nu aan.' De verbinding wordt verbroken. Ik zet mijn handen tegen mijn gezicht. 'M-m-m-matthy kom t-t-terug..' Fluister ik. 'H-het is m-mijn f-f-fout.'

Ik zit nog steeds in die pose als 10 minuten later Koen, Raoul en Milo binnen komen rennen. Ze trekken me onder mijn schouders omhoog. Ik kijk ze aan. 'H-hij is v-vermist.' Stom Rob, dat wisten ze al. 'Hoelang al?' Vraagt Milo meteen. 'N-nu a-anderhalf u-uur.' Dan komen de 2 dokters aanlopen. 'Hallo, jullie horen ook bij Matthyas?' Vraagt Bart. Ze knikken alle 3. 'Jullie kunnen terecht bij het politiebureau, daar gaan ze naar informatie vragen voor op posters, die verspreidt kunnen worden.' Posters, ik slik, dat is alleen als het serieus is. De tranen branden alweer in mijn ogen. 'Oké.' Zegt Koen. 'Bedankt.' We lopen weg, richting de auto van Raoul. Mijn auto laten we staan, dat komt wel. We rijden rechtstreeks naar het politiebureau. De hele weg, van een kwartier, heeft niemand iets gezegd. Iedereen staart uit het raam. Een van ons 5 is vermist, en het begint serieus te worden. Als we hebben geparkeerd bij het ziekenhuis stappen we uit. Bij Milo zie ik toch lichte traantjes ontstaan in zijn ogen, en ik trek hem even tegen me aan. 'Het komt goed maatje.' Fluister ik. Hij glimlacht naar me, en veegt met de binnenkant van zijn arm langs zijn gezicht.

Als we bij de balie aankomen, staat er een jongedame, van een jaar of 21 te bellen. 'Ja, Matthyas, ja, zaak 708-YT. Nee? Ik zal het doorgeven.' Mijn hart maakt een klein sprongetje. Is hij nu al gevonden? Ik kijk naar de andere jongens, waar ik ook de hoop bij in de ogen zie. De vrouw hangt op en wenkt zich tot ons. 'Hallo, wat kan ik voor jullie betekenen?' Raoul stapt naar voor. 'Wij zijn hier voor Matthyas het Lam, door gewezen vanaf het ziekenhuis.' De vrouw bladert door een klein stapeltje. 'Ja ik zie het, Robbie?' Ik steek mijn hand op. 'Dat ben ik.' De vrouw knikt. 'Er is net wat nieuws binnen, er is onderzoek gedaan in de kamer en ze zijn tot de conclusie gekomen dat het hier gaat om een ontvoering..' Mijn hart staat stil. Mijn Matthy. Ik was eindelijk gelukkig. Mijn eigen Matthy. De Matthy waar ik smoorverliefd op ben. Ontvoerd? 'D-dat kan niet.' Zegt Koen met tranen in zijn ogen. De rest staart de vrouw aan. 'Het spijt me.' Zegt de vrouw. 'Loop even met me mee alsjeblieft.' Ze staat op en loopt naar een klein kamertje, met alleen een bureau en 5 stoelen.

'Neem plaats.' Zelf gaat ze ook zitten. Nog steeds probeer ik te beseffen dat iemand Matthy heeft ontvoerd. Iemand, iemand met zijn zatte kop, hoe- hoe kun je. Hoe kun je iemand die nooit een vlieg kwaad doet, hoe kan je die ontvoer- 'ROBBIE?!' Milo schreeuwt in mijn gezicht en wekt me zo uit mijn gedachten. Ik voel dat mijn wangen vochtig zijn. 'S-sorry', zeg ik schuldig. De vrouw glimlacht. 'Geeft niks. Ik ben Charlotte.' Ze geeft ons allemaal een hand.

Milo's POV:

Als ik Charlotte een hand geef voel ik iets. Iets dat ik nog nooit gevoeld heb. Niet nu Milo, je bent hier voor Matthy. Zeggen mijn gedachten tegen me. Toch kan ik niet stoppen met naar haar kijken. Wat is ze knap.. Nee Milo, Matt eerst. 'Het gaat dus om een ontvoering, verder is er nog niks bekend. Alleen dat Matthyas waarschijnlijk heeft tegengestribbeld, anders waren er geen bloedspetters.' Iedereen knikt begrijpelijk. 'Weten jullie iemand te benoemen waar Matthyas ruzie mee had, iemand die hem haat, of iemand die je dit wel ziet doen?' We kijken elkaar aan. Iedereen schudt nee. Charlotte wil iets op gaan schrijven als Robbie iets zegt. 'W-wacht.. Ik weet wel iemand..' We kijken hem allemaal verbaasd aan en Charlotte haalt de pen weer van papier. 'Frank van der Slot..' Zegt Robbie zuchtend. 'Wat?!' Zeggen we alle 3. 'T-toen Matt en ik tegen hem zeiden dat we h-h-homo waren, heeft hij me geslagen omdat hij me een flikker vond, d-daarna heeft Matthy hem een klap gegeven..' Hij zucht en kijkt naar zijn handen. Ik knijp even in zijn schouder. 'Komt goed maatje.' Charlotte knikt en schrijft het op. 'Nog iemand?' Iedereen schudt zijn hoofd.

Het is een half uur later als we het kamertje uitlopen. Charlotte heeft allerlei informatie opgevraagd, en nu gaan ze dat uitwerken als poster. Geen echte poster, een online poster. Hij komt in een aantal kranten, en tijdsschriften. Ik zie Robbie somber kijken. 'Het komt goed maat, ze vinden hem wel.' Er komt een 'Hmh' geluidje uit zijn mond, en ik zie dat hij moeite doet om zijn tranen binnen te houden. Ik pak hem bij zijn schouders en trek hem in een knuffel. Ik voel hem breken in mijn armen. Ik voel mijn eigen ogen ook langzaam overstromen, en de tranen over mijn wangen druppen. 'H-hij komt wel terug, b-beloofd.' Zeg ik tegen hem, maar stiekem ook een beetje tegen mezelf. Ik voel nog 2 armen om ons heen, en merk al snel dat het die van Raoul zijn. Als laatste komt Koen erbij, en voor ik er erg in heb zitten we midden in een groepsknuffel, een groepsknuffel waarin iedereen huilt, omdat er normaal nog iemand meedoet met onze groepsknuffel.

"Een groepsknuffel met z'n vieren is geen echte groepsknuffel."

Stiekem ben ik best wel trots op dit hoofdstuk hihi:) Nou groetjes van mij weer