Ik verdrink in mezelf

Vrijmibo

Robbie's POV:

Het is 2 maanden nadat Matthy vermist raakte. Het gaat met mij alleen maar achteruit, mentaal en fysiek. Hoe ik voor dit drama makkelijk 90 minuten lang een wedstrijd kon voetballen, ben ik nu al buitenadem nadat ik de trap op ben gelopen. Mentaal is helemaal chaos, ik denk elke dag wel aan zelfmoord, om het nog maar niet over zelfbeschadiging te hebben. Mijn hele lichaam zit onder de sneeen, en ik schaam me ervoor. Maar heel diep van binnen boeit het me allemaal niet meer. De jongens houden me steeds beter in de gaten, maar ook zij hebben het zwaar. Koen en Milo doen allebei ook zelfbeschadiging, en Roel huilt minstens 1 keer per dag. Kortom: dit kan zo niet langer..

Vandaag gaan we een vrijmibo opnemen. Niet zomaar een vrijmibo, een vrijmibo waarin we duidelijkheid gaan geven. We gaan alles vertellen, van de gebroken enkel van Matt, tot het ziekenhuis, tot de bloedspetters tot Jamie. Alles. Deze video opnemen staat al een week op de planning, en ik zie er al een week tegen op. Waarschijnlijk ga ik huilen, en dat wil ik helemaal niet. 'Pak jij het water Rob?' Wekt Koen me uit mijn dagdroom. 'Hmh.' Ik pak 4 glazen uit de kast en loop ermee naar de kraan. 'KUT AUWWW.' Scheld ik terwijl ik achteruit deins, de kraan stond nog op standje cooker. Ik bekijk mijn trillende hand, helemaal rood. Meteen komt Milo aanrennen en zet de kraan uit. Hij pakt mijn schouder vast en draait me naar hem toe. 'Het wil allemaal niet meer echt lukken de laatste tijd hè maatje?' Ik schudt mijn hoofd en laat me huilend tegen zijn schouder vallen. Ook Koen komt aanrennen, en wikkelt wat ijsblokjes in een theedoek. Heel voorzichtig legt hij het op mijn rode hand. 'Sorry maat, dit doet even pijn.' Als ik de theedoek op mijn hand voel moet ik mijn best doen om het niet uit te schreeuwen van de pijn. 'Knijp maar in mijn hand.' Hoor ik Koen, die zijn hand uitsteekt. Voorzichtig pak ik met mijn goede hand de hand van Koen aan, en probeer de pijn weg te knijpen. Nog steeds lopen de tranen over mijn wangen terwijl ik tegen Milo's schouder leun, die lief over mijn rug aait. 

Misschien zijn het niet eens tranen vanwege de pijn, misschien was dit gewoon de druppel. Misschien liet dit de emmer wel overstromen en werd het hier echt teveel. Nog steeds sta ik tegen Milo aan, en de pijn trekt langzaam weg. Ik begin weer rustig te ademen en Milo laat me los. 'Kan je de vrijmibo wel opnemen Rob?' Vraagt hij lief, terwijl hij nog steeds mijn schouders vast heeft. Ik knik, en veeg mijn tranen weg. 'Ja, ik moet het vertellen.' Weer trekt Milo mij in zijn armen. 'Ik ben trots op je maatje, en Matt is nog trotser op je.' 

Het is een kwartier later, we zitten met z'n vieren aan tafel, en Roel zet de camera aan. 'Hey, vandaag even een anders soort video dan normaal. Jullie zullen je vast afvragen waarom er de laatste tijd geen video meer online is gekomen, en waarom we zo afwezig zijn. Daar is een duidelijke reden voor. Denk alsjeblieft niet dat het een grap is, want hier zouden wij absoluut geen grappen over maken. Rob, wil jij het misschien vertellen?' Begint Koen de video. Ik knik en schraap mijn keel. 'M-matthy is vermist.' Ik voel de tranen in mijn ogen branden nu ik deze woorden hardop uitspreek, voor een camera, maar besluit door te gaan. 'Hij is vermist, al 2 maanden. Hij had een gebroken enkel en lag in het ziekenhuis. Ik was bij hem, en zou even naar huis gaan.. in de avond kwam ik terug, en toen..' Inmiddels rollen de tranen over mijn wangen. Ik voel de hand van Milo over mijn rug aaien. 'T-toen w-was hij w-w-weg.' Ik barst in tranen uit. Koen trekt me in een knuffel. 'Wil je ook vertellen dat jullie wat voor elkaar voelen?' Fluistert hij zacht in mijn oor. 'Hmh, wil jij het doen?' Antwoord ik zacht. 'Tuurlijk Rob.' Hij laat me los.

'Voor Robbie is dit extra lastig, want de afgelopen maanden zijn Robbie en Matthy erachter gekomen dat ze iets voor elkaar voelen. Daar steunen wij ze enorm in en wij zijn hartstikke blij voor ze. Maar daarom vindt Robbie het nog moeilijker.' Zegt Koen rustig. Ik glimlach zacht naar hem.

Drie kwartier later zijn we klaar. Milo zet de camera uit en ik zucht diep. Alles is verteld. Alles. Ik heb werkelijk geen enkel idee hoe de kijkers hier op gaan reageren, maar die 9 jarige fangirls zullen niet blij zijn dat het Matt is, die hadden waarschijnlijk liever Roel of mij gehad. Ik haal een glas water voor mezelf en plof op de bank. Meteen komt Roel naast me zitten, ik heb de laatste tijd het idee dat ze echt om me geven, en dat doet me goed. 'Hey maatje, gaat het een beetje?' Vraagt hij lief aan mij. 'Ja hoor, denk ik..' Antwoord ik, terwijl ik voor me uit blijf staren. 'Misschien is het toch een goed idee dat je beneden gaat slapen Rob, voor je eigen bestwil. Ik kan het mezelf niet vergeven als je jezelf iets aandoet.' Ik knik, misschien heeft hij gelijk. Nee, hij heeft gelijk. Ik wil mezelf ook iets aandoen, dus ik ga mee in het plan. Die middag nog ben ik naar beneden verhuisd. De kamer van Matt, dat wilde ik het liefst. Ik zit op zijn bed en aai voorzichtig over zijn matras, terwijl er een paar verwaarloosde tranen over mijn wangen druppelen. 

"Ik hou dit niet langer vol Mattje. Doe het dan voor mij. Kom dan voor mij terug. Ik wil niet geloven dat je dood bent. Dat kan helemaal niet. Je kan niet dood zijn. Je hoort bij mij."

Ik laat me op zijn bed vallen, en mijn hersenen beginnen te denken. Nee, niet overdenken Rob, doe het niet. Probeer ik mezelf nog te stoppen. Het gebeurt al. 

"Als ik niet naar huis was gegaan, als ik niet zo egoistisch was geweest, was dit niet gebeurd. Dan lag ik nu tegen hem aan, in plaats van tegen zijn kussen. Het komt door mij. Het komt allemaal door mij."

If I know it all then, would I do it again, would I do it again?